En dan beland je op de spoed...

Hoe raar kan een dag lopen...

Vanmorgen waren het de kleine futiliteiten, maar vanavond kwam daar plots verandering in. Fokko zei vanmorgen dat hij last van spierpijn had, rechterkant, onder oksel richting tepel. Hij kon het ook "aanwijzen", bevoelen. Zijn spieren/ribben. Dacht dat dit kwam door het vele hoesten van de afgelopen weken. Alsof z'n ribben gekneusd waren. Blijkbaar is dit al een paar dagen het geval, maar het werd steeds erger en nu dusdanig dat hij het benoemde. Na onze wandeling ging Fokko nog even liggen op de bank. 

Rond 18.30 uur werd hij wakker. We hebben aan de late kant warm gegeten. IJsje na. Dat ging er prima in. De pijn werd echter steeds heviger, ook wat koortsig bij vlagen, 38.2. Net onder de grens van het moéten bellen met het noodnummer van het ziekenhuis. Een warme kruik opgehaald voor de pijn. Koud had hij het niet meer. Een paracetamol tegen de pijn en we begonnen aan een film, maar ik merkte dat hij het steeds moeilijker kreeg met ademhalen. Om half tien was het niet meer te behappen, beter maar naar bed, liggen, met nog maar een paracetamol. Eenmaal in bed zag ik gelijk dat het echt helemaal niet goed ging, hij kon nauwelijks ademhalen en besloot ik eigenhandig het ziekenhuis te bellen. (Eigenlijk wilde Fokko dat niet... - dat dan weer niet - morgen moesten we toch in het ziekenhuis zijn). Van de dienstdoende hematoloog kregen we permissie om naar de spoed te komen.

Voor mijn doen flink de vaart erin en we waren dan ook om 22.30 bij de spoedafdeling. 

Ja en dan... check, check, dubbelcheck... geen klaplong (voor zover), ook niet echt aanwijzing voor een longontsteking. Alle "waarden" waren goed en de pijn was inmiddels dragelijk door de morfine-achtige pijnstilling. Diep ademhalen bleef nog wel moeilijk en de pijn verplaatste zich naar achteren. 

Foto's gemaakt, echo gemaakt en uiteindelijk een CT-scan. Deze laatste liet zien dat er sprake was/is van een longinfarct, door een paar longembolieën. 

Dusss... dat betekent een nachtje blijven. De primaire behandeling bestaat uit bloedverdunners (anticoagulantia) om verdere stolling te voorkomen en het lichaam de stolsels te laten opruimen. 

De "je-weet-maar-noo(d)it-tas" was mee en niet voor niets! Om 2.00 uur was ik weer onderweg naar huis. Dan is het toch raar thuis komen hoor! Alles moet even dalen, niemand weet ergens van, want midden in de nacht wil je niemand meer ongerust maken... Ja, hij is op de best mogelijke plek nu en we gaan er vanuit / hopen dat hij morgen weer mee naar huis mag 🙏🍀🤞

En wat zegt AI : 

Chemotherapie verhoogt het risico op een longembolie aanzienlijk, aangezien kanker en de behandeling hiervan de bloedstolling beïnvloeden en bloedvaten kunnen beschadigen. Het is een ernstige complicatie, vaak een bloedprop uit een been, die kan leiden tot acute benauwdheid en pijn op de borst. Tijdige herkenning en antistolling zijn cruciaal. 

Oorzaken van longembolie bij chemotherapie

Veranderde bloedsamenstelling: Chemo- en hormoonkuren kunnen de bloedsamenstelling veranderen, waardoor sneller stolsels ontstaan.

Beschadiging van bloedvaten: Chemotherapie en operaties kunnen bloedvaten beschadigen.

Ontsteking: Chemo kan leiden tot systemische ontsteking, wat de stolling activeert.

Verhoogd risico door kanker: Kankerpatiënten hebben een zeven keer hoger risico op veneuze trombose (waaronder longembolie) dan gezonde personen.

Symptomen van een longembolie

Plotselinge benauwdheid of kortademigheid.

Pijn bij de ademhaling, vaak steken bij diep inademen.

Snelle hartslag en/of verhoogde ademhaling.

Hoesten, soms met bloed.

Koorts of duizeligheid. 

Wat te doen?

Bij verdenking op een longembolie moet direct de behandelend arts of de spoedeisende hulp worden gebeld. De behandeling bestaat meestal uit bloedverdunners (laag-moleculair-gewichts heparine) om het stolsel te behandelen en nieuwe stolsels te voorkomen. 

Neem bij twijfel altijd contact op met het medisch team.