En dat was vier!

Bijna 10 jaar geleden bleek dat ik al uitgezaaide prostaatkanker had. Niet meer te genezen, wel te vertragen. Ik heb die jaren meerdere behandelingen ondergaan en heb mijn leefstijl ook drastisch omgegooid. Ik ben veel meer gaan bewegen (gemiddeld 12.000 stappen per dag ) en ben gezonder gaan eten. De adviezen van het Wereld Kanker Onderzoeks Fonds  zijn mijn leidraad.

Zo ben ik al die jaren best fit gebleven, maar de tumorcellen speelden eind vorig jaar toch weer op. Tijd voor een nieuwe behandeling begin dit jaar waar ik al eerder over schreef.

Vorige week heb ik inmiddels mijn vierde behandeling gehad met radioactief lutetium in het Radboudumc. Ik werd weer om 8.30 uur verwacht,  dus vroeg op. Gelukkig was het niet erg druk op de weg en waren we na iets meer dan anderhalf uur mooi op tijd.

Zoals altijd ging de verpleegkundige eerst infuus aanleggen en bloed afnemen. En daarna naar boven naar de oncologische dagbehandeling. Om 11.00 spoot de arts de lutetium via het infuus mijn bloedbaan in. Mijn Deb was net tevoren moeten vertrekken in verband met de radioactiviteit. De inspuiting ging weer zonder problemen en ook nu kreeg ik een zak extra vocht.

Die hele dag heb ik nergens last van gehad. Ok, een beetje een opgesloten gevoel omdat ik de kamer niet uit mocht. Maar verder alles ok. Zelfs klein beetje warm eten op.

De nacht duurde wel erg lang. Dat matras!  Vreselijk. Vroeg wakker gemaakt voor het ontbijt. Maar ik voelde al, dat gaat het niet worden. Ik was erg misselijk en kreeg nog net een klein bakje yoghurt naar binnen voor mijn hartpillen. Maar de rest heb ik laten staan. Voor de zekerheid pilletje tegen die misselijkheid ingenomen.

Deb kwam me iets na 10.00 uur ophalen. Ik natuurlijk achterin de auto zover mogelijk bij haar vandaan. De misselijkheid werd helaas steeds erger tot heftig braken toe. Een lange rit lang. Bijna thuis zakte het gelukkig.

Daar ben ik meteen naar bed gegaan en heb ik zeker 6 uur als een os geslapen.

De bloedresultaten kwamen binnen op de app. Alles redelijk en de tumormarker PSA was zelfs gedaald van bijna 80 begin dit jaar tot nu 15. Heel hoopvol dus want het medicijn lijkt dus wel degelijk aan te slaan. Verdwijnen zullen die slechte cellen helaas niet maar hopelijk wel vertragen. Hoe lang weet niemand.

Nog 4 behandelingen te gaan, zou ik ooit een tijdje PSA = 0 halen? In al mijn 10 jaar met deze ziekte heb ik dat nog nooit bereikt. We gaan het zien, het vooruitzicht is zeker positief.

De volgende dag wel weer terug voor die Spect-CT scan van 70 minuten ingezwachteld stil liggen . Ik had een oxazepammetje gekregen omdat ik er angstdromen van had gehad. En de verpleegkundige hielp me uitstekend door zo nu en dan even een praatje te maken. Hulde. Als dat altijd zo mag gaan teken ik er voor.

Volgende week weer bloedcontrole en half juni nummer 5. Maar nu eerst genieten van het voorjaar 😎🚶🏼