Hoera ik heb een paard en 1000 andere dieren: Donut verteld

Allereerst zal ik me eerst is even netjes voorstellen. Op de foto zie je meerdere kippen, maar die tweede van links, die grote zwarte/wit gespikkelde kip…. Dat ben ik, Donut, wat een plaatje al zeg ik het zelf. In tegenstelling tot de meeste kippen hier, ben ik hier niet geboren. Ik kom uit een gezin waar ik samen met Bobby, die kleurrijke heer links van me woonde. Een paar jaar gelden moest ik daar weg, maar nichtje kende mijn gezin en wilde heel graag dat ik daar kwam wonen. Ook had de Knollentuin een nieuwe haan nodig, dus zo mocht mijn vriend Bobby ook mee. 

Maar goed, wij wonen op de Knollentuin dus in een prachtig groot hok, al een stuk beter dan waar de meeste soortgenoten van mij in wonen…. Ik bedoel…. Wie bedenkt toch dat wij het leuk vinden om op roosters te leven en dan ook nog zo dicht op elkaar… Nee, dan mag ik me gelukkig prijzen met het hok dat ik heb. Genoeg ruimte voor iedereen, onbeperkt eten en drinken en als ze niet aan het paintballen zijn mogen we ook nog lekker vrij lopen in het bos en de wei. Verder is ons hok goed beveiligd tegen roofvogels en vossen, dus we kunnen altijd rustig slapen op lekkere hoge stokken in een warm, tochtvrij en droog hok. Wilde toch wel even gezegd hebben dat het leven hier best lekker is.

Veel mensen denken dat wij kippen een beetje dom zijn…. Nou…. We zijn de koning niet…. (maar Koningin Maxima is natuurlijk de enige die dat mag zeggen😉). Maar goed wij zijn dus veel slimmer dan de meeste mensen denken. Gelukkig weet Jojo dat als geen ander. Zo weet ze feilloos dat als ik bij haar kom zitten als ze zit te lunchen dat ik letterlijk graag een graantje meepik. Bedoel, buiten lopen in het bos en gras is heerlijk, maar een handje graan tussendoor is harstikke lekker. Jojo weet het en strooit dan altijd wat neer. Niet te veel, want die vervelende geiten weten als geen ander dat het kippenvoer het aller aller allerlekkerste voer op stal is. 

Wij kippen zijn eigenlijk niet veel anders dan mensen. De ene is leuk, de andere niet…. Zo hebben we in ons hok ook Fasty… ik vind dat toch zo’n secreet…. Ze kwam hier als klein kuikentje, maar omdat ze thuis bij nichtje en zus in de broedmachine geboren is, zodat nichtje als kind kuikens in huis had, heeft ze heel wat noten op haar zang en denkt ze dat ze koningin  van het hok is.

Toen ze aan het puberen was hing ze steeds aan mijn vleugels met de illusie dat ze mij de baas kon zijn. Fasty zit overigens op de foto rechts van mij op die bamboestok met haar twee kuikens en het vertekend een beetje op de foto, maar ze past ongeveer 5x in mij. Eigenlijk ook wel hilarisch dus, want als ze dan weer is in mijn vleugels hing, dan zette ik gewoon mijn poot op haar kop en deed ik of ze niet bestond. Vriendinnen zullen we nooit worden, maar ik moet eerlijk bekennen, ze is wel een geweldige moeder. 

Vorig jaar had ze voor het eerst kuikens, toen was ze wel een beetje overdreven, zodra de kraaien overvlogen om te kijken of er wat te halen viel hing zij boven in het gaas om de kraaien weg te jagen. Die kraaien konden met geen mogelijkheid ons hok in, dus ik begreep het nooit zo goed, maar goed, als je van kooigevechten houdt was het ook wel grappig om te zien. 

Vandaag echter heeft Fasty diep respect voor mij gewonnen. 

Normaal gesproken gaan we om een uur of zes naar bed. We horen wel dat rond half zeven de kat van de ene buren elke avond een duif vangt bij de andere buren, maar we weten dat we veilig zijn in ons hok en je weet ook… het is nou eenmaal eten en gegeten worden dus hoewel we met elkaar dit altijd proberen te voorkomen zijn soms de roofdieren te snel voor ons. 

Wij kippen lijken makkelijke prooien, maar onze sociale binding is veel sterker dan de meeste mensen denken. Net als jullie hebben we sociale structuren, rangen en standen. Zodra er gevaar is of juist ergens iets heel lekkers roepen we dit meteen tegen elkaar en zo zorgen we ook echt voor elkaar.

Maar goed vandaag dus… het wordt steeds wat langer licht en het was zulk lekker weer vandaag… we hadden nog helemaal geen zin om naar bed te gaan en dus liep we om half zeven nog buiten…

De kat van buren, die was op weg naar de duiven, maar toen zag ze ons buiten lopen…. 

Fasty, zelf niet veel groter dan een duif heeft momenteel ook twee heerlijk smakelijke kuikentjes rondlopen… 

tenminste dat dacht die kat…. 

Dus die kat sluipt op Fasty af, maar scherp als ze altijd is had ze de kat al in gaten voordat deze überhaupt kon aanvallen….

Als een Japanse krijger maakte ze zich groot, sloeg luidalarm en ging meteen vol in de aanval luid gillend achter de kat aan.

Die kat wist niet wat ze meemaakte…. 

Eerst maakte ze een luchtsprong en vloog toen het bos in… maar dat was voor Fasty niet genoeg…. Dus Fasty ging wel minsten 50m achter de kat aan het bos in.

Bobby en ik zagen dat haar kinders harstikke geschrokken waren, dus wij gingen meteen naar ze toe en met de andere kippen stonden we om hen heen om ze te beschermen voor eventueel nieuw gevaar. 

Choco, de andere haan ging meteen met Fasty mee het bos in, hij probeerde haar bij te houden, maar dat lukte maar nauwelijks. Was wel lief dat hij mee ging, want als die kat zich had omgedraaid en gerealiseerd had dat Fasty niet zo groot was, dan had het heel anders af kunnen lopen. Gelukkig is Choco net zo groot als Bobby, dus die had de kat wel aangekund. 

Jojo kwam meteen op de eerste alarmkreet van Fasty aangehold, ja, ze holt nooit meer, maar als wij alarm slaan is ze er als de kippen bij om te kijken of we hulp nodig hebben. 

Ze inspecteerde meteen of de kuikens er nog waren en zag vervolgens Fasty en Bobby achter de kat aanjagen. Ze zag ook hoe goed wij op de kuikens pasten dus ze ging eerst even mee het bos in. Toen ze terug kwamen was Fasty nog steeds helemaal over de rooie en eigenlijk moest Jojo heel hard lachen om Fasty en de kat, maar ze was ook heel trots op ons hoe wij voor de kuikens zorgden. 

Het duurde vervolgens nog even voordat Fasty rustig werd, want de kuikens waren met ons meegegaan naar een veiligere plek en, goed opgevoed als ze zijn, hielden ze zich muisstil tot mama het sein veilig geeft.

Fasty was zo over de zeik dat ze haar kinderen niet meer zag en hoorde dat Jojo toch even moest ingrijpen. De kuikens schrokken een beetje van Jojo waardoor ze gingen piepen en dat was voor Fasty het sein dat ze rustig kon worden. Ze kwam meteen naar ze toe en, wetende dat Jojo haar kinderen niks doet, was ze ook meteen rustig en ging ze weer wormpjes zoeken voor de kuikens.

Zo zie je maar weer, het is nooit saai in het leven op de Knollentuin, maar dat is weer een ander verhaal.