Loslaten

Loslaten, hoe doe je dat toch?

Soms moet je omdat je van iemand houdt, iemand laten gaan, maar juist als je van iemand houdt, hoe doe je dat dan?

Als loslaten de enige optie is op iemand te helpen, maar je ziet diegene schreeuwen om hulp? Hoe laat je dan los?

Vasthouden is geen optie… 

De reikende hand is helpend en liefkozend bedoelt, maar wordt niet zo ontvangen

De reikende hand is zo bedoeld, maar als deze niet zo overkomt… dan is dat zo.

Ik kan mijn eigen gedrag veranderen, maar elke poging die ik doe loop ik weer vast in het zelfde moeras.

We hebben het geprobeerd met therapie en hoewel we niet tot de kern kwamen leek het beter te gaan, maar het is weer mislukt.

Hoe vaak ga ik mezelf laten kwetsen?

Zoals mijn waarheid de waarheid is, is haar waarheid ook de waarheid. Ik erken haar waarheid, maar het is niet DE waarheid. In haar waarheid ben ik de boeman, de schuld van alles, toxisch, narcistisch. In haar waarheid wil ik haar leven leiden, bepalen wat ze wel en niet mag en wanneer. 

In mijn waarheid schreeuwt ze steeds om hulp, geef ik die niet, dan is ze beledigd, geef ik die wel, dan beklem ik haar. 

Ik ben het zat om continu te horen te krijgen dat ik slecht ben, lieg, bedrieg en egoïstisch ben. 

Het trieste is, dat in haar waarheid en in haar verhaal dit de waarheid is. 

De echte waarheid ligt altijd in het midden, zo ook hier. Echter door de trauma’s en de angsten is ze niet meer reëel. Het is makkelijker om mij de schuld te geven van alles dan de echte daders in de ogen te kijken. 

Elke keer trap ik er weer in. Hoop ik dat het goed komt. Net als zij hunker ik naar erkenning, bevestiging en een sprankje trots op wat ik doe. 

De waarheid is dat we van elkaar houden, trots op elkaar zijn en diep respect hebben voor de weg die we hebben afgelegd. 

De waarheid, hoe hard ook is ook, dat we elkaar vergiftigen.

We hebben geprobeerd om eruit te komen, om naar de kern te gaan, om te erkennen dat niet wij toxisch zijn, maar onze trauma’s en ons cooping gedrag.

Ik moet loslaten…. 

Ik moet loslaten om te helen… 

Maar loslaten is eng…. Want wat als ik door het loslaten juist alles verlies…

Mijn coopinggedrag is vasthouden… net zo lang tot ik het stukmaak…. 

Ik probeer te veranderen, ik probeer het anders te doen, ik probeer relaxed te zijn en los te laten…. 

En dan komt zus… met haar coopinggedrag… 

Sneller dan Verstappen zijn we binnen de seconde op ons slechts.

Haar waarheid is de waarheid, maar mijn waarheid is ook de waarheid… 

Hoe we het ook proberen, we komen niet bij elkaar in het midden. Want elke handreiking naar elkaar zorgt ervoor dat we terugvallen in ons toxische gedrag. Ik in de mijne, maar zij ook zeker in de hare!

Ik probeer los te laten. Ik probeer los te laten dat wat ze over mij zegt niet waar is.

Ik probeer los te laten, dat dit niet is hoe zij is en dat ze dit niet meent, maar dat dit komt door de trauma’s en de angsten.

Ik probeer te accepteren, dat ik nu weer even de boeman ben in haar leven, omdat het makkelijker is mij de schuld te geven van alles in plaats van de echte daders de schuld te geven. 

Ik probeer los te laten dat haar kwetsende woorden niet naar mij gericht zijn, maar haar manier is om te overleven. 

Ik  moet loslaten dat dat zo is….

Ik probeer los te laten dat ik geen narcist ben. 

In mijn hoofd gaat continu de mantra dat ik niet haar leven wil bepalen, dat ik niet een narcist ben. 

Haar woorden brengen me aan het twijfelen, ze maken me onzeker. En vanuit die onzekerheid val ik terug in mijn coopinggedrag. Controlemodus, vasthouden….

Haar woorden zijn niet waar…. Instinctief weet ze dat ze mij met deze woorden in de situatie houdt die ondanks de hoge mate van onveiligheid veilig is…. Want ook al raken we elkaar…. Het komt altijd goed.

Maar ik wil niet meer…. Ik wil niet meer zo doen… ik wil niet in de controlemodus, ik vind die kant van mezelf helemaal niet leuk.

Ik wil juist loslaten, nee, ik wil gewoon zijn. Zijn in het hier en nu en leven met de prikkels die ik aankan. 

Het is complex…. Ik voel van alles… maar de gevoelens zijn eng…. Coopinggedrag zorgt ervoor dat ik blokkeer. Ik probeer weg te stoppen….

De nieuwe structuren voortkomend uit goede therapie helpen om mezelf te dwingen naar mezelf te kijken. 

De geitenpaadjes die decennia wegleidden van wat ik voel probeer ik naar de kern te brengen. 

Het lukt nog niet…. Ik voel dat ik van alles voel, maar de woorden op papier krijgen is moeilijk.

Ik lees terug…. Het werkt wel.. ik deel onzekerheid, ik deel kwetsbaarheid… ik erken de emoties…. 

De woede naar haar laat ik los…. Ik voel de woede, maar de woede is niet tegen haar gekeerd… de woede komt voort uit trauma’s…. 

Tussen mijn 25e en 30e heb ik gastlessen gegeven voor Jongeren in Rouw om de emoties omtrent mijn vaders dood te verwerken. Ik heb er veel aan gehad…. Ergens zou ik weer zoiets willen doen. Voor publiek mijn emoties delen. Het klinkt misschien raar, maar voor mij werkt het helend. De vragen die het publiek stelt, de complimenten die je krijgt over je kwetsbaarheid…. De herkenning die mensen vinden in jou verhaal… jezelf helpen door anderen te helpen. 

De bejaarde man die mij misbruikte als kind heeft niet alleen mijn zedigheid en waardigheid afgepakt. Hij heeft er ook voor gezorgd, dat ik een leven lang schade heb. Hij is samen met mijn vader verantwoordelijk voor de toxische basis tussen mij en mijn zus. Als zij zich normaal hadden gedragen, dan hadden wij ook een normale band kunnen opbouwen. 

De woorden komen zorgvuldig gekozen op papier…. Ik wil netjes blijven, ik wil me gedragen. Uiteindelijk ben ik nu de volwassen vrouw die de juiste keuzes mag, kan en moet maken. 

De juiste keuze is om te stoppen met boos zijn op zus, dat lukt aardig. Ik ben ook niet boos op haar… ik ben verdrietig dat wij in deze situatie beland zijn. 

Boos ben ik vooral op de bejaarde man. Het beetje respect dat ik heb voor zijn nabestaanden is dat ik hem hier niet met naam en toenaam aan de schandpaal hang, maar oh…. Wat zou ik graag zijn naam van de daken willen schreeuwen. Erkenning geven aan mezelf wat hij mij heeft aangedaan…. Erkenning geven aan de vele andere slachtoffers die er zeker weten zijn getuigen de verhalen van de omgeving. 

Zijn naam uitschreeuwen hier helpt niet. Het is een fase in het totale proces van loslaten en acceptatie. 

Zijn naam heb ik hardop genoemd toen ik vorig jaar bij het Schadefonds mijn betoog hield. Zijn naam zeg ik soms thuis hardop… 

Echt helen kan ik pas als ik hem ga negeren… als ik ook niet meer boos op hem hoef te zijn…. Niet omdat wat hij deed juist, oke of wat dan ook was…. Maar omdat alleen als ik ga vergeven, ik ook kan vergeten en me volledig kan focussen op mezelf… zonder angsten, zonder frustraties en zonder diep gewortelde woede. 

Vanmorgen werd ik zwaar wakker. De woorden van deze blog schoten door mijn hoofd…. Ik kwam niet bij alle geitenpaadjes die teruggingen naar de woede en al helemaal niet bij vergeving. 

Ik ben nog niet zover dat ik kan vergeven…. Ik weet wel dat ik er naar toe moet.

Jaren ben ik boos geweest op mijn vader, ook hem heb ik uiteindelijk kunnen vergeven dat hij mij in de steek liet. 

Ik gun mezelf de weg naar vergeving, want uiteindelijk kost boos zijn teveel energie, het beetje energie dat ik nog heb geef ik liever uit aan liefde.

Loslaten is liefde….. of liever gezegd, loslaten is niet meer investeren in woede….. en als de woede niet meer gevoed wordt…. Dan overwint hopelijk de liefde. 

Het hoofd is lichter nu…. Ik kom er wel. 

Trots is wat overblijft, omdat de hersenspinsels door de geitenpaadjes heen steeds een beetje helderder worden.