100 dagen...

Dag liefje,

Hoe gaat het daar…

Met mij gaat het… stap voor stap beter.
Vandaag is het de 98e dag. 
En toch… voelt het soms alsof je gewoon even ergens anders bent.

Er is zoveel gebeurd.
Sommige dingen gingen precies zoals jij het al zag… 
bijna alsof je het al voor me had klaargelegd.
Andere dingen… niet. 

Eigenlijk komt het neer op één persoon. 
Maar zelfs dát had je ergens al zien aankomen. 
Zelfs daarin hoor ik nog jouw stem in mijn hoofd: 
“Let maar op.”

En jammer genoeg 
je had/hebt gelijk.
En grappig genoeg
mijn aanpak is ook echt a la Martin. 
Pei wordt steeds meer Martin.

Ik draag nog steeds jouw Timberland.
Ze zijn een beetje van jou en een beetje van mij.
Elke stap voelt alsof jij met me meeloopt.

De eerste 30 dagen…
Het voelde alsof ik zelf ook niet meer kon.
Ik was mezelf een beetje kwijt.
Ik was er eigenlijk niet echt.

Gelukkig waren onze twee liefste vriendinnen er. 
En niet vergeten R/Y, C/T, E/C, plus….
Ze kwamen helemaal hierheen.
voor mij en voor ons.

Ik weet niet meer hoe die dagen voorbijgingen.
Het voelt als een waas
ons huis af en toe vol mensen,
armen om me heen,
stilte tussendoor.

Je zou zo trots zijn geweest.
Je zou staan te kijken met die blik van je…
een beetje stoer, een beetje zacht.

De volgende 30 dagen…
Toen begon het echte alleen zijn.
En alles voelde anders.
Onze woonkamer.
De keuken en de tuin.
Ons bed.

Zelfs simpele dingen…
wakker worden, thuisverlaten, thuiskomen, 
de tv aanzetten, op de bank zitten —
alles voelde anders.

De meterkast ging kapot.
De helft van het huis viel uit.
En gek genoeg voelde dat bijna passend.
Alsof het huis ook wist dat jij er niet meer was.

Mijn wereld werd klein:
de keuken, de studeerkamer en onze slaapkamer.
Ik leefde in een ritme van doorgaan:
bellen, regelen, studeren, sporten
en weer opnieuw.

Boeken en papieren lagen overal — zelfs in ons bed.
Alsof ik probeerde de leegte op te vullen met iets…

Ik heb twee belangrijke tentamens gehaald.
En ik heb iets gedaan waarvan ik weet dat jij zou zeggen:
“You did it!”

Ik mag een jaar eerder afstuderen.
Maart 2027.
Ik ga het echt doen.

Ik ben blijven sporten.
Niet omdat ik zin had…
maar omdat ik mijn conditie moest verbeteren.
Voor alles wat nog komt.
De studie. Het werk. Het administratie. 
En ja… ook voor alles wat jij al zag aankomen. 

Ik begon met yoga.
En ik ging terug naar Muay Thai.
Die eerste snelheid training…
300 trappen links, 300 rechts.

De trainer riep:
“Come on! Pei! Je kunt het!”

Maar ik brak van binnen.
Niet stoppen, zweten mengde met tranen… 
Niemand had het door tijdens de 600 keer trappen.
En in dat moment voelde ik jou zo dichtbij.

De volgende 30 dagen…
Ik begon weer met werken.
Rustig. Drie dagen per week.
Het voelde vreemd…
maar ook alsof ik weer een stukje van mezelf terugvond.

Mijn collega’s waren blij me te zien.
Iemand vroeg: “Is dit niet te snel?”

En ik hoorde mezelf iets zeggen wat jij ook had kunnen zeggen:
“Relax, man. Ik hoeft niet meer 3 festivals en 2 exotische vakanties halen per jaar.
Ik ben al genoeg exotische. Ik werk liever door tijdens jou festivals. ”
En iedereen lachte.

De laatste 8 dagen…
Meterkast is gefixed, door lieve C en T.
Ik heb elke daag onze mensen gezien. 
Voor het eerst na de uitvaart.
Iedereen is nu beetje geupdate. 
Als ze vragen hoe het gaat, zeg ik:
“Het gaat beter… maar ik mis mijn man. Heel erg.”

Over 2 dagen…
Dan is het 100 dagen.
In mijn cultuur is dat een moment van de eerst ronde cirkel…
een eerste cirkel van “farewell” maar ook “new beginning”.

Eigenlijk zou ik die dag moeten stilstaan.
Niet werken. Maar…
Ik maak het de eerst dag van mijn voltijd werken. 
100%.

“Yes, we can!” 

En vandaag… 
De tulpen die ik in december voor je heb geplant, ze staan nu in bloei…