een fladderend hart

Soms zijn er dagen met grote contrasten, die je niet had kunnen voorspellen, zoals gisteren. Eerder die dag naar het ziekenhuis om de kortademigheid te laten onderzoeken, waardoor ik me bij het kleinste beetje inspanning als een stoomlocomotief met bijhorende uitstotende geluiden voortbeweeg en 's avonds naar het concert van Alex Warren. In de Ziggo Dome. Tegenwoordig probeer ik zo nu en dan zelf de slingers weer een beetje op te hangen door een concert van een van mijn favoriete zangers te bezoeken. Afgelopen zomer was dat het concert van Ed Sheeran in Antwerpen, samen met mijn Belgische zus en dit keer in mijn uppie naar Alex Warren. Alex heeft een prachtige, diepe stem en schrijft mooie teksten in nummers die in korte tijd razend populair zijn geworden, o.a. over zijn ouders die hij heeft verloren. Hij vertelde gisteren hoe belangrijk het is om je herinneringen levend te houden. Iemand sterft 1 keer als hij dood gaat, maar sterft nog een keer als er niet meer over hem of haar wordt gesproken. En dat is zo waar. Het is fijn, als jij niet alleen degene bent die herinneringen ophaalt aan degene, die er niet meer is, maar als de mensen die je na staan, ook uit zichzelf herinneringen ophalen wanneer je samen met ze bent. Nog altijd merk ik, dat sommige mensen er moeite mee hebben om dat te doen. Misschien denken ze, dat het gemakkelijker voor jou is, om het er maar niet meer over te hebben. Misschien denken ze dat je door moet. Ik weet het niet zo goed. Ik weet alleen dat er warme gevoelens ontstaan door alle herinneringen en anekdotes te koesteren, speciaal samen met de mensen dicht om je heen, die je geliefde goed hebben gekend. Heel eerlijk was het al niet te bevatten om iemand 1 x te hebben zien sterven 🖤