Vergeving

Na een complexe klusdag op stal ga ik te vroeg naar bed om te vroeg wakker te worden. Knallende koppijn, stijve nek. Ik neem twee paracetamol en hoop met mijn simpele tv weer in slaap te vallen, zoals dat meestal wel lukt als ik moe ben en nog niet helemaal wakker…. Ik weet al meteen dat dit niet gaat werken… de flarden die door mijn hoofd schieten zeggen genoeg. 

Ik blokker, ik weiger deze gedachten, ik doe hier niet aan mee, ik heb straks een drukke dag op werk en ik wil gewoon slapen…. 

Mijn gedachten gaan terug naar gisteren. Bruut wakker gebeld door zus die al uren wakker mij waarschuwde voor haar emotionele toestand… ik denk dat ze vooral probeerde te zeggen dat ik voorzichtig met nichtje moest doen, maar ik, net wakker kreeg vooral heel veel prikkels…. 

Terug naar de rust…. Tweede telefoontje… vriend en vader van poetsmeisje moet met spoed naar werk vanwege ernstig bedrijfsongeval… hij dumpt dochter op de manege waar nichtje met haar paardrijles heeft en daarna nemen wij haar mee naar de stal…. Zus en nichtje zijn daar ook, dus ik haast me niet. Het is te vroeg en ik heb nu al te veel prikkels. 

Ik had gehoopt op een rustig klusdagje waarin nichtje, poetsmeisje en ik met zijn drieën op stal zouden zijn. Ik mijn eigen dingetje en een lange pauze als nichtje en poetsmeisje met de pony’s op stap gaan. 

De werkelijkheid is anders. Mama komt ook helpen, zus bepaald dat zwager nichtje komt helpen en had verwacht dat Gerard er ook zou zijn, maar die was lekker toeren. Pubervriend van nichtje is er ook ineens en komt ook mee lunchen. Ineens zitten we met 8 man te lunchen op stal. Hoewel het eigenlijk gezellig is, vinden zus en ik elkaar niet, ik heb veel te veel prikkels en mijn geest trekt dit niet. 

Drukke week voor de boeg, ik wilde gewoon in mijn eigen wereldje klussen en nu moet ik de hele dag vragen van mensen beantwoorden die mij willen plezieren, maar ze geven me vooral ruis. Ondertussen probeer ik energie te sparen in mijn lijf om toch nog een klusje gedaan te krijgen. Dat lukt en eerlijk is eerlijk, het was een fijne dag, ondanks alle prikkels. 

Als om 5 uur iedereen weg is heb ik eindelijk rust. Tenminste zo goed als. Nadat ik de hooinetten gevuld heb bel ik Gerard, meestal spreken we elkaar meer op zo’n dag, maar ik had teveel prikkels. 

De volgende dient zich alweer aan, want de buren komen kruiwagen mest ophalen. Na een praatje ga ik weer verder met opruimen…. 

Pubervriendje van nichtje komt weer langs hopend dat nichtje er nog is… ik ben blij dat hij er is en het lijkt alsof het zo heeft moeten zijn. 

Deze jongen, 14 jaar oud loopt met zijn ziel onder zijn arm… en nichtje is als een grote zus voor hem, tenminste dat vul ik in, maar ik denk dat het echt zo is (Nichtje is smoorverliefd op echte vriendje en twee jaar ouder dan deze jongen). Ik bied hem mijn verontschuldigingen aan dat ik wat kortaf was tegen hem. Bewuste keuze, ik ken een beetje zijn achtergrond… pa verdient goed geld met heel hard werken, maar is tegelijkertijd een groot kind die zijn kind teveel geeft behalve grenzen, normen en waarden… Ik vertel deze jongen, dat ik de verhalen over zijn vader en de bijbehorende activiteiten niet goed keur. Ook zeg ik, dat het lijkt alsof zijn vader op de mijne lijkt…. En dat de grens tussen goed en fout soms moeilijk te bepalen is. 

Het blijkt dat deze jonge jongen een goed moreel kompas heeft, maar hij mist structuur en leiding om het zelfvertrouwen te krijgen dat nodig is om het op de juiste manier in te zetten. Hij voelt een beetje aan als Ciske de Rat. Veroordeelt op wat men als eerste indruk ziet, maar mensen kunnen moeilijk verder kijken dan hun neus lang is. Ik hoop dat ik de juiste woorden heb gebruikt tegen deze jongen…. Want ook ik keek niet verder dan mijn neus lang was…. Ik hoop dat hij mijn reikende hand heeft gevoeld. 

Gisteren was verschrikkelijk en mooi tegelijk. Gisteren had alles te maken met deze blog en helemaal niks. Gisteren staat los van de basis van deze blog en is tegelijk de trigger voor deze blog. 

Als ik om vier wakker word vliegen de flarden door mijn hoofd… moe, depressief lijf, ik ben niet lief voor mijn lijf…… IK STRAF MIJN LIJF….

Ik doe er alles aan om deze gedachten te verdringen… ik wil geen laagje afpellen, niet vannacht, niet deze week, ik ben te druk, te moe, te uit…. Maar ja… zijn geest en lijf niet met elkaar verbonden. 

Tussen de domme tv, de kaartspelletjes en de pogingen om de slaap te hervatten komen oude flarden weer terug in gesprekken tijdens therapiesessies in diverse vormen. 

Als je als persoon een taart bent, hoe ziet die er dan uit…. Ik was gesneden punten ver uit elkaar…. Ik ben tegenwoordig in elkaar… maar ben ik wel echt één geheel? 

Ik zie mezelf als een ui…. Ik pel steeds een laagje af, maar ik heb geen idee hoeveel laagjes ik tegen kom… ik kan er nu mee dealen en omarm de laagjes die afgepeld moeten worden. Dit was 15 jaar gelden… maar nu voel ik dat er weer laagjes gepeld moeten worden… 

Waarom nu dit laagje. IK WIL DIT NIET!!!!

Maar ik weet ik moet… de woorden van Volumia klinken ineens heel anders door mijn hoofd. 

Mijn blog ben ik begonnen om grip te krijgen op mijn gedachten. Het thema hoera in heb een paard is een onderdeel daarvan. Hoe je in het leven staat is een keuze en voor mij is lachen essentieel. Mijn hoofd borrelt van mooie herinneringen en ik hoop met die verhaaltjes de lotgenoten ook een beetje aan het lachen te maken. Want ook al is het leven soms heel pijnlijk en serieus, we moeten ook blijven lachen. Lachen is immers het beste medicijn. 

Die lach heb ik ook nodig om te overleven. Steeds duidelijker wordt het voor mij hoe hard het leven ook kan zijn, niet omdat ik het niet mee heb gemaakt, maar vooral omdat ik het heel lang niet heb gevoeld….

En vannacht om vier uur kwam er een nieuwe emotie boven… 

Mentaal heb ik de afgelopen jaren grote groei doorgemaakt en regelmatig schreef ik over liever worden voor mezelf.

In mijn vorige blog schreef ik dat mijn lijf niet meer aan wil, dat het schreeuwt om energie, maar niet krijgt…. Ik noemde mijn lijf zelfs depressief… 

En midden in de nacht, na een dag met teveel prikkels, werd ineens duidelijk dat de taart niet heel is, dat de uit niet goed verzorgt is en dat er weer een laagje afgepeld moet worden om de kern van verdere rot te beschermen… 

Het afgelopen jaar stond in het teken van mentale erkenning aan mezelf. Vergeving dat het niet mijn schuld was…. Vannacht kwam het besef dat ik mijn lijf nog steeds straf voor de misdaden uit het verleden….

Ik voel emoties die ik niet wil voelen, ik voel de tranen die ik wegdruk. De paardrijinstructrice zei gisteren nog… beter tranen loslaten dan ze vasthouden…. Maar ik durf ze niet los te laten…. 

Emotie-eter heb ik inmiddels wel geaccepteerd…. Eten in plaats van voelen….ik kan het zelf de wereld in brengen tegenwoordig….. maar eten om dat lijf te straffen… Bewegen, doorgaan, overbelasten, het zwijgen opleggen, zwaarder worden, proberen te zorgen, maar tegelijkertijd te straffen.

Ik ben voor mezelf die slechte ouder van die jongen…. Misschien zelfs wel de vader die mijn eigen vader was….

Ik ben het grote kind die zogenaamd leuke dingen doet met mijn lijf…. Maar ondertussen mezelf te grond richt. 

Dat lijf… dat reageerde met fysiek genot op iets dat ik mentaal niet aan kon…. 

Dat lijf werkte mee aan iets dat ik mentaal niet wilde, mentaal iet aan kon en waar ik mijn hele leven al mee worstel…

Dat lijf moet gestraft worden voor het toelaten van dingen die ik niet wilde…. 

Maar hoe kan het lijf gestraft worden als het instinctief reageert…. ‘

Mentaal mocht ik loslaten… ik kon er niets aan doen…

Net zoals mijn lijf er niets aan kon doen…. 

Ik mag mijn lijf vergeven…. 

Ik mag lief worden voor mijn lijf…. 

Maar ik durf niet… ik weet niet hoe… ik ben bang om van mijn lijf te gaan houden….. want dat lijf dat zulke nare dingen heeft toegestaan en deed alsof ze het lekker vind… hoe kan ik dat lijf vertrouwen… hoe kan ik van dat lijf houden, hoe kan ik dat lijf vergeven… .

Mijn energieverlies zit niet in mijn overgewicht….. mijn energieverlies zit in gebrek aan zelfliefde

De oplossing voor mijn overgewicht is dan ook niet druk leggen op afvallen…. 

De oplossing zit in zelfliefde….

En zelfliefde begint met erkenning… want zonder erkenning zeg je dat er niets aan de hand is en dus is alles goed… en als alles goed is, hoef je niets op te lossen… 

Maar het is niet goed… want ik ben moe en dik. En in plaats van fruit eet ik patat…. Want de sinaasappel vind ik lekkerder… maar ik wil dat lijf gewoon straffen. Vreten tot ik er bij neer val… letterlijk en figuurlijk want ergens ben ik nog steeds niet de moeite waard om te leven. 

Ik lees die laatste zin… en voel hoe cru die aanvoelt…. Want de emotie in die zin is oprecht. Ik heb me vaak niet goed genoeg gevoelt om de mooie dingen in dit teven te mogen ontvangen en niet goed genoeg voor het leven dat ik leid. Tegelijkertijd hecht ik zoveel waarde aan dit leven dat ik alles eruit wil halen dat er in zit. 

Poeh… Hé … iets met groot kind, vader, levenlust … papa ik lijk steeds meer op jou… maar ik ga niet op je lijken! Ik wil dit niet!

De rotte laag ui moet eraf… hij verstoort de kern, blokkeert het groeiproces om uit te groeien tot een prachtige uienbol.  De woorden dat mijn buik  mij beschermd tot ik hem niet meer nodig heb krijgen nieuwe betekenis. 

De kern van de ui kan pas tot bloei komen als er genoeg reserves zijn om een bloem te maken. Het maken van die bloem kost immers heel veel energie. Maar als de kern niet goed is… dan gaat deze rotten en blijft er alleen een hoopje snot achter. 

De groeikracht in de ui is mijn mentale weerbaarheid… maar ik moet de rotte lagen wel afpellen om daadwerkelijk tot bloei te kunnen komen.

De taart moet één geheel worden…. 

Maar dat gaat alleen maar lukken als ik mezelf in alle facetten ga vergeven. 

Deze blog is geen schreeuw om hulp…. Deze blog is een eerste stap in erkenning naar mijn lijf dat het er niets aan kon doen. 

Het is een handreiking naar het echte gesprek waarin lijf en hoofd elkaar omarmen…. En in plaats van elkaar gaan tegenwerken elkaar omarmen.

Mogen rouwen om hetzelfde verdriet en elkaar steunen. 

Het is een volgende stap naar betere zelfzorg…. 

Het is een opening naar totale vergeving. 

Vergeving van de fysieke reacties

Vergeving van de mentale reacties

Vergeving van de slechte zelfzorg’

Vergeving van de overbelasting

Vergeving van het ziek zijn

Want zonder vergeving kan je niet opnieuw beginnen…. 

Net als de lente waarin de natuur weer ontwaakt en mooier, sterker en uitbundiger tevoorschijn komt tegelijkertijd met al haar kwetsbaarheden.

Het is tijd voor een nieuw begin. Laat die uienbloem maar komen.