Ik wil AAN

Ik tuur naar buiten… de tuin roept…. Kom, je wordt blij van ons, lekker wroeten met je vingers in de aarde, de container vullen met het overtollige materiaal voor in de tuin. De wind door je haar en de zon op je huid…

Kom, kom naar buiten…. Daarvan ga je aan! 

Moedeloos word ik ervan… ik wil zo graag AAN! En alle goede adviezen ten spijt… het lijf gaat niet aan. En dat maakt me heel verdrietig, maar het geeft vooral ook het gevoel van onbegrepen worden… 

Turend naar buiten weet ik dat ik niet depressief ben, maar nooit eerder voelde ik hoe het misschien voelt om depressief te zijn… iedereen zegt ga wat doen, ga naar buiten, lekker genieten van het zonnetje, dan ga je vanzelf aan, maar je gaat niet aan. 

Mijn hoofd is niet depressief, maar mijn lijf is depressief. Mijn hoofd wil aan, mijn hoofd probeert mijn lijf aan te laten gaan, maar het lijf gaat niet aan. Het schreeuwt om energie, maar wat ik ook probeer… de energie komt niet…

Overal om me heen mensen die het beste met me voor hebben… goed bedoelde adviezen over minder eten, meer sporten, meer bewegen, anders bewegen, gezonder eten etc… maar niemand vraagt door naar hoe het nou echt gaat… ja er komt een vraag hoe gaat het en mijn antwoord is standaard goed. 

Op zich gaat het ook goed, ik kan genieten, mag werken, heb elke dag te eten, mooi huis, fantastische man, lieve dieren en een leuke baan met uitkering waar ik goed van rond kan komen. 

Het lukt me elke dag om te genieten van de kleine dingen in het leven. De kikkervisjes die uitkomen, de mussen en turkse tortels die wachten tot ik het bekertje voer in het huisje heb gedaan. De manke kauw die weet dat hij wat extra’s krijgt. 

Elke dag krijg ik een glimlach van de kauwen die onder de regengoot van de achterburen proberen een nest te bouwen. Het dak is te schuin, de goot te glad maar op de één of andere manier lukt het ze elke keer om er takken in te stoppen. 

Ik denk terug aan gisteren. Heerlijke dag op stal gehad! Sam mocht even los, maar hij vond even te kort en dus liet hij zich een half uur lang niet vangen en genoot hij vooral van rondjes racen en moesten wij stiekem heel hard lachen. 

We gingen klussen op stal… Gerard was bezig met de overgang van de loods naar het nieuwe afdak van de overkapping. Ik kon hem niet helpen en dus deed ik andere klusjes. De hele dag deed ik over het vegen van het stoepje en het harken van de bak. Gerard heeft gelijk, ik deed meer dan ik dacht, want ook nog even hooinetten vullen, hooi stomen, voor de loods vegen en nieuw zoutblok voor de geiten opgehangen. In het kippenhok nog even wat platen hout verplaats en zo heb ik toch best wat klusjes afgestreept. 

Het heelt om te schrijven wat ik deed, want eigenlijk was het nog best veel, maar het voelt alsof ik alleen maar op een stoel heb gezeten. Ik begrijp wel hoe dat komt, want elke vierkante meter vegen en harken vraagt om een pauze van een kwartier. En hoewel ik dus lekker doorrommel, wil dat lijf gewoon niet aan. 

In een intermezzo denk ik na over wat ik wil zeggen. Het is complex, gelaagd. 

Natuurlijk snap ik, dat als ik afval, mijn lijf minder hoeft mee te zeulen. En 1 en 1 opgeteld, minder gewicht maakt dat er meer energie over is voor actieve dingen. Dat bestrijd ik helemaal niet!

Maar het lijkt wel alsof niemand luistert naar de vermoeidheid door de leukemie. De enige die het begrijpen zijn de mensen die het hebben. Jij wil AAN, maar je lijf wil NIET AAN!

De statistieken zeggen, zo ziek ben je nog niet, je waardes zijn laag, maar je lijf zegt iets anders. 

Lage bloeddruk…. Nooit gehad tot ik leukemie kreeg…. Wordt over gezegd, nou, mooi laag, had ik niet verwacht door je overgewicht…. Ik probeer te zeggen dat hij te laag is door de leukemie en dat dat een van de oorzaken is dat ik zo moe ben, maar er wordt alleen maar gezegd, meestal hebben mensen met overgewicht een hoge bloeddruk…. Nou ik niet, want mijn bloed stroopt en daarom is mijn bloeddruk te laag.., maar ja, ik ben geen dokter... wel iemand met overgewicht

Neuropathie…. Dat heb ik sinds  de leukemieklachten begonnen…. Maar het hoort niet bij de leukemie… het komt door alles behalve de leukemie… andere oorzaken worden uitgesloten, maar toch hoort het niet bij de leukemie…maar ja.. ik ben geen dokter

Vermoeidheid…. Klacht nummer 1 bij de leukemie, maar er wordt vooral de nadruk gelegd op afvallen om meer energie te krijgen. Ik begrijp het! Afvallen lijkt in theorie makkelijk en aan de leukemie kunnen we niets doen. Maar ik voel me zo ongehoord dat de vermoeidheid door de leukemie komt en niet door mijn overgewicht. Natuurlijk kan afvallen iets doen in energiehuishouding en aan afvallen kan ik iets doen, maar aan de leukemie niet. Dus tel op… maar ga er maar aan…. Je kan niet bewegen, bent allergisch geworden voor de saxenda, bang voor een gastric bypass, omdat het niet werkt bij emotie-eters en ondertussen schreeuwt je lijf om energie terwijl jij moet afvallen…. maar ja ik geen dokter, wel iemand met overgewicht. 

Conditie…ga gewoon sporten, elke dag een beetje meer… er word tegen me gepraat alsof ik nog nooit gesport heb, kijk maar naar dat overgewicht…wat weet jij nou van bewegen…. IK WEET ALLES VAN BEWEGEN!!! EN DAT IS WAT IK HET MEESTE MIS VAN ALLES IN MIJN LEVEN… IK ZOU ELKE DAG MISSELIJK WILLEN ZIJN ALS IK WEER NORMAAL ZOU KUNNEN BEWEGEN!!! 

Bewegen is niet meer een kwestie van doen…. Want dat wat ik 30 jaar deed in een 15-30 minuten doe ik tegenwoordig in 4 uur…. En ja… ik doe het nog… maar conditie opbouwen lukt nauwelijks… 

En dan nog dat gezonde eten.... ik hou van groente, fruit, koken, je hoeft me niets te leren over gezond eten en calorieën. ik weet het allemaal.... maar als ik verdrietig ben, dan wil ik alleen maar eten... geen goede combinatie met het verdriet over mijn energie... ik weet het, ik snap het.... maar probeer het maar is om te buigen. 

Ik baal van mijn klaagzang…. Ik stop met schrijven en ga naar buiten… kijken of ik toch een beetje aan kan gaan. 

Op het moment dat ik mijn laptop dichtklap vraagt Gerard hoe het gaat…. Ik doe mijn laptop weer open en lees hardop voor wat ik zojuist geschreven heb. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik voorlees.

Mijn lijf is depressief en ik voel me ongehoord als het gaat over mijn overgewicht en energie.  Zware gedachten voor deze eerste paasdag.

Gerard geeft me een knuffel en zegt dat hij zal proberen beter te vragen, ik zeg dat dat niet hoeft, want hij leest beter tussen de regels door dan ik zal antwoorden op zijn vragen. 

Hij staat op en sleept me mee de tuin in. Ik ga op mijn knietjes tussen de planten wroeten en hij veegt het terras en gooit alles in de container. Na elke tien minuten doen we een korte pauze en genieten we van de tuin die we samen gecreëerd hebben. 

Van een ongeorganiseerd zooitje veranderd de tuin in een lusthof waar alles wat groeit en bloeit een plekje heeft. 

Mijn lijf laat de depressie een klein beetje los, echt aan ga ik niet, maar ik ben ook niet meer zo uit. 

We genieten nog even na en sluiten af, dat als volgende maand het huis geschilderd is (oh, ook deze zin vind ik verschrikkelijk, want ik heb altijd mijn kozijnen zelf geschilderd…., maar je moet energie sparen waar je het minst gelukkig van wordt), we verder gaan met de bestrating naast het huis en de voortuin… en nee, ook dat gaan we niet meer zelf doen…. Dat laten we een stratenmaker doen…. Zo hou ik energie over voor inrichten van de plantvakken van het najaar… want mijn lijf mag dan wel depressief zijn, mijn hoofd is dat nog lang niet en zal alles uit die lijf halen wat er nog in zit. 

Helend hoor, twee uurtjes tuinieren in het zonnetje 

Op de foto’s de achtertuin en niet heel goed zichtbaar, maar in grote getale aanwezig de uitkomende kikkervisjes…. 

Ik ga me opladen voor het paasdiner met de familie, de zwaarte is weer uit mijn gedachten, maar het lijf blijft moe en moet even rusten.