Mijn Belgische zus

Gisteren kwam mijn beste vriendin een dagje (en nachtje) over vanuit Beveren. We kennen elkaar inmiddels 14 jaar en zijn al die tijd elkaars buurvrouw geweest in Spanje. Nu zijn we daar beiden verhuisd, maar we wonen in feite nog steeds een steenworp bij elkaar vandaan. Dat is wat betreft onze thuisbasis wel anders. 2,5 uur rijden is niets. De file bij Antwerpen lijkt wel eeuwigdurend en ook de rest van de wegen is altijd druk, druk, druk. Toch zoekt ze me sinds de diagnose regelmatig op en dat is hartverwarmend. Allebei hebben we het nodige meegemaakt en hebben we aan een half woord genoeg om elkaar te begrijpen. Niet dat we alleen maar gebruik maken van een half woord, want de keren, dat we elkaar halverwege in Oisterwijk ontmoeten, spreken we altijd af, dat we eerst een wandeling over de hei gaan maken. Dan drinken we eerst koffie, om na een tijdje tot de conclusie te komen, dat het inmiddels tijd is voor de lunch. Al bijpratend, overwegen we om anders na de lunch misschien nog een wandeling te maken. Tot we rond 5 uur ineens ontdekken, dat we dat ook niet meer gaan redden. 6 uur verder en nog zijn we niet uitgepraat. En die ene keer dat we wel aan wandelen toe kwamen, raakten we verdwaald omdat we al babbelend niet hadden opgelet waar we eigenlijk waren en alle bewegwijzeringsbordjes hadden gemist. Ik denk, dat dit de beste beschrijving is, van hoe het werkt met een beste vriendin, die vanaf het begin al als een zus voelt. Ik voel me vanaf gistermiddag ook een stuk beter. Zou best eens door dat orakel uit België kunnen komen 😆 Vanmorgen afscheid genomen met een hele dikke knuffel om elkaar half april weer te zien in Spanje.  Ik verheug me er nu al weer op 👭❤️