Stabiele ziekte

Het is inmiddels 9 maanden na de laatste chemo therapie en bestraling. Na de eertse 3 maanden werd er een cat scan gedaan en 3 dagen later kwam het nieuws dat de beide tumoren niet waren gegroeid maar zelfs iets geslonken.

Op zich fantastisch nieuws maar nog niets om echt feest te gaan vieren, immers we hebben wel geleerd dat het soms mooier lijkt dan het is.

Dan vandaag de 2e keer 3 maanden na de laatste behandeling weer op het spreekuur, helemaal ziek van de zenuwen (zelf opgebouwd) gaan we zitten.

het nieuws is goed er is geen verandering in de grote van de tumoren, de dokter noemt ze nu zelfs littekens. wel zit er een beetje vocht achter de rechter long maar te weinig voor een punctie, het kan afkomstig zijn van de laatste griep die wel 3 weken duurde.

De afgelopen 6 maanden hebben vooral in het teken gestaan van herintreding in de maatschappij, ook ben ik weer gaan werken wel dichterbij huis en niet meer op de vrachtwagen. Ik kan indien nodig binnen 12 minuten thuis zijn en dat geeft een rust in het koppie. We hebben samen meer gedaan in de afgelopen 6 maanden dan in de 22 jaar ervoor we leven nog steeds met de gedachte dat het terug kan komen en dat het dan erger kan zijn.

Elke dag is een gunst en geen zekerheid, dat is wat ik er van heb geleerd en mijn vrouwtje weer zien opbloeien vanuit een zeer diep dal is voor mij het mooist wat ik heb mogen meemaken, wat een kracht!

Ik ken weinig tot geen mensen die dit moeten doormaken met uitzondering van de lotgenoren op deze website en ik hoop met heel mijn hart dat ieder die in dit schuitje zit hetzefde goede nieuws krijgt .