Pipac-behandeling in UZGent

Het is 16 maart en ruim een maand geleden dat ik mijn laatste blog schreef vanuit de wintersport in Frankrijk. In Nederland werd het toen ook lekkerder weer en konden we al op een beschut plekje in de tuin in de zon zitten.
27 februari stond de CT scan gepland, een belangrijk moment om te zien of de Tamoxifen werkt en of er ook al resultaat van de Pipac behandeling te zien is. Na het weekend op 2 maart kreeg ik de uitslag van de oncoloog. Op de scan was duidelijk minder tumormassa te zien op het buikvlies en de andere plekjes in de buik en longen waren niet gegroeid. Dat laatste is misschien toe te schrijven aan de Tamoxifen maar de afname op het buikvlies moet het gevolg zijn van de Pipac behandeling, dit werd bevestigd door de oncoloog. Ook de tumormarker was flink gedaald en dat zegt toch ook veel volgens de Belgische arts. Het goede nieuws had even tijd nodig om echt binnen te komen maar thuis en nadat ik de kinderen had gesproken was ik echt heel blij. De dag erna was de controle van mijn heup bij de orthopeed. Gelukkig zat die ook goed en was de orthopeed tevreden. Hij heeft me wel gewaarschuwd voor te snel teveel willen en me duidelijk gemaakt dat ik echt geduld moet hebben, volledig herstel kan wel 1-2 jaar duren. Stilletjes denk ik dan ‘die tijd heb ik misschien niet’ , maar ik heb ook hoop diep van binnen.

Na ruim een week stond de tweede Pipac gepland op 11 maart in Gent. Inmiddels had ik van mijn zorgverzekering gehoord dat er geen vergoeding zou worden gegeven omdat het geen erkende behandeling is in Nederland. Ik heb daar nog wel een brief aan gewaagd maar het antwoord blijft negatief. Gelukkig hebben we nog spaargeld en wilde ik toch al onze tweede auto verkopen. Ik vond in ‘Uitzicht’, het blad van de Moermanvereniging, een artikel waarin het fonds Kans tegen Kanker werd genoemd. Dit fonds geeft een tegemoetkoming in de kosten voor een behandeling die niet vergoed wordt. Ik heb een verzoek gedaan en ik kreeg al snel bericht dat ik een vergoeding krijg. Dit komt neer op 6,5%, maar alle kleine beetjes helpen. Verder ben ik aan het kijken of we de zorgkosten van de inkomstenbelasting kunnen aftrekken.

10 maart gingen we dus weer naar Gent omdat ik me al om 6.15 uur de volgende moest melden bij het ziekenhuis. We sliepen in de buurt van het ziekenhuis. Het ziekenhuis wordt flink verbouwd en op de foto hierboven zie je de gang van het oude gebouw, waar de kamers zijn naar het nieuwe gebouw waar de OK is. Door die hele lange gang ga je dan in je bed van het ene naar het andere gebouw. De behandeling verliep hetzelfde als de eerste keer en omdat ik ook op tijd klaar was vertrokken we al om 16 uur naar huis. Ik wist van de vorige keer dat ik me de dag van de behandeling nog wel goed zou voelen en ik slaap toch het liefste in mijn eigen bed.
Van donderdag tot vandaag heb ik weer veel last gehad van de nawerking van de operatie. Vooral buikpijn en -krampen, gelukkig had ik deze keer nauwelijks last van mijn heup. Over een week hoop ik wat uitslagen uit Gent te krijgen, ze gaan de biopten van de eerste en tweede keer met elkaar vergelijken en kunnen dan zien hoe (goed) het werkt. Ik hoop natuurlijk op positief nieuws, dan kan ik de laatste behandeling over 6 weken ook weer beter aan.