prieken prieke dwalen

Ik zit te prieken... geen idee of het een Nederlands woord is, dus het eerste wat ik doe is dit op zoeken. Prieken betekend in goed Nederlands pronken of pralen, maar dat is niet wat ik bedoel.... toeval bestaat niet, het West-Friese woord prieke betekend smeren of knoeien.... beide betekenissen zijn niet helemaal wat ik bedoel en toch komt het westfries in de buurt.... ik zit namelijk toch best te smeren.... maar geen boterhammen of vuil... maar tijd.... 

Een waarschuwing voor de verdere lezers, deze blog heeft zware kost en vrolijk word ik er niet van. Ik heb besloten om het toch te delen, vooral omdat het mijn hart lucht, maar ook omdat ik denk dat het maatschappelijk belang is dat dit toch bespreekbaar gemaakt moet worden en op een forum waar leven en dood zo met elkaar verbonden zijn, hoort dit ook.... het gaat over de doodwens onder jongeren in mijn cirkel van invloed en hoe dat mij raakt, maar ook hoe groot dit maatschappelijke probleem is. 

Terwijl ik de spoiler deel voel ik de tranen over mijn wangen rollen. er schiet zoveel door mijn hoofd heen... tranen uit het verleden wisselen met tranen uit het heden en zorgen voor de toekomst.... op de achtergrond dansen de voorjaarsbloemen uit mijn vorige blog door mijn hoofd... het is inmiddels bijna 3.00 's nachts en morgen is het een werkdag op kantoor, een lange dag met aan het einde een sollicitatiegesprek met iemand die bij ons een klus kan gaan doen. Toch moet dit eruit om te kunnen slapen, ik moet ook naar bed om voldoende te kunnen rusten. 

Om 22.00 dacht ik al naar bed te gaan, maar ik was zo lekker aan het internetten dat het ineens half twaalf is als zus belt. Ik had niet meer aan haar gedacht sinds ons gesprek vanmiddag. Ze hadden een zware avond, of ze even haar hart mag luchten.... 

Ik reageer nuchter laat haar uitrazen, ik val bijna in slaap, maar door ons gesprek wordt ik wakker.... ik moet eigenlijk naar bed gaan, maar voel zoveel weerstand om te gaan slapen, ik negeer de weerstand en de vermoeidheid, ik wil me niet zo voelen, maar ik voel me toch zo. 

Het gesprek ging over een jong meisje die dusdanig in crisis is, dat ze niet verder wil leven. Het is voor mijn nichtje bijna dagelijkse kost dat iemand van haar leeftijd dit met haar deeld en het is schrikbarend om te horen hoeveel jonge mensen niet meer willen leven. 

Er zitten krap drie uren tussen einde van het gesprek met mijn zus en het schrijven van deze blog... elke keer als mijn gedachten terug gaan naar het gesprek blokkeer ik en ga ik iets doen. Tv kijken die ik zogenaamd nu moet kijken, maar ook eten.... jezus wat kan ik toch eten als ik emoties heb die ik niet wil voelen.... ergens zegt mijn lijf dat ik vol zit en geen honger heb, maar elk half uur loop ik naar de koelkast om te kijken wat er in ligt... niets waar ik trek in heb.... maar ik eet toch.... alles bij elkaar bijna een extra avondmaaltijd....

ik ben verbaasd dat ik dit zomaar op schrijf en terwijl ik het opschrijf voel ik de verbinding tussen honger en emoties... Lik me reed wetenschappers die zeggen dat emotie-eten niet bestaat.... ik ben het levende bewijs... 

Het voelt goed om te schrijven over het eten.... de schaamte voorbij, openheid en eerlijkheid helpen om te begrijpen wat er in mijn lijf gebeurd en wat er eigenlijk zou moeten gebeuren. En waar ik niet wist hoe ik deze blog moest beginnen openbaren de inzichten zich als een openvouwende bloem.... en sorry Willy.... deze blog wordt waarschijnlijk voor jou chemobrein te lang.... maar ik kan niet anders.... 

Wat wel anders moet is dat ik verhuis naar Word om deze blog niet kwijt te raken. De woorden vloeien uit mijn vingers en elk woord geeft verlichting. Ik ben de beste blogs al is eerder kwijt geraakt net als sommige anderen....

Cntrl X cntrl v en we gaan verder in word. 

Ik denk terug aan zaterdag waar ik openlijk zei dat mijn overgewicht is gelinkt aan mijn trauma’s en vanavond komen die woorden weer binnen…. 

Ik priek de avond door en terwijl ik dit schrijf mis ik zweef die gekke oude wijze kasteelheer. Hij voelde voor mij als een warme deken, als een vader die mij liet ploeteren maar ondertussen bemoedigende woorden sprak die me overeind hielden.

Ik weet waarom ik priek…. De zelfmoordgedachten van de jeugd brengen me terug in mijn eigen jeugd en de angst om te praten over de zelfmoord van mijn vader. 

Het gaat me te ver om te zeggen dat mijn leukemie komt door mijn trauma’s, dat ik slecht voor mijn lijf heb gezorgd door mijn trauma’s en dat daardoor misschien de kanker is ontstaan durf ik wel te zeggen… maar meer dan een misschien is het niet. 

Het prieken komt doordat de zelfdoding me al heel lang raakt… vele lagen heb ik afgepeld, gekoesterd, geheeld en beschermd, maar toch zijn de laagjes kwetsbaar en vanavond liggen we ze even open en bloot. 

Ik probeer het te negeren door te eten, niet te gaan slapen, maar het enige dat helpt is schrijven.

Mijn gedachten gaan terug naar vanavond, maar ook naar het afgelopen jaar en hoe verstandig nichtje omgaat met al deze zorgen. Ze heeft zelf veel vrienden en vriendinnen die zo ongelukkig zijn dat ze zich zelf snijden en dat ze eigenlijk niet meer willen leven. Ze lijkt op mij, ze wil niet praten over haar eigen gevoelens, maar ze is ook een fantastische hulpverlener ondanks haar jonge leeftijd en dus deelt ze zorgen met haar moeder en vandaag mocht ik ook meedenken.

Na ons gesprek vanmiddag, waarin ik de details kreeg, ging kind lekker wandelen met de pony’s om na een verhelderende wandeling tot de conclusie te komen dat de ouders ingeschakeld moesten worden. 

Het verhaal klopt niet helemaal met hoe ik het beschrijf, maar ik vind de privacy te gevoelig terwijl ik wel mijn verhaal wil delen. Hmmm zijsprongetje met waarom vertel ik dit? Niemand die de waarheid weet en de essentie veranderd niet en mijn verdriet is oprecht, maar het verdraaien van de waarheid voelt als liegen en als ik één ding absoluut niet doe is het liegen in mijn blog. Eromheen draaien, afdwalen, geitenpaadjes en rare hersenspinsels allemaal…. Maar liegen…. En nu bewust de waarheid niet op schrijven maar verdraaien om personen te beschermen is niet liegen, maar voor mij voelt het wel zo en bovendien is dit benoemen een mooie afleiding om maar niet bij die emoties te hoeven komen. 

Zus en kind hebben vanavond ouders ingelicht. Overstuur, verdrietig intens was het. Begrip, verbazing dat andere ouder dit moest vertellen, onzekerheid dat ouders het zelf niet hadden gezien, onbegrip zelfs dat ze niet in vertrouwen waren genomen… emoties die zo horen bij het ingewikkelde proces rondom zelfdoding. 

Het onderwerp is zo belanden, terwijl openheid juist zo belangrijk is…. Praten over het waarom, hoe, wat ga je missen, waarom wil je niet meer…. Maar de omgeving is vaak bang…. Bang dat het juist aangewakkerd wordt, bang om hun dierbare te verliezen, bang om de dierbare over grote drempel heen te helpen…. Bang om te verliezen….

In mijn jeugd ging het veel over zelfmoord. Tussen mijn 10e en 12e heb ik er niet over gepraat. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me, dat ik pas ging praten nadat het misbruik begon….  HMMMM….. bizar, de data heb ik altijd geweten, maar deze link had ik nog nooit gelegd…. Blijkbaar moesten er toch ergens emoties geuit worden en was dit veiliger om te gaan delen dan het misbruik….

Ondanks dat ik dus lang gezwegen heb, kan ik me niet anders herinneren dan dat er bij ons thuis open werd gesproken over dood en ook over de dood van mijn vader. Voor zijn dood waren er al veel tekenen, daar wist ik destijds niets van, maar na zijn dood heb ik die wel allemaal gehoord. 

Lang heb ik gedacht dat ik mijn vader kon redden en vanuit die hoek heb ik veel onderzoek gedaan en lotgenoten gezocht. 

Toen ik 20 was ging ik drie maanden werken in Zuid-Frankrijk…. En daar leerde ik Gert-Jan kennen…. We werkten daar een week of zeven samen, maar we waren de eerste weken een trio (niet seksueel) met nog een meisje met wie hij een relatie had. Ik was niet het derde wiel aan de wagen, ik was met beide goed bevriend. Toen zij na vier weken naar huis ging bleven wij samen over…. Wat gebeurde was een onwijs intense vriendschap…. De rest van de aanwezige studenten geloofden niet dat die puur platonisch was…. Maar ik wist beter…. 

Wij heelden elkaar…..

Hij mij met zijn verhalen over zijn zelfmoordgedachten. Ik kreeg grip op het waarom en hoe en voor het eerst kon ik mijn vaders dood accepteren en begrijpen hoe zijn gedachten waren.

Ik hem…. Door hem levenslust te geven, te helpen zijn angsten te overwinnen en zijn hart te volgen, hem te laten inzien wat hij achterliet. Door mij schreef hij zich in op de kunstacademie en overwon hij zijn angsten voor paarden. 

Het was ook Gert-Jan die de mij op mijn ziel trapte toen zijn eerst woorden waren oh jij bent Marjolijn, nou zo te zien hou je in ieder geval niet van knuffelen…. Zijn woorden kwamen keihard binnen, ik zie me er nog staan en voel zijn woorden… was ik echt zo keihard dat ik niet van knuffelen hou? En toch zijn die woorden uiteindelijk zo helend geweest… hij was namelijk ook de eerste die dwars door me heen keek, zonder dat hij ooit heeft geweten waarom, want hoewel we veel praatten over mijn vaders zelfmoord bleef het misbruik boek veilig achter gesloten deuren. 

Het was ook Gert-Jan, die mij in de weken die volgden het gevoel gaf dat ik er mocht zijn en dat ik bijzonder was. Hij was een knappe jongen en de andere meiden vielen allemaal als een blok voor hem…. Hij wees ze avond na avond af om met mij diepzinnige gesprekken te voeren over het leven. De laatste avond dat hij er was viel ik in zijn armen in slaap en voelde ik me veilig en verdrietig tegelijk. 

Het was ook Gert-Jan die zei, dat deze vriendschap in Nederland niet kon blijven bestaan. De intensiteit moest in Frankrijk blijven, want deze immense platonische liefde kon nooit in Nederland evenaart worden en hij wilde dit niet verliezen…. Hij gebruikte deze woorden niet, maar zonder woorden begrepen we elkaar. En hoewel ik dat eerst verschrikkelijk vond ben ik er nu dankbaar om. Ik hoef hem niet te zien of te spreken om te weten dat hij, net als ik, af en toe terugblikt naar de zomer van 1997 en samen met mij de zonsondergangen op de rots herbeleeft. En wat voelt het heerlijk om deze herinnering op deze manier te delen. Misschien komt er ooit nog een uitgebreidere versie van deze mooie herinneringen. Ik heb prachtige foto’s van mezelf uit die tijd…. Ik geloof dat ik best een knap meisje was… maar ik voerde met de andere studenten die daar werkte geen competitie over Gert-Jan, want ten eerste waren we vrienden en geen geliefden, maar zelf al was ik ergens stiekem wel een beetje verliefd op Gert-Jan, het zou nooit wat worden, want ik was namelijk geen relatiemateriaal…. En dus waren we diepzinnige platonische vrienden voor het leven.

Ik zei al, ook deze wordt weer lang, maar de weerstand en het verdriet hebben plaats gemaakt voor warme herinneringen uit een tijd waar heel veel tranen zijn gevloeid. En dat brengt me weer terug naar het heden.

Het is zorgwekkend hoeveel jeugd zich zo ellendig voelt dat ze niet meer willen leven. Is het de invloed van socials? De perfectie die iedereen nastreeft? De prestatiedruk die al vanaf de basisschool zo hoog ligt voor leerlingen? Het altijd maar meer meer meer moeten…. Feit is in ieder geval dat de depressies en zelfmoordgedachten onder de jeugd hoog is…. We hebben alles, op papier zijn we gelukkig, maar in de praktijk zijn we als volk toch vooral ongelukkig…. 

Ik vind de juiste woorden niet voor die laatste alinea… ik word ook afgeleid er piept buiten iets… de vogels worden nog niet wakker…. Of toch wel? 

Lieve lotgenoten… ik ben alleen maar ervaringsdeskundige die nog steeds moet helen en delen… deze blog heb ik vooral voor mezelf geschreven om te kunnen slapen…. Maar ook een beetje om het gebrek aan levenslust onder onze tieners onder de aandacht te brengen. Ik weet de oplossing niet…. Ik weet niet wie die wel heeft… ik weet alleen dat ik niet wil sterven met de gedachte dat ik mijn ogen sloot voor de dingen die het daglicht moest vinden. 

Ik kan niet negatief eindigen. Het is mijn overlevingsstrategie, ik moet lachen, ik moet licht zien, ik moet kleur zien, anders krijg ik geen lucht…. Ik zou willen dat ik al die jongeren het knopje kon geven dat ze leren naar het licht te kijken….  De blog is klaar, ik mag en moet gaan slapen, nieuwe gedachten met nieuwe onderwerpen over verbondenheid in de maatschappij moeten maar even wachten…. Ik verwijs mezelf weer naar mijn blog van zondag… en hoop dat vele mensen hun innerlijke mentale energie vinden om elke dag te lachen en te leven met hoop en liefde ondanks alles wat ze meemaken…. Want liefde vermenigvuldigd zich als je deze deelt….  En in een wereld zonder liefde zou ik niet kunnen leven. 

ps, morgenavond probeer ik de juiste foto die bij dit verhaal hoort zetten... ik moet hem wel even opzoeken en digitaliseren