Groots in klein zijn

Het is weer is zo ver…. Mijn gedachten schieten alle kanten op…. Zoveel te vertellen, zoveel te doen maar rustend in het zonnetje krijg ik geen grip op mijn gedachten.

De gedachten die alle kanten op schieten van de troep van het snoeien die ik niet kan opruimen, dat ik de hulp van Gerard mis en tegelijkertijd geniet van mijn eigen tempo en mijn eigen troep zonder blikken, ruis of gemopper…. Gewoon even ik. 

Schrik niet, Gerard is met zwagerlief op hun jaarlijkse tripje naar Valencia voor Fajas, het jaarlijkse vuurwerkfestijn dat naar ik meen een gelovige oorsprong heeft maar eerlijk gezegd… ik weet het niet. In ieder geval is hij even lekker op vakantie en geniet ik van een weekje alleen thuis. 

Een tikkeltje jaloers op het niets hoeven en de aangename temperaturen daar vertrok Gerard terwijl het hier stormde en regende. De lente was even ver te zoeken vrijdag en zaterdag… koud en guur waren betere termen voor het weer dan lente… 

Vandaag zou het gaan regenen… in loop van de middag en als ik wakker word en besef dat ik weer bij de Formule 1 in slaap ben gevallen en daardoor weer een halve race heb gemist en het maar weer duidelijk is dat ik geen ochtendmens ben kijk ik naar buiten en zie een strakblauwe lucht…. De buitentemperatuur geeft 7C aan… het is nog fris, maar de zon krijgt al kracht en volgens buienradar gaat het pas in de avond regenen…. 

Het huis voor mij alleen, geen stal vandaag, een zonnetje en een tuin die om aandacht schreeuwt… Ik zie er tegenop, het is nog fris buiten en veel zin om naar buiten te gaan heb ik nog niet. Ik lees wat blogs en Snelheid van Clemence is er weer een van topformaat. 
Als het een uur of twaalf is besluit ik de deur open te zetten en de tuin in te gaan. Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen… er is zoveel werk waar ligt mijn prioriteit? Vroeger was het zo eenvoudig… dan begon ik gewoon vooraan en werkte in een paar dagen door naar achteren…. Maar ja… in mijn huidige tempo is dat weken werk…. Mijn oude patronen moet ik achter me laten, ik moet prioriteren…. Wat moet eerst…. Ik wil vooral rozen snoeien, maar alleen al tegen de ladder pakken zie ik op…. De klimrozen zijn prachtig! Ze beslaan inmiddels zon 20m² aan de zijkant van het huis en in juni is het één grote bloemenzee naast het huis… 

Vorig jaar hebben we twee doorbloeiende en geurende rozen gekocht om langs de nieuwe garages te leiden…. Nog een jaar of twee, drie en dan is het terras de hele zomer één grote geurende bloemenzee…. Ze hebben beide de winter overleefd en beginnen uit te lopen. Zo even daar de lavendel wegsnoeien… maar nu eerst de ladder pakken.

Als de ladder staat loop ik naar de fietsenschuur, eerst maar is even de deur open en kijken hoe mijn potten de winter hebben overleefd. Een olijf, oleander, Canna’s en een inmiddels drie jaar oude fuchsia die eigenlijk niet winterhard is overwinteren in de schuur. Voldoende licht, geen wind, sneeuw en veel minder vorst dan buiten. Ze staan er goed bij en willen graag naar buiten. Uitpuffend van dit klusje plof ik bij de vijver neer en geniet ik van alles wat begint uit te lopen. De lavendel bij de vijver moet ik ook nu snoeien, die wil al uitlopen en hij wordt veel mooier als ik hem nu even snoei…. Het afval gooi ik op het terras. Ik vind dat verschrikkelijk… waar is mijn structuur… maar ohja, prioriteren…. 

In het gereedschapsschuurtje gekomen wordt ik gek van de troep dus alles naar buiten dat ik mijn kont weer kan keren… moet eigenlijk een deel naar de motorgarages…. Ohja, mijn deur doet het niet goed, die moet gereset worden. Nu eerst even snoeien en dan met de rustpauze even discussiëren met de deur…. 

De dag duurt eindeloos, na elk uurtje snoeien en afleidende klusjes rust ik binnen op de bank en bing een netflixserie. De korte pauzes zit ik in het zonnetje heerlijk met mijn rug in het zonnetje voel ik de warmte van de zon en langzaam vormen de woorden voor de blog zinnen in mijn hoofd… De langzame pauzes lig ik tvkijkend op de bank met de de heerlijke frisse lucht van buiten binnen door de open deur.

Ik voel de warmte en voel me vrij. Ik denk terug aan de blog van Clemence over snelheid en voel hoe ik door mijn ziekte vertraagd ben. Letterlijk en figuurlijk. Met mijn ogen dicht en de zon op mijn rug luister ik naar de geluiden van de buurt. Niet storend, niet oordelend luister ik en de geluiden die me niet bevallen sluit ik buiten. 

Ik voel me ZEN!

Als ik mijn open ogen, dan heb ik moeite om te prioriteren… de rozen moeten echt gesnoeid worden, maar eigenlijk ook de klimplanten en vuurdoorns langs de schutting… alles opruimen red ik echt niet vandaag… maar ja,… het is wel de ideale dag om te snoeien, want a hoef ik verder niks, b, het is heerlijk weer en c, ik heb tijd en energie…. en D… nu snoeien is het beste voor de struiken… en zo ga ik mijn tuintje door met de snoeischaar….

Met pijn in mijn hart sla ik de helft over… ik kies alleen die dingen die NU gedaan moeten worden… alle andere dingen kunnen wachten en het snoeiafval gooi ik op de bestratingen… morgen weer een dag om op te ruimen, maar dat kan ik beetje bij beetje doen…. 

Mijn gedachten dwalen af naar gisteren… ik was met een vriendin eten en we vierden haar erkenning van het schadefonds over een verkrachting. Zware kost, ik schrijf het hier bewust…. Dit gebeurt dagelijks in het leven, het gebeurt teveel vrouwen en de daders overal in de maatschappij. Begrijp me niet verkeerd, dit is geen hetze tegen mannen, er zijn genoeg goede mannen, maar het is wel zaak dat onze maatschappij de ogen gaat openen over het geweld dat dagelijks tegen vrouwen plaats vindt. 

De avond is ondanks de zware aanleiding supergezellig! Vriendin is een topwijf! En gelukkig vind ze dat ook van mij. We zitten uren te kletsen onder het genot van een hapje en een drankje bij Van der Valk Schiphol. Gewoon omdat dit een goede locatie is voor ons beide en ze er lekker eten hebben. En zo zittend in de tuin vliegen flarden van het gesprek door mijn hoofd. Ze is trots op me, en overlaad me met complimenten over mijn energie en hoe ik met mijn verleden en mijn ziekte omga. Ook vandaag bloos ik van haar woorden. Ik vraag me af of ik ze verdien en hoewel ik tegenwoordig zonder twijfel ja durf te zeggen is het ook eng. 

Als ik zittend op mijn stoeltje met mijn rug in de zon (lees niet verbranden in mijn gezicht maar wel die heerlijke warmte van de voorjaarszon) mijn ogen open en zie wat een zooitje ik maak van de tuin vliegen mijn gedachten naar Gerard. Hoe hij er echt niet tegen kan dat ik zo werk, dat hij begrijpt dat ik het zo moet doen, misschien begrijpt hij het wel beter dan ik zelf. Ik ben ook trots… ik ben er, ik doe het gewoon, maar ik doe het in mijn eigen snelheid. Niet groots. Niet meeslepend, maar gewoon stapje voor stapje en als het lijf wil rusten… dan rusten we. De rustpauzen wisselen elkaar steeds af en zo voelt hef alsof ik bergen werk verzet… eerlijk gezegd… dat is ook zo… maar de weemoed naar vroeger en het tempo wat ik toen had blijft nog steeds. 

Vroeger genoot ik zo van tuinieren. Elke zonnige winterdag was ik in de tuin te vinden. Altijd had ik wel een klusje en als de stallen schoon waren en de dieren verzorgd ging ik verder op de tuin. Met mijn handen in de aarde genoot ik van de intense verbinding in het hier en nu en voelde ik mij één met de omgeving.

Ik mis het… 

De energie vooral!

Maar ook het niet hoeven nadenken over wat ik vandaag kan doen. 

Het gewoon gaan tot de dag voorbij is en weten dat wat vandaag niet lukt, morgen gewoon af is. 

Tegenwoordig ligt wat vandaag niet afkomt soms maanden te wachten tot ik het weer oppak.

Mijn gedachten dwalen af naar Chris…. Chris was mijn collega die alweer jaren terug overleed aan darmkanker. Hij was pas 46, liet een jong gezin achter, maar had heel veel vrede met zijn diagnose en liet zich vanwege de grote risico’s van de operatie door de locatie van de kanker niet opereren. Hij ging voor kwaliteit van leven ipv kwantiteit. Vaak aan het einde van de werkdag voerden we prachtige gesprekken over leven, dood, kanker en geloof…. Niet wetende dat ik jaren later zelf ziek zou worden en andere diagnose, andere klachten, maar wel vergelijkbare strubbelingen. 

Bij zijn begrafenis werd gevraagd of mensen een spreuk wilden meegeven. De mijne was Chris was groots in klein zijn. De collega’s en zijn vrouw begrepen precies wat ik met deze woorden bedoelde. Chris was een grootse collega en waanzinnig goed in zijn werk. Hij had een groot hart en stond altijd voor iedereen klaar…. Hij vond het zelf maar kleine dingen en heel normaal, maar de dingen die hij deed waren vaak voor een ander groots. En zo was Chris groots in het doen van kleine maar oh zo belangrijke dingen.

Weer zittend in mijn stoeltje vliegen mijn gedachten weer alle kanten op. Want ja, die energie blijft een gemis, maar het maakt me ook klein. Als kind wilde ik altijd groots zijn maar was bang om gezien te worden. Tegenwoordig wordt ik gezien, maar geniet ik nog meer dan vroeger van de kleine dingen. 

Ik overzie wat ik gedaan heb, vandaag, maar ook de afgelopen jaren in dit tuintje… de lentezon laat de planten uitlopen. Ik zie de bolletjes die ik in november geplant heb boven komen en hun ijle bloemen brengen weer leven en kleur in de opwarmende voorjaarstuin. Ik geniet van de ruimte die mijn leven geeft aan het leven van de dieren en planten in de tuin en ik geniet in het hier en nu. 

De leukemie heeft de snelheid uit mijn leven gehaald en eerlijk gezegd… ik mis het niet…. Nee, dat is niet waar, sommige dingen mis ik heel erg, maar het verplicht en bewust stilstaan is heerlijk. Altijd stond ik elke dag wel even stil, genieten van een geluidje, een zonnestraal of een grappig moment. Tegenwoordig sta ik heel veel stil. 

Het lastige van de dat vele stilstaan is, dat de aarde doordraait, de mensen om je heen gaan verder en jij staat stil. Met weemoed zie ik mensen verder gaan zonder mij, echter met plezier zie ik ineens mensen naast me staan die net als ik niet meer zo snel gaan. 

Ik hoor de woorden van vriendin hoe trots ze op me is… en al de hele week uitkeek naar mijn positieve energie… ik ben er stil van…. 

Terugkijkend op mijn leven, geniet ik nog meer van het hier en nu. Ik heb een leven geleid waar we series en films van kunnen maken… bijzondere gebeurtenissen staan in mijn geheugen gegrift, bijzondere mensen kom ik elke dag weer tegen, mede of doordat het leven niet altijd even makkelijk was. 

Ik maak me zorgen over mijn leven. Volgende week naar de arts voor de jaarlijkse controle. Mijn negatieve waarden stijgen en mijn positieve waarden dalen. Ik voel de verzuring toenemen en mijn conditie achteruitgaan. Ik kan wel meer stappen zetten dan een jaar geleden, maar ik heb alweer maanden een hoestje waar ik niet vanaf kom… mijn lijf voelt zwaar en afvallen lukt niet. Het zwaard van Damocles is er altijd.

Ik heb nog zoveel dromen, wensen en ideeën die ik wil uitvoeren…. Ik heb nog zoveel te doen… maar in al dat nog zoveel te doen geniet ik al de hele dag met de achterdeur open van het zonnetje in de tuin en doe ik de dingen die kunnen en laat ik de dingen die kunnen wachten. 

Groots in klein zijn…. Het blijft maar door mijn hoofd spoken en ik durf het eigenlijk niet over mezelf te zeggen. Chris was groots in klein zijn, maar eigenlijk probeer ik dat ook te zijn. Ik droom wel groot, maar meer is niet altijd beter…. Het zijn de kleine dingen in het leven die er toe doen.  Ik denk niet dat ik zo groots ben als Chris, ik hoef Chris ook niet te zijn. Ik ben mezelf… met al mijn nukken en kuren, maar ook met ergens in dit zieke lijf een onuitputbare bron van positieve energie. Deels van mezelf en deels van de mensen, dieren, en dingen die ik in mijn leven ben tegen gekomen…. Ik overweeg om planten ook apart te benoemen… ik hou van planten en nu ik weer een beetje voor ze zorg ontvang ik ook hun schoonheid weer. Het voelt gek om dit te doen, maar ook om het niet te doen en dus vloeien de worden uit mijn vingers. Met een glimlach komt er nog een geheime herinnering naar boven die toch gedeeld moet worden. 

Toen ik 25 was en net aan het werk moest ik in Amsterdam Noord bomen inventariseren…. En daar midden in een tijd dat prinses Irene werd uitgelachen omdat ze bomen knuffelde en de passivisten haar steunden en zeiden dat de wereld beter werd als we vaker een boom knuffelden inventariseerde ik duizenden bomen…. Wekenlang liep ik rond met pen en papier en zag ik de schoonheid van bomen en daar ineens…. Stond daar DE boom…. De boom was niet solitair en ook niet heel bijzonder…. Maar de energie van die boom….. die energie deed mij die boom omhelzen. Nooit vertelde ik iemand dit… tot vandaag 

(hoewel… ik denk dat ik Gerard dit wel is verteld heb ik een ietsiepietsie aangeschoten bui)

Het voelt vreemd om deze herinnering te delen…. Het is iets waar je je eigenlijk voor schaamt en tegelijkertijd voel ik nu bijna 25 jaar later nog steeds de energie van die ene boom…. En ben ik blij dat ik mijn schaamte destijds voorbij ging en die boom geknuffeld heb. Het is niet iets wat ik dagelijks doe, bomen knuffelen, maar toch gaf dat moment me versterkte kracht en energie om mijn intuïtie, levenspad, kennis en kunde en op mijn energie te vertrouwen. 

Zoals gewend had ik veel woorden nodig om tot de kern te komen, maar hoe ziek ik ook ben en hoeveel zieker ik ook nog ga worden, de berusting in mijn lot geeft mijn toegang tot de uitputtende bron van energie die leven heet. Ik hoop dat ik deze blog herinner of kan terugvinden op de dagen dat het leven zwart kleurt zodat ik mezelf een beetje kleur terug kan geven. 

Chips…. Ik wilde vandaag ook de kogeldistel zaaien…. Nou ja… daar was het dan vandaag waarschijnlijk niet de juiste energie voor.