Vandaag

Vandaag ben ik moe, niet kankermoe, maar niet slaap moe, verdrietig om de buurvrouw moe en misschien toch ook een beetje kankermoe. 

Vannacht is mijn in de warre buurvrouw weer opgehaald door de ambulance en de politie. Het is sneu en triest om te zien hoe ze in de war is, niet voor haar zelf kan zorgen. 

Wij als buren weten ook geen raad, ze is moeilijk bereikbaar en de directe buurvrouw kan er niet meer tegen en is erg agressief. Ik begrijp haar, maar het is geen oplossing het maakt het eerder erger. Maar goed wat ik doe is ook niet goed.... ik heb haar ook al 8 weken niet gesproken.... ik weet hoe het komt, allemaal begrafenissen en onze ernie en daarvan bijkomen....

ik voel me ook schuldig, het hoeft niet, ik weet het, maar toch.... door de moeheid kan ik niet de buurvrouw zijn die ik wil zijn..... en dat knaagt toch ergens. We worden asocialer, de buurt wordt asocialer en de zorg en empathie voor elkaar is ver te zoeken. Clemence had het ook weer zo mooi omschreven evenals diverse reacties erop over batterijtjes, energieniveaus en alles pakken wat je kan... want morgen kan het weer anders zijn.

Ik denk weer aan buurvrouw die in de war is.... ze heeft wel energie, maar die verspild ze aan de demonen in haar hoofd die haar letterlijk gek maken. Ik denk aan het gebrek aan sociale cohesie.... vroeger probeerde ik wel te verbinden in de wijk, maar het lukt me gewoon niet om de energie te vinden en dat blijkt de biologie toch echt te zijn eerst ikke... en ikke wordt gelukkiger van zorgen en bouwen op stal dan zorgen voor de buren.... maar ergens blijft het knagen... 

Maak de wereld een stukje mooier en begin bij jezelf.... de wereld is overal, maar tegelijk is deze nergens. Zonder blikken of blozen zien we hoe op wereldtoneel de buren elkaar het leven zuur maken, gebiologeerd zitten we achter onze tv, laptop en telefoon te zien wat er in de wereld gebeurt, maar we vergeten om naar onze buren om te kijken of we zijn er gewoon domweg te moe voor.... 

Vandaag wil ik het anders doen, maar ik weet vandaag ga ik het niet anders doen. Vandaag ga ik naar de kop van Noord-Holland om de kipjes van mijn kankervriend op te halen.... hij is te moe om nog voor ze te zorgen.... heeft deze droom waargemaakt en weet dat hij het niet meer aankan... hij gaat proberen nog 1 droom waar te maken.... reizen met een camper en zijn parkietjes. De kippen zijn te groot en hoewel met pijn in zijn hart hebben we samen een mooi nieuw huis gevonden. 

Ik ben zo trots op hem, hij blijft dromen, de kanker krijgt hem niet klein en hoewel hij het momenteel moeilijk heeft... blijft hij toch dromen, tegen beter weten in, wat zijn dierbaren ook zeggen. Is het verstandig wat hij wil? Nee, maar dood gaat hij toch en dus doet hij wat hij nog zou willen doen en die overlevingslust kan ik alleen maar bewonderen. 

De foto is trouwens uit 2011 in Domburg.... ander leven, andere wereld, maar de foto maakt me blij... ik was met vrienden, de zon kwam door de wolken. Ik loop rechts met een goede vriend, een andere vriend maakte de foto. Ik zat midden in een burn-out door mijn jeugd, maar daar op het strand omringd door vrienden voelde ik de energie en levenslust door mijn bloed stromen... Ik zocht naar een foto die past bij vandaag en deze oude foto met een oude ik past beter bij vandaag dan ik dacht... want het gaat niet om vroeger of morgen, het gaat om vandaag, want dat is de dag dat we nu leven. 

Vandaag leef ik, dus vandaag probeer ik te leven met hoe het gaat. niet schuldig voelen naar de buurvrouw, wel zorgen voor de wereld op een manier dat ik dat wel kan en gewoon proberen te zijn.