Unheimlich gevoel

Pffff, de rust komt nooit 😥. 

Mijn zoon is nu een half jaar uit huis, maar de rust krijg ik niet. 

Als er post is meld ik dat netjes, dan kon hij het buiten uit een kastje weg halen. 

Maar hij of zijn vriendin hebben dat al ruim 2 weken niet gedaan.  Dus nog een keer gemeld dat er ook belangrijke post bij zit. 

Dan krijg je de reactie,  dacht je nou echt dat ik 1 brief gelezen heb. Daar snap ik toch niks van. 

Ik ben er klaar mee. Dus gezegd dat ik de post terug stuur met de tekst, verhuisd,  adres onbekend. 

Nog een keer tegen zijn vriendin gezegd  dat dat voor haar consequenties heeft. 

Geen reactie. 

ze wilen niet voor of achteruit. Ze doen niks aan de situatie waar ze nu in leven. Vrijdag heb ik de post verstuurd. 

Nu een unheimlich gevoel.  Zenuwen gieren door mij keel. De deuren op slot en ook nu de poort deur. 

Slaap slecht, en van elk geluidje schrik ik. 

Op dit moment wil ik liever in Verweggistan  wonen.  Kop in het zand . 

Maar ook de angst dat dit wat doet met mijn lichaam,  en de alvleesklier.  

Pfff. Ik wil rust