Heen en weer

Vannacht werd ik wakker van weer die zeurende pijn (op een schaal van 0 tot 10 "slechts" een 6) en een opgeblazen gevoel alsof er niks meer mn lijf in of uit wil.

Ik maakte me zorgen of dit een teken was dat ik toch weer de nacht op de SEH zou moeten doorbrengen en who knows misschien nooit meer zal terugkeren. 

Klinkt dramatisch maar het geeft veel meer aan wat ik echt niet meer wil en wil voorkomen.

Mijn partner was nuchter: dan bellen we het ziekenhuis of de huisartsenpost dat er maar iemand moet langskomen.

Het enige wat ik dacht : dan moeten we snachts, nog duf van de slaappil, eindeloos bellen en redeneren om de ander te overtuigen.

Dus besloot ik ipv de ochtend de nacht aan te grijpen voor het starten met de fentanylpleister. 

Ben al gestart met structureel slikken van domperidom maagtabletten die de maag meer zouden moeten aanzetten/activeren tot doorvoer van voedsel.

Tegen 0900 werd ik wakker en voelde me redelijk.

Sterker nog ik had zin in eten en de meeste pijnen waren niet meer op de voorgrond.

Voel me relaxt en gaandeweg kom ik de dag door met game of thrones kijken. Orden mn medicatie, ruim wat op en zie de zon schijnen en denk: even heerlijk naar buiten.

Van de kijk naar binnen, naar buiten.

Het was een klein blokje om slechts 200 meter, maar wat voelde dat heerlijk, weer even de wereld aanschouwen.

Natuurlijk weet ik wat pijn en pijnstilling kan doen, maar dat het acuut zulke mentale verschuivingen kan bewerkstelligen daar zijn bijna geen woorden voor.

Wat een verademing.

En nu ga ik even heerlijk, na weken in de tuin zitten en luisteren naar de vogels en de wind met t geluid van het verkeer en mensen op de achtergrond.

Hoe mooi kan t leven zijn.

Of ben ik gewoon lekker high😇

Voel intense dankbaarheid.