Het is stil

Aan deze en gene kant

Ben er moe van; de huisregels kraken mijn brein. Balancerend op vrijheid van meningsuiting tot Big Brother is watching you.

Voel ik ruimte of beperking? 

Is de ruimte van de ander de beperking van de 1? En hoe zit het dan vice versa?

Mogelijk dat ieder voor zich zijn kaders specifiek kan duiden? Daar binnen kan de ander zich bewegen?

Zou er dan nog ruimte zijn voor verrassing?

Het over de muur heenkijken om te leren of misschien zelfs....?

Uiteindelijk hebben we allemaal een safetyzone fysiek en mentaal?

Speelt veel zich af tussen de oren of het gevoel of heeft het daadwerkelijk plaats?

En wat is dan wiens probleem?

Of de tijd daar dat we mensen met kanker met zijden handschoentjes moeten hanteren?

Zou er een prijs aan het einde van de reis van, balanceren op uiten en hoe de uiting gevoeld wordt, beschikbaar zijn?

Als u het weet weet ik het