Vrijwilliger

Terwijl Theo en ik dag na dag kunnen toevoegen aan ons gezamenlijke leven, horen en lezen we droevige verhalen en blogs van familie, vrienden, bekenden en onbekenden bij wie kanker om zich heen blijft grijpen en het perspectief lijkt weg te glippen. Er is veel onzekerheid, de weg naar genezing is moeilijk te gaan of geblokkeerd en ook de palliatieve weg kent struikelblokken en teleurstellingen. Toch blijven er vaak positieve geluiden klinken, hopen mensen nog een poosje mee te kunnen in een lichaam dat ook nog een beetje meewerkt. 
Die hoop heeft Theo ook. 
Zijn vooruitzichten zijn onzeker, maar dat weerhoudt hem er niet van om nieuwe dingen op te pakken. Het klarinetspelen kost hem veel moeite, zeker met vingers die steeds op slot schieten en pijnlijk zijn. Een injectie in zijn hand moet daar weer (tijdelijk) een eind aan maken. Daarnaast krijgt hij door  zijn dyslexie en chemobrein de muzieknoten niet goed geautomatiseerd, hoe vaak hij ook oefent. Maar in het orkest valt hij nog niet echt uit de toon, dus gaat hij dapper door. 
En hij kiest nog wat nieuwe wegen, namelijk als vrijwilliger. 
Sinds kort is hij gebouwbeheerder bij het IVN, een vrijwilligersorganisatie voor natuureducatie. Omdat hij dit samen doet met de huidige gebouwbeheerder, kan hij zelf aangeven wanneer hij kan helpen. Dat hij tijdens deze avonden meteen kan meeluisteren met lezingen en cursussen is mooi meegenomen. Dat er weinig blijft hangen is jammer, maar dat mag de pret niet drukken.
Theo is ook begonnen als secretaris-bestuurslid bij  Onderzoekfonds Hematon, een stichting die onderzoek ondersteunt naar hemato-oncologische aandoeningen als lymfeklierkanker, leukemie, multipel myeloom en de ziekte van Waldenström. Deze stichting bestaat alleen uit vrijwilligers die zelf patiënt zijn. Het kost Theo heel veel energie om zich in te lezen en in te werken, maar gelukkig vergaderen ze maar 4 keer per jaar, dus dat moet te behappen zijn. En omdat ikzelf sinds deze zomer ook secretaris-bestuurslid ben, bij het IVN, kan ik hem indien nodig ook wat ondersteunen. In het najaar hopen we samen weer mee te varen als vrijwilliger op MPS De Zonnebloem en op Vakantieschip Prins Willem Alexander. Zo houden we de moed er maar in, dragen ons vrijwillige steentje bij en hopen voorlopig een rustige weg te kunnen blijven lopen.