Ander leven, andere smaken

Zo langzaam aan begint mijn leven er anders uit te zien. Uiteraard mis ik Marion hierin nog wel het meeste, ik mis ook háár manier van leven, dat samen met mij één vormde. Niets kan dit gemis goedmaken of herstellen. Ik mis haar bezorgdheid om mij, ik mis haar gemopper als ik weer eens iets stoms deed. Ik mis haar lach, ik mis haar complimenten als we weer een nieuw recept hadden uitgeprobeerd en het haar beviel.

Nu hoef ik dus geen rekening meer te houden met haar: in positieve alsook negatieve zin. Dit begint langzaam tot mij door te dringen.

Qua lekker eten waren wij nogal "ouderwets". Gewone hollandse pot met een vleugje Noordafrika of Azië. Bijvoorbeeld wortelenstamppot met een zelfsamengesteld kruidenmengsel, uitkomend op shoarma. Dat vond zij heerlijk.

Van het weekend wilde ik eens een nieuwe smaak uit proberen. Wasabi. Een zakje borrelnootjes met wasabi. Alleen de kleur al. Groen. Bijna felgroen, oplichtend in een volledig donkere woonkamer. Helaas zijn ze in de GFT bak terecht gekomen. Ik moest ervan huilen: van het weggooien, maar ook van wat het in mijn mond met me deed. Holy moly wat een scherpte kwam mij daar tegenmoet. Aan die smaak zal ik dus nooit wennen.

Wie ze lekker vindt, mag ze komen ophalen, de GFT wordt a.s. woensdagochtend pas geleegd.

 

 

7 reacties