Cliché van de dood die bij het leven hoort.

Zaterdag waren we op de Open Dag van het bedrijf waar schoonzus werkt. Laboratorium waar weet-ik-wat allemaal getest werd. Verdomme, ketchup is helemaal niet mager.

Ik werd niet lekker. Te weinig gegeten en gedronken, te warm. M'n lief installeerde me in de tent buiten, met wat drinken. En met z'n moeder, die de ziekte van Kahler heeft. Haar partner heeft prostaatkanker. Kanker, ik word er zo moe van.

Schoonmoeder vertelde. Over haar man die zo plotseling overleed. Over haar nieuwe, huidige liefde. Over hun kanker. En over haar vriendinnen. Drie waren er al overleden, verzuchtte ze.
Drie van mijn vriendinnen ook al, bedacht ik. En ik ben meer dan 20 jaar jonger dan zij.....

De eerste vriendin werd gedood door haar vriend. Ik vond hem een eikel, maar had zelf ook geen fantastische relatie, dus ja.... Ik verliet mijn partner en betrok een flat. Bood haar aan bij mij te schuilen.Ze deed het niet. Op Koninginnedag werd hij dronken en boos en kneep haar keel dicht. Hij ging de kroeg in en hoopte dat zij het overleefd had- maar dat was niet zo.

De tweede vriendin had uitgezaaide eierstokkanker. Net de 40 gepasseerd, met buikpijn naar de dokter en na een paar maanden waarin ze bijna voortdurend in het ziekenhuis lag, koos ze voor euthanasie. Ze stierf in 'mijn' ziekenhuis en ik heb haar samen met een andere vriendin (die later borstkanker kreeg) verzorgd. Dat had ze me gevraagd, overledenenzorg is (was) mijn werk. Twee maanden later stierf haar vader aan darmkanker, zaten we weer in dat uitvaartcentrum.

De derde vriendin sprong voor de trein. Ik heb in mijn carrière in het mortuarium allerlei varianten van zelfmoord meegemaakt-ik zal het nooit begrijpen. Ze liet een dochter achter. En mij, ik was meer dan 30 jaar bevriend met haar. Ik vind het niet eerlijk dat ik haar niet even kan bellen, dat ze me niet kan steunen.

Dat kon ik allemaal niet kwijt aan mijn schoonmoeder. Die was te druk met zichzelf. Ik herken dat dan ook wel weer, als je ongeneeslijk ziek bent, draait alles om jou. In jouw gedachten dan.

Ik ben niet bang voor de dood. Ik geloof niet in god, niet in het hiernamaals. Ik heb honderden overledenen verzorgd, lichamen, omhulsels van mensen die er niet meer waren.
Maar de mensen die me lief zijn, die wil ik nog lang niet missen. Die wil ik geen verdriet bezorgen door dood te gaan. Waarom wordt niet iedereen gegarandeerd een jaar of 90?

Die vriendin die borstkanker kreeg, daar gaat het goed mee.