Angst bij einde behandeling van mijn dochtertje

Mijn 1ste blog, een beetje zoekend naar mensen die hetzelfde meemaken, die het echt begrijpen...

6 maand geleden kreeg mijn dochtertje van 2,5 jaar geheel onverwacht de diagnose van acyte myeloïde leukemie. Het is eerlijk gezegd een helse periode geweest, waarin raar genoeg zo veel went. Kindjes zonder haar, praten over chemo, blij zijn met elke dag die we thuiswaren/samen als gezin waren, checken of ze weer koorts kreeg, bang uitkijken naar de uitslag van de puncties. Wat niet wende was natuurlijk om je kind te zien afzien door infecties, complicaties of gewoon al oogdruppeltjes/plakker/... Ze beseffen de ernst gelukkig niet op die leeftijd, maar beseffen ook niet waarom bepaaldd zaken moeten gebeuren, ookal voelen die niet fijn.

We hebben er het beste van gemaakt, hebben ook veel mooie momenten samen gehad.

6 maand is gepasseerd met enkel goed nieuws, waar ik erg dankbaar voor ben. We krijgen bijna de resultaten van haar laatste puncties. Ik ben doodsbang voor de maanden die komen. Bij AML is er een redelijk hoge kans op herval, de prognose wordt dan ook veel slechter. Ik probeer natuurlijk positief te zijn, ik gedraag me ook zo wanneer ik bij haar ben. Maar ik ben zo bang voor de komende periode, afwachten of de kanker wegblijft of niet