LICHAAMSGEHEUGEN

LICHAAMSGEHEUGEN(uit boek: Duim omhoog. )

Vanonder zijn borstelige wenkbrauwen staart  de neuroloog  mij aan.

Zijn  staalblauwe ogen tonen geen enkele emotie.

Hij test mijn reflexen.

Het koude staal van de reflexhamer roept een overvloed
aan herinneringen op.

Mijn lichaam herinnert zich alles feilloos.
Ik veer op van de onderzoeksbank.

Kin omhoog,

Borst vooruit.

Ik zal mij niet laten kennen.

Pas in de wachtkamer draait mijn maag zich om.

Annemiek raapt de restanten van mijn onverteerde ontbijt op