HET ZWARTE GAT

HET ZWARTE GAT

In De Trappenberg werd ik gewaarschuwd voor het alleen zijn.

Het beruchte zwarte gat zou op de loer liggen.

Ik nam het voor kennisgeving aan.

Toen ik eindelijk mijn eigen woning betrok, gebeurde precies het tegenovergestelde. Geen oeverloos geouwehoer meer. Geen instelling om mij heen. Geen mensen die voortdurend iets van mij wilden.

Een wierookje brandde. Katie Melua klonk zacht door de kamer.

Ik genoot van de stilte.

Jaren later kwam dat zwarte gat toch weer om de hoek kijken.

Niet omdat ik alleen was.

Soms kon ik mij in gezelschap nog eenzamer voelen dan wanneer ik alleen thuis zat.