Je bent niet alleen, ook al ben je alleen🙏

Je bent niet alleen, ook als je alleenstaand bent

10 september 2026. Een datum die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan.

Ik ben 47 jaar, alleenstaand en sinds 2019 weet ik dat ik draagster ben van een BRCA2-mutatie. Toch had ik nooit kunnen bedenken dat ik op deze dag te horen zou krijgen dat ik slokdarmkanker heb.

Het begon met slikproblemen en passageklachten. Dingen die in eerste instantie misschien onschuldig lijken, maar uiteindelijk leidden tot onderzoeken en die ene boodschap die je leven in één klap verandert.

Toen ik de diagnose kreeg, voelde ik vooral ongeloof. Dit kan niet waar zijn. En bijna meteen dacht ik aan mijn moeder. Het eerste wat ik tegen haar zei, waren eigenlijk excuses. Sorry mam… Niet omdat ik hier iets aan kon doen, maar omdat mijn moeder al eerder een dochter heeft verloren door een misdrijf. Het idee dat zij opnieuw zoveel verdriet en angst om een dochter zou moeten meemaken, brak mijn hart.

Ik ben alleenstaand. Niet omdat ik daar bewust voor heb gekozen, maar door gebeurtenissen die op mijn levenspad zijn gekomen. Toch heeft alleenstaand zijn ook een andere kant. Want alleen zijn betekent niet dat je er alleen voor staat.

Ik heb zoveel mensen om me heen die er voor mij zijn. Vrienden die werkelijk alles voor me over hebben. Mijn familie. Mijn moeder, die alles voor me doet. Mijn broer, die er altijd voor me is. En mijn buren… wat heb ik toch een geluk met zulke buren.

Op momenten als deze besef je pas echt hoeveel mensen er om je heen staan.

De komende periode wordt spannend. Als alles volgens plan verloopt, hoop ik snel te kunnen beginnen met mijn behandeling: acht weken chemotherapie, daarna een operatie en vervolgens nog eens acht weken chemotherapie. Het is een weg waar ik enorm tegenop zie, maar die ik stap voor stap wil gaan.

Waar ik het meest bang voor ben? Dat ik mezelf verlies in alles wat gaat komen. Dat mijn leven straks alleen nog maar uit kanker, behandelingen en ziekenhuisafspraken bestaat. Ik wil mezelf blijven. De vrouw die ik was voordat kanker mijn leven binnenkwam.

Daarom houd ik me vast aan de dingen die mij kracht geven: muziek, mijn familie, mijn vrienden en mijn werk, zolang dat nog lukt. Juist die gewone dingen kunnen ineens ontzettend waardevol worden.

Met deze blog wil ik mijn verhaal delen. Niet omdat ik alle antwoorden heb, want die heb ik absoluut niet. Maar omdat ik geloof dat verhalen kunnen helpen. Misschien leest iemand dit die ook alleenstaand is en net als ik denkt: hoe moet ik dit allemaal alleen doen?

Dan wil ik je één ding meegeven:

Je bent misschien alleenstaand, maar je hoeft dit niet alleen te dragen.

Kijk om je heen. Soms staan er meer mensen naast je dan je zelf beseft. ❤️

Dit is mijn verhaal. En vandaag begint een nieuw hoofdstuk.