1 jaar later...

12 juni 2025.

Een dag vol onderzoeken om de tumor in kaart te brengen. De allergische reactie tijdens de MRI die mijn tong deed opzwellen. Doodeng. Geen controle meer over de situatie. De onzekerheid.

Hoe kom ik uit de operatie? Mentaal én fysiek. Kan ik nog praten? Is een reconstructie nodig? Hoeveel pijn zal er zijn?

Allemaal vragen waarop op dat moment nog niemand een antwoord had.

En nu zijn we alweer een jaar verder. Eén jaar. Soms voelt het als een eeuwigheid geleden, en soms alsof het gisteren was.
Vandaag voel ik hem en dat komt even binnen.

Hoewel het voelt alsof ik mijn leven weer aardig op de rit heb, zijn er nog steeds moeilijke momenten. Momenten die soms best eenzaam kunnen voelen. Revalideren is hard werken. Honderd keer je neus stoten. Opnieuw leren luisteren naar jezelf en je grenzen aangeven. Frustraties ervaren omdat je iets zó graag wilt, maar het gewoonweg nog niet lukt.

Voor sommigen lijkt alles weer "normaal", maar zover zijn we nog niet. Ik dacht ook: dit doen we wel even. Maar gaandeweg bleek het soms meer op een obstakelrun te lijken. Dat heb ik misschien echt onderschat.

Maar ondanks alles heb ik vertrouwen in de toekomst. Ik ben trots op hoe ver ik ben gekomen. Op alle stappen die ik heb gezet, groot én klein. Er liggen nog uitdagingen op mijn pad, maar inmiddels weet ik dat ik sterker ben dan ik ooit had gedacht.

Over 2 weken staat er weer een 3 maandelijkse controle op de agenda.

❤️