Misschien hoop ik nog steeds op een berichtje
Mijn telefoon ontgrendel ik meer dan 100 keer per dag. Meestal zonder dat er iets nieuws te zien is. Toch pak ik hem steeds weer op. We zijn de afgelopen jaren steeds afhankelijker geworden van dat kleine apparaatje. Je kunt eigenlijk al niet meer zonder een smartphone. Vroeger ging je bewust even online op de computer om je mail te checken, je sociale contacten via MSN of Hyves te onderhouden en logde je met een edentifier in bij je bank.
Tegenwoordig ligt de hele wereld binnen handbereik in dat kleine apparaatje en ik vind het vrij zorgelijk. Vooral toen mijn telefoon voorstelde om een AI-assistent mijn gesprekken te laten opnemen. We leven in een tijd waarin contact leggen nog nooit zo makkelijk is geweest. Hoe zijn we dan toch zo mensenschuw geworden? Dat zette mij aan het denken. Bellen deed ik al jaren liever niet. Toen Jeff nog leefde liet ik hem vaak bellen. Hij vroeg me regelmatig: "Waarom heb jij een telefoon als je hem nooit opneemt?"
Er is dus overduidelijk in de afgelopen jaren iets veranderd. Vandaag de dag gebruik ik mijn telefoon gemiddeld vijf uur per dag. En hoewel ik weet dat er niets nieuws is, ontgrendel ik hem wel 100 keer op een dag. Alleen maar om even te checken of ik niet een berichtje heb. Maar degene van wie ik altijd berichtjes kreeg, degene die ik het liefst zou willen appen, is er niet meer. Misschien hoop ik onbewust op een berichtje dat nooit meer komt. Maar mijn telefoon blijft vaak stil. Dat confronteert me meer dan ik zou willen.
Daarom probeer ik stukje bij beetje minder afhankelijk te zijn van mijn smartphone. Mijn meldingen staan al standaard op stil. Mijn telefoon blijft in de nacht buiten mijn slaapkamer, dus ik heb weer een normale wekker. Ik ga terug naar een papieren agenda en ik probeer mijn telefoon op een vaste plek in huis te leggen. Net zoals vroeger de vaste lijn ook een standaard plek had en dan alleen op die plek gebruikt kan worden. Dat lukt me lang niet altijd, maar ik merk wel de voordelen ervan.
Zo probeer ik stukje bij beetje los te komen van mijn telefoon. Voor werk, navigatie en muziek blijft mijn telefoon ontzettend handig. Maar wat ik zonder telefoon zou kunnen, wil ik eigenlijk wel zonder telefoon doen.
Vooral met de kleine meid in de buurt ben ik me steeds bewuster dat er iets moet veranderen. Ik ga haar geen schermen verbieden; ze mag best tv kijken of een spelletje op de tablet doen. Maar ik wil haar wel behoeden voor het hele online aspect, voor social media. Voor de druk die het kan geven. Dat is misschien wel mijn grootste motivatie. Het leven offline kan ook prachtig zijn en dat wil ik haar laten zien. Dat begint bij mij.
3 reacties
Het zilveren Spiegeltje
Er was eens, diep in een oud bos, een klein zilveren spiegeltje.
Het was geen gewoon spiegeltje. Wie erin keek, zag niet alleen zijn eigen gezicht, maar ook alles wat er misschien gebeurd kon zijn. Misschien had iemand aan je gedacht. Misschien lag er ergens een brief op je te wachten. Misschien riep iemand je naam.
En telkens wanneer dat misschien verscheen, gaf het spiegeltje een heel zacht tikje.
Tik...
De mensen in het bos hoorden het nauwelijks. Maar hun handen wel. Ze pakten het spiegeltje op.
Er stond niets nieuws in. Even later...
Tik...
Weer niets. Toch bleef iedereen kijken. Na een tijdje wandelden de mensen niet meer door het bos. Ze liepen met hun hoofd gebogen naar het spiegeltje. Ze zagen de reeën niet meer, hoorden de spechten niet meer en vergaten zelfs de geur van de regen.
Alleen een oud vrouwtje bleef glimlachen wanneer het spiegeltje tikte.
"Waarom kijk jij niet?" vroegen de anderen.
"Omdat ik weet dat sommige boodschappen niet in een spiegel verschijnen."
Niemand begreep wat ze bedoelde. Tot op een dag een klein meisje haar hand pakte.
"Kom," zei het meisje. "Er bloeien bloemen achter de heuvel."
Ze wandelden samen weg.
Het spiegeltje tikte. Niemand keek.
Nog eens. Niemand keek.
Pas toen de zon langzaam onderging en de lucht goud kleurde, vroeg het meisje: "Mis je dan niets?"
Het oude vrouwtje keek naar het spiegeltje dat rustig in haar zak lag.
"Jawel," zei ze. "Ik mis vast wel eens een bericht."
Ze keek naar het meisje, dat met modder aan haar schoenen een krans van madeliefjes aan het vlechten was. "Maar als ik voortdurend naar dat spiegeltje kijk, mis ik iets dat veel kostbaarder is."
Het meisje dacht daar lang over na.
Vanaf die dag droeg ze ook een spiegeltje, want soms was het best handig. Om de weg te vinden. Om een boodschap te sturen. Om iemand te laten weten dat ze veilig thuis was.
Maar telkens wanneer het zachtjes tikte, keek ze eerst om zich heen.
Als er iemand naast haar liep.
Als er een vogel zong...
Als er gelachen werd...
...dan wachtte het spiegeltje maar even.
Want sommige berichten verdwijnen als je ze niet meteen leest.
Maar sommige momenten verdwijnen voorgoed als je ze wél doet.
"Maar degene van wie ik altijd berichtjes kreeg, degene die ik het liefst zou willen appen, is er niet meer. Misschien hoop ik onbewust op een berichtje dat nooit meer komt." Dikke knuffel voor jou. Wat heb je dat mooi opgeschreven.
Kreeg wel even flashbacks naar vroeger toen ik las over MSN en Hyves. Ik weet ook nog wel dat ik op de basisschool afsprak om na schooltijd elkaar te ontmoeten op Habbo Hotel, hahaha. Mooie herinneringen.
Ach lieve Ditta..
Nou rolden er al tranen om het blog van Willy, maar nu dan toch nog harder. Die zin ja, die éne zin. Hij komt binnen en ik wil je vasthouden, troosten en zeggen dat het goed komt! Onmogelijk allemaal..
Maar wat je ook bedoelt te zeggen met jouw mooie woorden is helemaal waar. Wij wandelen en fietsen veel en vragen ons daarbij af wat die mensen nou in het bos zoeken? Ze zien niks en ze horen niks, want hun blik vangt alleen de telefoon en er zitten permanent doppen in hun oren. We moeten regelmatig in de remmen voor fietsers die hun telefoon niet in hun zak hebben. Slingerend over straat of ons fietspad. Ik 'vloek' van binnen, maar zeg liefjes dat ik hoop dat ze in de sloot belanden. Eruit helpen doe ik dan wel als ze nat genoeg zijn incl. telefoon. Soms kijken ze me verbaasd aan, maar helaas heb ik er nog geen hoeven 'redden'.
Veel liefs hiervandaan voor jullie beide!
Dikke knuffels Hebe🫂🫂