Ik neem het geluk mee

De zomer is dan nu toch echt voorbij. De scholen zijn hier vandaag weer begonnen en het gewone ritme is weer terug. Ik vind dat ritme en de structuur heel fijn, dus wat dat betreft ben ik blij dat de zomer voorbij is. Maar ik baal er tegelijkertijd ook van. Het was zo een fijne en mooie zomer. Ik voelde me weer echt leven en bruisen van energie. Het is zo ontzettend lang geleden dat ik me zo gevoeld heb, dat ik dat gevoel eerst niet kon plaatsen. Ik voelde me deze zomer oprecht weer gelukkig en blij met mijn leven. 

En dan is het morgen september. Een maand waarin vier jaar geleden zo ontzettend veel is gebeurd. Met als dieptepunt natuurlijk het overlijden van Jeff. Deze maand heeft voor mij altijd een klein zwart randje. Ik merk dat ik een lichte spanning voel voor deze maand vol herinneringen. Juist omdat ik nu in zo'n goede flow zit. Het contrast tussen de goede en slechte dagen wordt daardoor alleen maar groter. 

Ik hoop dat ik deze september vast kan houden aan het gelukkige gevoel. Dat de verdrietige dagen geen schaduw gaan werpen op de mooie dagen en het geluk dat ik deze zomer zo sterk heb ervaren. Die mindere dagen mogen er ook zijn en het betekent niet automatisch dat ik terugval of weer terug ben bij af.

Naast het verdriet is er inmiddels ruimte voor zoveel meer. Voor de mooie herinneringen. De nieuwe herinneringen. Voor de zomer waarin ik me weer levend voelde. Voor het geluk dat er inmiddels weer is. Misschien is dat iets wat ik me de komende maand moet blijven herinneren. 

Een lichte spanning voor de maand september is er dus zeker. Ik hoef september niet door te komen zonder verdriet, ik moet alleen niet vergeten hoeveel leven er daarnaast weer in mij zit.