73. Demonen in mijn hoofd

De demonen in mijn hoofd. 

Ik heb kanker. Ik weet het zeker. De gedachte neemt langzaam bezit van me. Het is inmiddels een jaar geleden dat de arts een buismaag adviseerde en ik vriendelijk bedankte. Ik ging liever op mijn dood wachten dan de onzekerheid van zo’n grote operatie aan te moeten gaan. Maar de kanker ging weg, bleef weg. En een jaar later wist ik zeker; hier klopt niets van. Ik heb kanker. 

Al weken heb ik pijn aan mijn hals. Een pijn die niet te herleiden is, blijkt uit verschillende onderzoeken. Een slikonderzoek, kijken met een camera en een operatie geven geen duidelijk. Conclusie; oorzaak onbekend en mogelijk zenuwpijn ten gevolge van de vele operaties. Mijn brein kan deze conclusie niet accepteren. Er zit kanker, honderd procent. En dus volgen nog meer onderzoeken. Een petscan, weer kijken met een video en toch ook maar starten met antibiotica. En zo blijkt na bijna een maand. Er zit een dikke schimmelinfectie. De pijn trekt met de juiste antibiotica weg en uit de volgende operatie blijkt ook dat alles er goed uitziet. En toch en toch en toch. Mijn hoofd blijft zeggen; je hebt kanker. Ik droom dat ze me verkeerd diagnosticeren,  vertrouw de uitslag van de scan en het oordeel van de artsen niet. Om vervolgens bang te zijn dat als ik mezelf kanker aan praat, er daadwerkelijk kanker komt en het dan mijn eigen schuld is. 

De demonen in mijn hoofd hebben de afgelopen maand mijn gedachten overgenomen en houden hen stevig in hun greep. Niet eerlijk en volstrekt onnodig, maar het gebeurt. Het is wat kanker met je doet. Het wantrouwt en maakt angstig. Als een gewond hertje dat de wereld schichtig bekijkt. Alle slechte uitslagen die ik de afgelopen jaren heb gehad hebben de onbevangenheid om te leven steeds een beetje meer afgenomen. De wil om te leven is er. Maar is het leven of overleven? Het is een gevecht in mijn hoofd om tegen wil en dank te durven geloven dat ik gezond ben. Want gezond zijn, wat is dat nou eigenlijk? 

En zo neemt kanker toch de gelopen maand bezit van me. Geen kanker zit er. Dat is duidelijk. Maar in mijn hoofd ben ik het wel gaan voelen en denken. En heb ik een maand verloren aan kanker. Nergens voor nodig geweest en zonde van mijn tijd. En toch is er een hele maand voorbij gegaan waarin ik zeker wist dat ik dood zou gaan en de artsen het mis hadden. Zou dit gevoel ooit voorbij gaan? Komen er momenten dat ik een scan onderga zonder van het ergste uit te gaan. Dat ik bij pijn niet meteen denk dat het einde oefening is. En dat ik de artsen op hun blauwe ogen kan geloven als ze zeggen dat er echt helemaal niets aan de hand is. 

Ik weet het niet. Dit is iets wat bij me hoort inmiddels. De angst en onzekerheid gaan hand in hand met deze ziekte. Een innerlijke saboteur zoals een vriendin zo mooi zegt. Dat is wat ik in me heb en waar ik tegen vecht. Die krijg je met kanker gratis cadeau. Hoe je daarmee om gaat heb ik nog niet zo ontdekt. In psychologen geloof ik niet zo. Praten is sowieso niet mijn sterkste eigenschap meer sinds mijn stembanden eruit zijn gehaald. Tevens denk ik niet dat het slecht hoeft te zijn. Angst is ook een goede raadgever en nodig om ons te behoeden. Het feit dat ik bezig ben met kanker maakt me ook bewuster. Wat voel ik in mijn lijf, wat wil het me vertellen. Het aandringen op onderzoek maakte uiteindelijk duidelijk dat er een nare infectie zat, die op onderzoeken niet te zien was. 

Maar daarnaast wil ik niet stoppen met voelen van angst en verdriet wat bij deze ziekte hoort en wil ik accepteren dat dit  er onderdeel van is. Anderen kunnen blijven zeggen dat ik gezond ben, maar gezond zijn en worden zal nooit echt gebeuren. Ik hang er wat tussenin. Ja, ik ben nu gezond. Denken we, want beginnende kanker die nu aan het groeien is spoor je simpelweg in dit stadium niet op. Dus nogmaals, wat is gezond? Voor iedereen is dit anders en je kunt uiteindelijk niet meten en weten of iemand gezond is. Wat er in je lijf gebeurt of niet gebeurd daar heb je echt geen zicht op. Zoals de arts van de week al zei; op het oog zien we niets, maar wat er van binnen gebeurt weet niemand. 

En zo is het voor iedereen. Niet alleen voor mij. En dat is oke. De wetenschap van niet weten is oke. Zolang het je maar niet iedere seconde van de dag bezig houd en het een eigen leven gaat leiden. Ik heb vaak het idee dat wanneer iemand kanker krijgt of ‘geneest’ van kanker diegene ook mentaal moet genezen. Wat maakt dat we niet kunnen accepteren dat je mentaal niet hoeft te genezen? In ieder geval niet helemaal. Dat angst, wantrouwen en onzekerheid over deze ziekte en over je lijf er gewoon bij hoort. Het is een kwestie van accepteren, niet van weg praten of wegwuiven. Nog steeds heb ik dagen dat ik de stem die ik nu heb niet accepteer. Baal van mijn vernieuwde uiterlijk. Verlang naar de persoon die ik was toen deze ziekte niet in ons leven was. Het maakt niet dat ik minder leef of geniet. Mentaal genezen hoeft niet. Trauma’s die je hebt opgelopen die zijn er. En zolang ze je niet continue beheersen mogen ze er zijn. Mag je ze een plek geven. 

De demonen in mijn hoofd die waarschuwen voor kanker willen vooral zeggen; we zijn bang. En dat mag. Ik ben soms nog steeds bang. En soms duurt die periode lang en soms maar heel kort. Ik geniet erna nog meer van het leven dan ervoor. Juist omdat ik weer geloof in het leven en ik mezelf kan zeggen niet bang te hoeven zijn. De periode van stevige angst is voorbij, de demonen zijn gesust. Het is oke, je mag weer vertrouwen. Ik sta op met de zon in mijn gezicht, maar voel ook weer zon en licht in mezelf. Er zit geen kanker durf ik nu te zeggen. En zo begint er weer een stukje leven. Een beetje gebroken en nog wat voorzichtig, maar het is een begin.