Helpt het of hoort het?
Een warme lentedag! Zo’n dag waarop je heerlijk in je zomerse outfit weer buiten loopt. Zo’n dag ook waarop die ochtend cappucino net even lekkerder smaakt dan op andere dagen. In de ochtend loop ik over van de plannen voor vandaag. Ik wil boodschappen doen, heb zin om me uit te leven met koken, kijk ernaar uit om even thee te drinken bij de buurvrouw op haar nieuwe terras. Oh ja dat wasje tussendoor moet ook lukken. Energie voor 10!
Het liep net even iets anders. Die boodschappen heb ik gedaan. Daarna viel de vermoeidheid zomaar uit het niets als een deken over me heen. Stand van de energie voorraad: -10.
Het went heel moeilijk, dat je niet de energie meer hebt om datgene te doen waar je zin in hebt. Het afzeggen van de thee afspraak bij de buurvrouw kost me moeite. Ik zit het alleen maar uit te stellen. En er lekt ook veel energie weg bij het daadwerkelijk de knoop doorhakken over het niet koken. Want ik hád het toch allemaal beloofd? Maar wat als ik nu…? Voor ik het weet ben ik alweer om de vermoeidheid heen aan het plannen. Zo deed ik dat voordat ik kanker kreeg.
M’n telefoon licht op en ik zie m’n screensaver. “Gaat het je hélpen om dit te doen of vind je dat het hóórt”. De beste hulpzin die ik aangereikt heb gekregen van de psycholoog. Ik grinnik. Binnen 2 minuten heb ik de afspraak afgezegd en m’n man geappt dat het me niet lukt om te koken vandaag. En natuurlijk vinden ze het niet erg. “Kleine stapjes”, zei de psycholoog. “Je werkt hard genoeg. Als je gewend bent om het al 50 jaar zo te doen, moet je niet de illusie hebben dat je je gedrag in een half jaar tijd hebt veranderd. Probeer vooral liever voor jezelf te zijn en doe vooral datgene wat je helpt en niet wat hoort”.
2 reacties
Mooie heilzame spreuk 🍀❤️
Lieve Jij
Dat ge ’s morgens opstaat alsof ge de wereld gaat veroveren, vol plannen, goesting en energie… en dan een paar uur later ineens ineen zakt als een natte bloemzak — pfff… zo herkenbaar.
Ze zeggen inderdaad dat het bij de ziekte hoort. Bij de behandelingen. Bij die voortdurende mallemolen in uw hoofd die dag en nacht blijft draaien, zelfs als ge denkt dat ge rustig zijt. Misschien hebben ze gelijk. Maar weten waar het vandaan komt maakt het daarom nog niet makkelijker.
Ik herken vooral dat ge blijft denken zoals vroeger. In uw hoofd zijt ge nog altijd diezelfde mens die “efkes snel” boodschappen doet, kookt, afspreekt, wast en tussendoor nog een berg verzet. Alleen… het lichaam heeft ondertussen andere plannen gemaakt zonder het fatsoen te hebben ons daar officieel van op de hoogte te brengen.
En toch vond ik dat mooi in uw verhaal. Dat zinnetje van uw psycholoog. “Helpt het mij, of vind ik dat het hoort?” Daar zit eigenlijk veel wijsheid in. Want wij, kankerlijers, blijven vaak leven alsof we ons voortdurend moeten bewijzen. Terwijl gewoon toegeven aan die vermoeidheid soms al werk genoeg is.
En ge hebt gelijk: kleine stapjes. Heel kleine soms.
Want sommige dagen is “ik heb vandaag mijn boodschappen gedaan” eigenlijk al een volledige overwinning, ook al ziet de buitenwereld dat niet.
❤️🫂