Rollercoaster

Op 26 februari gingen we terug naar het ziekenhuis. We dachten dat we alleen een gesprek zouden hebben, maar er werd toch een andere chemo geprobeerd. Ook kregen we te horen dat we op 5 maart een afspraak hadden in Leuven voor immunotherapie.
Inmiddels is het vandaag 5 maart en zijn we in Leuven geweest. Daar bleek dat het niet echt om immunotherapie gaat, maar om een studie. Zoals mijn moeder altijd zei: als ze het niet meer weten, dan ben je een proefkonijn.
Er is bloed afgenomen om te kijken of er een soort bloedgroepachtig iets aanwezig is en of de tumor een bepaald eiwit bevat. Als dat zo is, komt hij daarvoor in aanmerking. In de tussentijd blijft u in Maaseik voor de chemo.
Mocht hij niet in aanmerking komen, dan komen er later dit jaar nog meer studies waar hij misschien wel geschikt voor is. Tja… daar gaan we weer, tussen hoop en vrees.
Dan zitten we samen een hapje te eten en zegt mijn lieve broer: “Tja, als ik het eind van dit jaar nog haal…” Dan moet ik heel hard slikken om mijn tranen niet te laten uitbreken en voor hem sterk te blijven.
Jongen, ik kan me een leven zonder jou niet voorstellen. Ondanks alle gebeden lijkt het alleen maar erger te worden