Eindelijk weer eens een update!

Ik hoor jullie denken: waar bleef die update nou? Nou, na de laatste chemobehandeling viel er eerlijk gezegd niet zoveel te melden. Maar vandaag was het weer zover: nieuws van de Oncoloog. En volgens mij is het zelfs goed nieuws, al weet ik nog niet precies wat ik ermee aan moet.

Ik wist al dat ik na de chemo voor de rest van mijn – uiteraard nog héél lange – leven aan de antihormoontherapie zou moeten. Alleen wat dat precies inhield, was me nog niet helemaal duidelijk. Vandaag kreeg ik daar uitleg over van mijn vaste oncoloog.

Volgens haar is tijdens de operatie alle kanker die met het blote oog zichtbaar was verwijderd. Om eventuele onzichtbare achterblijvers rustig te houden, ga ik nu starten met Letrozol. Dat zijn pillen die kunnen zorgen voor bijwerkingen zoals gewichtstoename, overgangsklachten en botontkalking. Maar, zo benadrukte ze, dat hoeft helemaal niet. Haar advies was simpel: gewoon proberen. En als het echt niet gaat, kan ik altijd nog stoppen. Dat lijkt me een prima plan.

Natuurlijk had ik nog wat vragen.

Ben ik nu genezen? Tja... dat weten ze dus niet. Deze vorm van kanker heeft helaas de vervelende gewoonte om terug te komen. Daarom krijg ik nu die Letrozol. Het goede nieuws is dat er op dit moment geen zichtbare tumoren zijn.

Krijg ik nog een scan om te zien wat de chemo heeft gedaan? Nee. Dat vonden ze niet nodig. Ik blijf wel elke drie maanden onder controle bij de oncoloog. Dan wordt er bloed geprikt en gekeken naar tumormarkers. Toen ik opmerkte dat die tumormarkers bij mij nooit verhoogd zijn geweest, kreeg ik te horen dat er ook naar andere signalen wordt gekeken, zoals lichamelijke klachten.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat allemaal best onzeker vind. De oncoloog wilde me daarom doorverwijzen naar een oncologisch psycholoog. Daar loop ik alleen al een maand of vier bij. Ik heb haar maar niet verteld dat ik sinds mijn recente ervaringen niet meer automatisch alles geloof wat een dokter zegt.

Dus heb ik een besluit genomen. Ik ben dankbaar voor het goede nieuws en voorlopig ga ik me bezighouden met leuke dingen. WMC, vakantie en nog meer feestelijkheden staan op het programma. Ondertussen blijf ik sporten en een beetje op mijn (niet zo slanke) lijn letten, want dit goddelijke lichaam moet natuurlijk wel onderhouden worden. En als alles meezit, stap ik in augustus weer op de fiets. Klagen en zeuren bewaar ik voorlopig voor de psycholoog en in oktober of zo zien we wel weer verder.

Dus zie je binnenkort ergens een dansende, nog kale mevrouw van middelbare leeftijd door het dorp huppelen? Dan ben ik dat!