Olijfboom

De chemokuur gaat dinsdag door. Tenminste, daar gaan we maar van uit. Niets meer gehoord van de arts en dat valt wel een beetje tegen. Of hebben wij het verkeerd begrepen? Kan ook hoor, we krijgen zoveel te horen terwijl onze oren nog half dicht zitten met emoties. Dinsdag dus. Dit weekend nog even genieten van het ‘gewone’ leven.
Zaterdag een etentje met onze drie kinderen. Ze hebben alle drie een relatie of zijn getrouwd, maar zitten nu zonder hun partner en zonder de kleinkinderen bij ons aan tafel. Ideetje van onze lieve schoondochter. Het is voor hen ook een moeilijke periode en zij gaan heel verschillend om met de emoties die dit met zich meebrengt. De oudste probeert zoveel mogelijk informatie over PTCL nos te verzamelen, de middelste houdt wat meer bij ons een vinger aan de pols en de jongste schermt zich een beetje af. Heel fijn om nu even bij elkaar te zitten en tijd voor elkaar te hebben. Vandaag zou mijn moeder op bezoek komen met mijn oudste zus en mijn zwager. Ze is 90 jaar en zit in een rolstoel na twee hersenbloedingen. Helaas is ze heel erg verkouden geworden en het risico is te groot dat ze Theo besmet. Dus komen zus en zwager zonder haar langs, met de cadeautjes die al waren gekocht. We krijgen van de familie onder andere een hele mooie kleine wensboom, een olijf. De olijfboom staat voor kracht, overwinning en een positief toekomstbeeld. Wat een steun. Daar gaan we voor!