Mijn moeder verliezen aan kanker – op zoek naar mensen die dit begrijpen

Mijn moeder is december 2025 overleden aan uitgezaaide kanker, 5 maanden na de diagnose. Ze was pas 53 jaar. Hoewel ik wist dat ze ernstig ziek was, merk ik nu dat niets je echt kan voorbereiden op het moment dat je je moeder daadwerkelijk verliest.

De periode daarvoor was intens. Mijn moeder onderging behandelingen, waaronder chemotherapie, en had veel pijn. Lange tijd leef je tussen hoop en angst. Je weet dat de situatie ernstig is, maar tegelijkertijd blijf je ergens hopen dat er meer tijd komt. Dat ze misschien toch nog opknapt. Dat je nog niet bij het afscheid bent aangekomen.

Uiteindelijk werd duidelijk dat ze niet meer beter zou worden. De laatste fase van haar leven en haar sterven heb ik van heel dichtbij meegemaakt. Sommige beelden uit die periode staan nog steeds heel scherp op mijn netvlies. Het was verdrietig, maar op bepaalde momenten ook behoorlijk traumatisch. Ineens was ze er niet meer.

En toen begon eigenlijk een heel ander proces: leven zonder mijn moeder.

Ik merk dat rouw veel groter en ingewikkelder is dan alleen iemand missen. Het zit in kleine, alledaagse momenten. Dingen die je automatisch aan je moeder wilt vertellen. Een vraag die je haar wilt stellen. Iets meemaken met je kinderen en denken: dit had mama moeten zien. En dan telkens opnieuw beseffen dat dat niet meer kan.

Mijn leven gaat ondertussen gewoon door. Ik ben moeder van twee jonge kinderen en er wordt van je verwacht dat je weer functioneert, dingen regelt en verdergaat. Aan de buitenkant lukt dat ook steeds meer. Maar vanbinnen voelt het soms alsof mijn leven is opgedeeld in een periode mét mijn moeder en een periode zonder haar.

Wat ik misschien nog het moeilijkste vind, is hoe eenzaam rouw kan zijn. Mensen kunnen ontzettend lief zijn en met je meeleven, maar ik merk dat er een verschil zit tussen medeleven en écht begrijpen hoe het voelt om op relatief jonge leeftijd je moeder aan kanker te verliezen.

Daarom schrijf ik hier.

Ik zou heel graag in contact komen met lotgenoten, vooral mensen die ook op jonge leeftijd een ouder hebben verloren aan kanker. Mensen die herkennen hoe vreemd het is dat de wereld gewoon doorgaat terwijl jouw eigen wereld voorgoed veranderd is. Hoe je tegelijk moeder, partner, werknemer en gewoon jezelf probeert te zijn, terwijl je ook nog iemands dochter bent die haar moeder zo erg mist.

Ik hoef niet per se oplossingen of adviezen. Ik denk dat ik vooral behoefte heb aan herkenning. Aan verhalen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Hoe zag het eerste jaar er voor jullie uit? Wanneer drong het verlies echt tot jullie door? Hoe gingen jullie om met moeilijke herinneringen aan het ziekte- en sterfproces? En hoe hebben jullie uiteindelijk een manier gevonden om jullie moeder of vader mee te nemen in het leven dat daarna verderging?

Als je jezelf hierin herkent, zou ik het heel fijn vinden als je iets van je laat horen. Misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen, juist omdat we elkaar niet alles hoeven uit te leggen.