Het erfelijkheidsonderzoek...
Na de eerste schrik een beetje te zijn bekomen kwam de volgende klap... De kanker kan een erfelijke variant zijn. Op het moment dat ik dat hoorde ging alles een beetje langs mij heen. Gelukkig stond er nog een volgende afspraak gepland en konden we dit alles goed bespreken. Maar nu eerst naar huis om het te verwerken..
De daaropvolgende afspraak viel het kwartje, erfelijk oftewel je zoon kan het ook hebben/krijgen. Na de eerste klap dat ik waarschijnlijk zelf mijn zoon al niet kan zien opgroeien krijg ik nu ook nog bericht dat het kan zijn dat mijn zoon dezelfde kankerzooi krijgt... MAAR er is nog niets zeker want ik heb het onderzoek nog niet gehad. Hiervoor werd contact gezocht met het Radboud en zij zouden contact met mij opnemen. Hier ging een aantal weken overheen maar uiteindelijk toch gebeld. Na de hele uitleg over wat er ging gebeuren (half uur praten wat in 2 minuten uitgelegd kan worden maar goed...)
- Ik krijg bloedprik formulieren thuis. Maar ik heb gevraagd of ik ze op de mail kon krijgen want ik moest die week toch nog bloedprikken. Dat was gelukkig mogelijk.
- Bloedprikken, in het ziekenhuis dus eerst een nummertje trekken. Wachten op mijn beurt, naar de balie en formulieren afgeven. Zo makkelijk zou het moeten gaan volgens de mensen van het Radboud... Maar nee, ze begrepen het formulier niet (zijn volgens mij redelijk standaard) en er moest eerst naar de oncoloog gebeld worden en vervolgens ook nog naar het Radboud. En weer 20 minuten verder kon ik weer gaan zitten en wachten op de "oproep" om naar de prikkamer te gaan.
- Wachten op de uitslag, dit is een van de ergste dingen van het hele traject... Op alles moet je wachten. De uitslag kon wel 2 maanden duren..
- De uitslag... De test was positief dus de uitslag negatief. Ik hoor bij de zeldzame groep met de betreffende CDH1-mutatie. Laatste beetje stabiliteit die ik nog had viel ook onder mij vandaan.
- En nu verder. Mijn zoon heeft dus 50% kans om dit ook te krijgen. Waarop wij aangeven dat we hem dan ook graag willen laten testen. Dat mocht nog niet want hij moet er zelf inspraak in hebben en dus kan het pas als hij 18 is. Daar kunnen we het voor nu dus mee doen. Maar ik heb nog meer familie, die moest ik het ook allemaal gaan vertellen. Man wat is dat een verschrikkelijk gesprek, tegen je broertjes zeggen dat ze ook dragen kunnen zijn van dezelfde gen mutatie en hun kinderen dus ook. Mijn ene broertje heeft 2 kleine zoons en de andere een kleine dochter. Bij deze mutatie schijnt het dus zo te zijn dat vrouwen ook nog extra risico hebben op borstkanker door deze mutatie...
Nou uiteindelijk iedereen inclusief mijn ouders het verhaal uitgelegd en aangegeven dat ze zich ook kunnen laten testen als ze dit willen. Op het moment van dit schrijven hebben ze het bijna allemaal gedaan, alleen mijn moeder vind het nogal eng en dat begrijp ik helemaal. Alleen weten wij al wat de uitslag gaat zijn. De mutatie komt vanuit haar kant van de familie eengezien mijn vader het niet heeft en mijn beide broertjes wel. En de kans dat het bij ons alle 3 begonnen is, is wel echt extreem klein(zeg maar gerust niet bestaand). Ondertussen is er bij mijn broertjes een vervolgonderzoek gepland om te kijken of ze misschien niet alleen drager zijn maar misschien ook al kanker hebben (om het allemaal wat gezelliger te maken).
Tja, wat doen we eraan he. Het is gewoon een kankerzooi... Letterlijke en figuurlijk. Maar we gaan door, we blijven sterk en we blijven vechten!
Ben nog steeds van plan om op een of andere manier deze kanker te verslaan, weet nog niet hoe maar dat komt vanzelf wel! En tot het moment dat het 10000000% duidelijk is dat het niet gaat lukken blijf ik daarvoor vechten. Ik moet wel!
Bedankt dat jullie mijn verhaal weer gelezen hebben.
Blijf sterk! En geniet!!
Groetjes RedBeard(Rick)