Gewoon doorgaan
Mijn laatste blog is al weer even geleden, tijd om weer eens bij te praten. De periode van 6 maanden tussen de PSA-metingen bevielen me prima. Voor zover mogelijk was de pk redelijk uit mijn bewustzijn. Natuurlijk blijft het op de achtergrond een rol spelen, maar niet dominant. Het werd wel weer een beetje spannend richting een nieuwe meeting.
De PSA-meeting van begin november leverde een kleine schrik reactie. De PSA was gestegen van 22 naar 33 ng/ml, een stijging van 50% in 6 maanden. De uroloog was echter minder onder de indruk, een snellere stijging is nodig om echt de alarmbellen te laten afgaan. Daarnaast is het PSA-getal niet meer dan een indicatie en geen absolute waarde voor de mate van groei en verspreiding van de kankercellen.
Ruim 2 jaar na de eerste diagnose was het wel tijd om te checken of de kankercellen niet zijn overgestoken naar de botten, hetgeen namelijk vaak gebeurd bij uitgezaaide pk. Voor de CT-scan begin december 2025 nog even een PSA-test gedaan, uitslag 28 ng/ml, een daling van 5 ng/ml. Ziedaar een voorbeeld van het grillige gedrag van PSA dat alleen als indicatie kan worden gebruikt voor de voortgang van pk!
De uitslag van de CT-scan was bemoedigend. Géén verdere uitzaaiingen! Wel een groei van één van de zes lymfeklieren in het bekken van 2 naar 6 mm en een groei van de prostaat. Conclusie: doorgaan met Waakzaam Wachten (Active Surveillance).
Wel heb ik steeds meer problemen met urineren! Te pas en te onpas heb ik sterke aandrang. De CT-scan gaf aan dat mijn blaas matig gevuld was, hetgeen mij bevreemde aangezien ik 4 uur nuchter was en kort voor de scan nog naar het toilet was geweest. Gewoon een oude mannen kwaal of aantasting van de sluitspieren en/of vergrote prostaat? We kunnen dat maar op één manier vaststellen: inwendig onderzoek! Wacht nu op een oproep voor dat irritante inwendige onderzoek.
De CT-scan leverde nog wat bijvangst op: dekplaatinzakking corpus L4. De lendenwervel zit ongeveer op de hoogte van de bovenkant van je bekken. Cruciaal voor buigen en draaien! Ben eind oktober flink door mijn rug gegaan tijdens het tillen en manoeuvreren van een punter (platbodem boot). Er is toen een zenuw geraakt en dat was zeker geen pretje. Gelukkig herstelde een en ander binnen een week of 6. Dat mijn tussenwervelschijven minder worden begrijp ik, maar een dekplaatinzakking? Na wat zoeken: De tussenwervelschijf zit met een eindplaat vast aan de wervel. Deze eindplaat bestaat uit bot en kraakbeen en is extreem sterk. Dit maakt het onmogelijk voor de tussenwervelschijf om weg te glijden. In deze eindplaat zitten ook bloedvaten die voedingsstoffen voor de tussenwervelschijf aanvoeren.
Misschien wat voorzichter worden met het belasten van mijn onderrug 😊
Een ander bijvangst van de CT-scan: doorgemaakte fracturen costa 3 t/m costa 6. Dit zijn kraakbeen verbindingsstukken tussen het borstbeen en het bot gedeelte van de rib. Dus er zijn 4 ribben rechts gebroken geweest! Ben nog steeds mijn geheugen aan het doorspitten wanneer dit geweest zou kunnen zijn en waardoor. Nog niets kunnen reproduceren. In september ben ik, voor het eerst, tijdens het hardlopen gevallen. Kon me gelukkig nog snel een kwartslag draaien, waardoor ik op mijn rechter schouder landde. Natuurlijk kreeg mijn ribbenkast toen ook een flinke opdonder, maar het breken van 4 ribben? Aantal zeer slechte nachten met weinig slaap doorgemaakt, vooral door de pijnlijke schouder, maar 4 ribben gebroken lijkt me niet waarschijnlijk. In het verleden wel eens ribblessures gehad, maar 4 stuks tegelijk? Denk dat het een verzameling is van de afgelopen 74 jaar. 😊
Duidelijk is dat ik naast mijn diverse vrijwilligers werkzaamheden genoeg afleiding heb en de pk maar een bijrol speelt 😊
