L.E.E.? 020 Periode na de uitspraak.
L.E.E.? 020 Periode na de uitspraak.
Iedereen blij na de uitspraak, maar daar waren de emoties nog niet mee opgelost. Nu, 2026, loopt er nog steeds een schadeklacht bij Centramed. De arts en ziekenhuis hebben hier geen bemoeienis mee en zijn hier gewoon voor verzekerd! Worden voor zover ik weet alleen op de hoogte gehouden.
Het voelt alsof een inbreker een verzekering kan nemen om de schade aan zijn/haar slachtoffers te vergoeden. Want zo is het. De arts heeft met voorbedachten rade informatie achtergehouden en terwijl ik sliep heeft ze een orgaan uitgehaald. Een inbreker doet dat ook bij voorkeur bij afwezigheid van het slachtoffer.
De uitspraak van het tuchtcollege gaf de mogelijkheid dat ik er meer open over kon gaan praten. En dat heb ik ook gedaan. Een opsomming volgt in dit hoofdstuk, weliswaar niet in chronische volgorde, maar zoals het nu in mij opkomt.
Een bezoek aan de klachtenfunctionaris, om de uitspraak mee te delen, leidde ertoe dat ik de Inspectiedienst voor jeugd en gezondheid er over heb geïnformeerd. Omdat het achterhouden van informatie ook bij andere lotgenoten in het patroon van informatie zal zitten ben ik zeker niet het enige slachtoffer. Dus mijn verhaal doorgegeven in het belang van lotgenoten in spe. Van de inspectie heb ik antwoord gekregen, niet meer dan “dat ik mijn doel bereikt had en dat dit voor hen geen reden was om actie te ondernemen”. zo ongeveer was de inhoud van het antwoord.
De uitspraak is ook besproken in Medisch Contact, een tijdschrift voor medici. Behulpzame vrienden hebben mij dit toegestuurd, inclusief felicitatie. De reactie in Med. Contact plaats ik hieronder, incl. de enige reactie hierop.
17 juli 2019 1 minuut leestijd
opvallende uitspraak
Chirurg wijst patiënt niet op mogelijkheid van bestraling
Klaagster werd behandeld door de chirurg voor borstkanker. Eerder had ze een borstbesparende operatie met schildwachtklieronderzoek ondergaan, waarbij in de rechterschildwachtklier een macrometastase was aangetroffen.
Op basis van de medische gegevens en het multidisciplinair overleg is klaagster geadviseerd de okselklieren aan de rechterkant te laten verwijderen.
Zij heeft hiermee ingestemd. Klaagster verwijt de chirurg dat hij haar niet heeft geïnformeerd over een andere optie: bestraling. De chirurg stelde te hebben gehandeld volgens de toen in haar ziekenhuis gebruikelijke landelijke richtlijn Mammacarcinoom, versie 2.0. Op het moment van opereren was deze richtlijn echter vervangen door de landelijke richtlijn Borstkanker, versie 1.0. Het tuchtcollege stelt dat de chirurg op basis van deze herziene richtlijn de mogelijkheid van bestraling in acht had moeten nemen. Het feit dat de implementatie van de richtlijn nog in detail moest worden uitgewerkt en dat het verwijderen van de okselklieren nog de standaardprocedure was, doen hier niet aan af. Wel ziet het college hierin reden om de lichtste maatregel op te leggen. Ook speelt mee dat het multidisciplinair overleg ook adviseerde de okselklieren weg te nemen. De chirurg krijgt een waarschuwing.
- Reactie van:
- G........, Huisarts, N..... 24-07-2019 09:14
"Onbegrijpelijke uitspraak.
Hier zou ook het multidisciplinair overleg de waarschuwing moeten krijgen. Maar zij zijn juridisch niet aangeklaagd zegt de jurist dan weer.
Het college stelt zijn en of haar wijsheid boven een multidisciplinair overleg.
Ook hier zie we hoe het college meegaat in het gemekker (oei, een woord met een connotatie!! Daar is ook al een arts op veroordeeld!! Maar ik geef die connotatie niet) van de boze patiënt. Lees Daniël Kahneman blz 370 Spijt.
De chiriurg heeft zijn best gedaan, het vooraf overlegd met/voorgelegd aan collega's, (zoals bij een euthanasie) een keuze gemaakt en gehandeld naar eer en geweten.
Dat is geneeskunst!"
Persoonlijk denk ik dat de huisarts in de reactie het niet goed heeft begrepen. Jammer voor zijn/haar patiënten.
Zelf heb ik wel geprobeerd om de situatie uit te leggen bij de regionale krant. Maar daar heb ik verder niets meer van vernomen. Er was dus geen interesse. Voor mij hoefde niet de chirurg aan de schandpaal genageld worden. Maar ik had zelf in gedachten dat de media naar aanleiding van de uitspraak best een informatief artikel kon plaatsen. Dat zou voor de maand oktober niet slecht geweest zijn. De bevolking wat uitleg geven over de aandoening en mogelijke behandelingen. Een paar jaar later plaatste men wel een artikel over een uitspraak van een andere arts uit de provincie. Naar aanleiding hiervan heb ik contact gehad met de redactie en gezegd dat men met 2 maten meet. Ik mocht de uitspraak op sturen maar heb hierna niets, maar dan ook niets meer van de redactie vernomen. Jammer voor hun lezers, een gemiste kans om een beetje meer zorgwijs te worden.
Het A.D. heb ik aangeschreven in een slapeloos moment midden in de nacht. Amper 2 minuten later had ik al antwoord dat het niet relevant was voor hun. Zou daar echt iemand zitten wachten om direct een antwoord te versturen? Of is het een automatisch antwoord? Van de Volkskrant heb ik ook niets meer vernomen. Het lijkt misschien gek dat ik deze moeite heb gedaan, maar ik zat daar zo in vast dat ik niet wilde dat andere mensen ook iets dergelijks zou overkomen.
De mammapoli daarentegen kwam wel regelmatig in de media. Eén daarvan kwam, nadat ik met een dorpsgenoot gesproken had over mijn blog. Ze wilde weten hoe ze dit kon lezen, dus gaf ik haar de “coördinaten” en pakweg een week of 6 later stond betreffende dorpsgenoot met medewerkers van de mammapoli in de krant. Een 3 kolommen artikel over hoe goed zij was geholpen en hoe vriendelijk men daar was. Dat laatste kan ik niet ontkennen, behalve dan het laatste polibezoek, toen zakte de vriendelijkheid (en beleefdheid) tot onder het nulpunt. Onderaan betreffende artikel wordt nog gesproken over samen beslissen, (maar niets of men ALLE informatie hiervoor zou verstrekken) hieronder weergegeven.
“Wat sterk is veranderd, is dat de patiënt meedenkt over de behandeling is, zegt Vink. ,,Het is niet meer zo dat de dokter zegt: dit gaan we doen. We bespreken met de patiënt de verschillende mogelijkheden. Van een borstsparende operatie tot helemaal niets doen. Ook dat is een keuze. (Dat is een beperkte keuze, ontbreekt nl.: bestraling en amputatie) Wij kijken vooral vanuit het medische, een patiënt naar haar kwaliteit van leven. Daar is nu veel meer aandacht voor.”
Bron: PZC.nl - datum 24 maart 2022
Kortgeleden nog een presentatie bezocht en bij de rondvraag opperde ik dat de neveneffecten (bijwerkingen) van bestralen verteld dienen te worden in het eerste consult, in ieder geval voor men de beslissing neemt. Antwoord was dat dit door de radiotherapeut gedaan moest worden. Aldus het antwoord. Let wel dit vertellen door de radiotherapeut is 6 weken na de chirurgische behandeling, dan valt er niet meer te kiezen! Er is geen weg terug mocht men spijt hebben van de beslissing. Dus heb ik nog wel mijn twijfels over de aandacht naar de patiënt toe.
Dit was een bijeenkomst van de regionale BVN en los van het feit dat deze mensen geweldig werk leveren voor de regionale lotgenoten vind ik het teleurstellend dat zij zwijgen in alle talen tegenover de lotgenoten wat er toch kan gebeuren in geval men onvoldoende wordt geïnformeerd. Ik denk toch dat men vooral afhankelijk is van de informatie van de zorgverlener. Zou een nieuwbakken patiënt op zoek gaan naar alle mogelijke keuzeschema’s op diverse web pagina’s op het internet? Niet als men is zoals ik, ik had tenslotte vertrouwen in de zorgverlener en schuwde de digitale informatie omdat het een beladen situatie is.
In 2019 ben ik lid geworden van de BVN (Borstkankervereniging Nederland). In eerste instantie wilde ik hier en met alles wat een roze lintje droeg niets mee te maken hebben. Maar ik ben dan toch over de drempel gestapt. Bleek dat ik hier toch met veel vragen terecht kon, maar ook mijn verhaal kon doen. Indirect werd mij na de uitspraak gevraagd of ik wilde meewerken aan een interview, na een poosje onderaan de stapel gelegen te hebben heeft men dit geplaatst in 2020 bij de rubriek: “40 gezichten van borstkanker”. Gevolgd door een 2e interview wat over de 2e mening ging. Ook dankzij de BVN ben ik geïnformeerd over boeken welke betrekking hebben op borstkanker. Men besprak in blad B nieuwe uitgaven over borstkanker. Waar ik veel aan heb gehad was het boek van Jannie Oskam, “Zo gaan we het doen”. Zij beschrijft dat je als patiënt er zelf achteraan moet gaan om tot een goed “samen beslissen” te kunnen komen. Dat ik hier dus niet alleen in stond gaf veel steun. Bijzonder detail in het boek is haar beschrijving over de “Japanse huilbui”, een soort huilbui die echt oplucht, en waardoor ik weer een poosje verder kon. Een huilbui “mocht” en dat was belangrijk. Via de zorgverzekeraar verkreeg ik het Borstkankerboek van dr. Oldenburg, duidelijk maar wel technisch boek. Een ander goed boek is “Het borstkankerhandboek” van Anne van Wittenbergh, wel een hele pil als hulp, om vóór al je behandelingen te lezen.
Tot zover de periode na de uitspraak.
Wordt vervolgd.