Mijn borst is ziek

Drie weken geleden ontdekte ik na het douchen een vreemde deuk in mijn borst. Toen ik voelde, bleek het geen deuk te zijn, maar een bult waardoor het zo leek.

Mijn eerste gedachte was dat het waarschijnlijk een kliertje was of iets dat met mijn menstruatie te maken had. Ik heb het ruim een week aangekeken, maar het bultje verdween niet en werd pijnlijk. Daarom maakte ik een afspraak bij de huisarts. De huisarts handelde snel en verwees mij met spoed naar de mammapoli. Daar volgden een mammografie, een echo en direct een biopt.

Na de onderzoeken vertelde de verpleegkundig specialist dat de afwijking verdacht was en adviseerde ze mij om later die middag samen met mijn man terug te komen voor de uitslag.

Aan het einde van de middag kregen we de uitslag. Het bleek inderdaad borstkanker te zijn.
Wat me achteraf is bijgebleven, is dat ik niet dacht: ik heb borstkanker, maar mijn borst is ziek en zo benoem ik het nog steeds.

Tien jaar geleden verloor ik mijn moeder op een veel te jonge leeftijd aan kanker. Vanaf de diagnose leefde zij nog maar vier weken. Daarnaast hebben we in onze familie en directe omgeving veel mensen verloren aan deze ziekte.
Daardoor voelde het woord kanker voor mij altijd als iets wat anderen overkwam. Iets waar geen goede afloop bij hoorde.

Inmiddels zijn we drie weken verder.
Vanwege de familiegeschiedenis is er aanvullend DNA-onderzoek gedaan om te onderzoeken of er sprake is van een erfelijke aanleg. Het bloed werd vorige week afgenomen en op die uitslag wacht ik nog.

Als er geen erfelijke afwijking wordt gevonden, is het behandelplan een borstbesparende operatie waarbij ook een plastisch chirurg betrokken zal zijn. Tijdens de operatie worden twee schildwachtklieren verwijderd en onderzocht om te beoordelen of de ziekte zich heeft verspreid.

Op basis van wat nu bekend is, verwachten de artsen dat de behandeling daarna zal bestaan uit bestraling. Als er geen uitzaaiingen worden aangetroffen en de tumor volledig verwijderd kan worden, lijkt chemotherapie waarschijnlijk niet nodig. Wel zal ik naar verwachting hormoontherapie krijgen, omdat de tumor sterk hormoongevoelig is. Na de bestraling periode volgt nog een borstreconstructie. Daarover wordt in een later stadium meer duidelijk. 

Op dit moment zijn de vooruitzichten gelukkig positief en daar houd ik me ook aan vast. Mijn gedachten zijn regelmatig al veel verder. Naar mijn werk, naar de toekomst en naar alles wat weer gewoon door zou moeten gaan. Dat past ook wel bij wie ik ben. Ik ben praktisch ingesteld en denk graag vooruit. Juist daarom vind ik deze periode soms lastig. Er zijn veel dingen waar ik op dit moment geen invloed op heb en waar ik simpelweg op moet wachten.

Ondanks de onzekerheid neem ik voor nu de dagen zoals ze komen en probeer in mijn weg te vinden in deze periode. Misschien is dat ook wel de reden dat ik ben begonnen met dit blog. Om af en toe iets van me af te kunnen schrijven en mijn gedachten een plek te geven.

Groetjes, Daniëlle