Ik heb nog zoveel te doen

‘Ik heb nog zoveel te doen’, zingt Toontje Lager. In het lied lopen de boodschappen, de vuile was en grootse plannen vrolijk door elkaar heen. Zo ongeveer klinkt het soms ook in mijn hoofd.

Niet dat ik pas sinds mijn ziekte een lijst met verplichtingen heb. Er was altijd werk, het huishouden, sporten, afspraken en van alles wat ik nog wilde doen. Het verschil is niet dat ik nu ineens méér moet, maar dat alles een andere lading heeft gekregen. Sinds ik weet dat ik uitgezaaide borstkanker heb, ben ik me veel bewuster van mijn tijd. Dingen die ik graag nog wil doen, voelen daardoor soms als dingen die ik moet doen. En omdat mijn energie beperkt is, moet ik ook nog kiezen.

Er is dus werk aan de winkel. Ik moet fotograferen, bewegen en naar buiten. Tijd doorbrengen met familie en vrienden. Mijn huis opruimen en schoonmaken. Het archief van mijn werk uitzoeken. En eigenlijk zou ik ook nog een bedreigde diersoort van de ondergang moeten redden. En het liefst ook nog iets nalaten waar mijn naasten later iets aan hebben. Blijkbaar is ziek worden geen reden om het rustig aan te doen. Integendeel.

Ik moet natuurlijk ook gezond eten. Daarvoor moet ik me nog verdiepen in wat gezond is en wat bij mij past. Nu ik op kanker.nl ben begonnen, moet ik natuurlijk ook nieuwe blogs schrijven. Deze kan in ieder geval alvast van de lijst.

Verder wil ik nog een keer naar Santiago lopen en een fotoreis maken naar het Schotse eiland Arran. Daarvoor moet ik eerst voldoende energie en conditie opbouwen. Dus moet ik trainen om een wandeling te kunnen maken die ik vervolgens als ontspanning heb bedacht.

Misschien wil ik ook een retraite doen om tot rust te komen. Ik had me bovendien voorgenomen om te mediteren, maar daar heb ik tot nu toe geen tijd voor gehad.

Een cursus Spaans lijkt me ook leuk, al vraag ik me af hoeveel ervan blijft hangen. Door de hormoontherapie ben ik zo vergeetachtig als wat. Mijn hond profiteert daarvan. Soms krijgt hij twee keer eten, omdat ik niet meer weet of ik zijn bak al heb gevuld. Hij klaagt niet.

En dan is er nog de bucketlist die ik moet afwerken. Die moet ik alleen eerst nog maken. Dat schiet lekker op.

Ongemerkt is het leven dat ik nog wil leven een behoorlijke takenlijst geworden. Aan het einde van de dag loop ik die in gedachten na. Ben ik buiten geweest? Heb ik bewogen? Heb ik iemand gesproken? Heb ik gezond gegeten? Heb ik iets nuttigs gedaan? Heb ik wel genoeg van mijn dag gemaakt? Alsof er ’s avonds iemand langskomt om mijn levensadministratie te controleren.

Vóór mijn ziekte kon een dag gewoon voorbijgaan. Natuurlijk moest er toen ook van alles, maar wat vandaag niet lukte, kon meestal morgen. Nu vraag ik me bij zo’n dag al snel af of ik er wel genoeg uit heb gehaald.

Tegelijkertijd is mijn energie beperkt. Alleen al bedenken wat ik allemaal wil of moet doen, kan vermoeiend zijn. Ik wil niet dat mijn leven een project wordt dat voor een onbekende einddatum moet zijn afgerond.

Ik wil blijven wandelen, fotograferen en nieuwe dingen proberen. Ik wil tijd doorbrengen met de mensen die belangrijk voor me zijn. Arran lijkt me prachtig en Santiago blijft voorlopig op de lijst staan. Misschien blijft er zelfs ooit een Spaanse zin langer dan een middag hangen.

Maar niet alles hoeft vandaag. En misschien hoeft ook niet alles ooit. Er mogen dagen zijn waarop ik niet wandel, fotografeer of met iemand afspreek. Dagen waarop ik niet bezig ben met mijn conditie, mijn voeding of mijn toekomst. Ook het huis en mijn archief kunnen wachten.

Een dag hoeft niet bijzonder of productief te zijn om toch een goede dag te zijn. Misschien hoef ik niet iedere dag te bewijzen dat ik leef. Soms mag ik er gewoon zijn, zonder daar meteen weer een nieuwe opdracht van te maken.