de kip of het ei?
De chemo is klaar en afgelopen dinsdag stond alleen een infuus met Trastuzumab (Herceptin) op het programma. Dat zou toch een makkie zijn, dacht ik. Met een half uurtje klaar i.p.v. de gebruikelijke 2,5 uur en daarbij had ik al 4 x het infuus gehad gecombineerd met de Paclitaxel, zonder extreme bijwerkingen. Wat kwam ik bedrogen uit 🤢 maar het erge is, dat ik niet zeker weet of dit wel echt de oorzaak is van alle misère. Ik ga nl.al een week of 2 gedoseerd het snoeiwerk in de tuin te lijf. Dat doseren houdt in, dat ik me van tevoren voorneem maximaal 1,5 uur in de tuin te werken. De verschillende borders heb ik daarom opgedeeld in de soorten struiken en planten die beslist in deze periode moeten worden gesnoeid. Heel verstandig zou je zeggen, maar toch werkt dat systeem niet helemaal goed, want ik heb de akelige gewoonte, dat als na 1,5 uur het stukje wat ik me voorgenomen had te doen, in 1,5 uur niet af is, toch door te gaan tot het spreekwoordelijke gaatje en soms zelfs daar voorbij. De enige begrenzer is het weer. Bij regen staak ik. Tot nu toe ging het allemaal nog redelijk goed. Maar sinds dinsdag is het andere koek. Ik ben veel kortademiger dan voorheen. Als ik met Guerrero de heuvel hier op loop, loop ik als een molenpaard te hijgen en ben ik minutenlang bezig mijn adem weer onder controle te krijgen. Er zit ook letterlijk lood in mijn benen, die plotseling dienst weigeren, ook als ik ze het bevel geef om simpelweg het ene been voor het andere te zetten. Een algeheel gevoel van misère heeft zich vastgezet in mijn lijf, waardoor ik als ik een tijdje moet staan, denk dat ik ga flauwvallen. Mijn ogen tranen continue waardoor ik slecht kan zien en mijn neus is een drama, aldoor verstopt met als gevolg dat ik (nog) slechter slaap. Dit alles speelde al wel eerder, maar in mindere mate. Nu vraag ik me dus af of ik òf te hard tekeer ben gegaan in de tuin òf dat de Herceptin zwaardere bijwerkingen heeft dan ik dacht. Kortom de kip of het ei verhaal. Valkuil vind ik ook wel het feit, dat je bij chemo de associatie hebt van iets dat je wel nodig hebt, maar toch slecht voor je (gezonde cellen) is, terwijl je bij immunotherapie of doelgerichte therapie je meer een associatie hebt met iets dat uitsluitend positief voor je werkt. Althans zo werkt het in mijn hoofd. Als je daarentegen de bijwerkingen bekijkt, hoeft dat dus helemaal niet waar te zijn. Kortom, of het nu de kip of het ei is, de conclusie moet zijn, dat als je lichaam aangeeft, dat het zo niet langer gaat, je gewoon moet luisteren en niet eigenwijs moet zijn. Je zou zeggen een ezel stoot zich niet 2x aan dezelfde steen.....Dus wens ik iedereen, vanonder een dekentje op de bank een hele fijne Pasen toe 🐣
