Als t plankje leeg is...
De scanuitslag was weer slecht. MƩƩr uitzaaiingen en bestaande zijn gegroeid. De 4 verschillende behandelingen die ik de afgelopen 15 maande heb gehad hebben geen van allen wat gedaan. En ineens zijn we aan t einde van de mogelijkheden. Daar was ik niet op voorbereid. De afgelopen 6 jaar was er steeds iets om te proberen. Mijn lijf is er ook wel een beetje klaar mee, het heeft veel te verduren gehad. Afgelopen vrijdag extra bloed gekregen ivm laag hb. Dacht dat ik na toediening uit bed zou stuiteren maar lig al anderhalve dag op apegapen. Het moet na ong 48 uur effect gaan hebben, dus nog even geduld.
Maar ja, wat nu met de mededeling dat er geen behandeling meer is.... Ga ik nu snel dood? Ga ik het afstuderen van jongste zoon nog meemaken (half juni)? Ga ik nog op vakantie met mijn 2 zussen in de zomer? En zo ja, in welke staat? Ga ik snel pijn krijgen? Veel vragen, weinig antwoorden. Vooralsnog moet alles nog indalen, ik ben hier eigenlijk nog helemaal niet klaar voor, verdorie. Het gaat me even te snelš„
11 reacties
š¢ā¤ļøšš«
Lieve Simoon,
Wat een nieuws, wat een klap. Je bent er niet klaar voor, en dat hoeft ook helemaal niet. Je mag verdrietig, boos, bang en overrompeld zijn. Dat is geen zwakte, dat is liefde voor je eigen leven.
En toch, terwijl je daar zo moe en overrompeld ligt, wil ik je iets vragenā¦ā¦ omdat Ćk in jouw kracht geloof:
Sta je jezelf toe om half juni gewoon te kijken: wat is er mogelijk tegen die tijd?
Misschien niet als in āhoe kom ik erā. Maar: mag je met je eigen ogen zien dat Jesper daar staat? Al is het maar via een laptop, of al moet je met zuurstof en een kussen in dat vliegtuig liggen. Jij kent jouw lijf beter dan wie ook. Maar ik ken jouw liefde voor je kinderen. Die is vele malen groter dan een scanuitslag.
En die reis met Els & Marjan van de zomer? Misschien wordt het een andere vakantie, een tuinstoel aan zee. Of een dag. Of een uur. Je mag het steeds opnieuw bijstellen. Je hoeft nu niet te weten hóé.
Laat het voor nu indalen. Huil, vloek, slaap. Je lijf is moe, je hart is moe. Maar jouw veerkracht? Die zit bijvoorbeeld ook in hoe jij je hier weet te verwoorden, ontroerend, vechtend, helder en klaar.
Zo ken ik je ook! En Jesper? Die ziet jou niet als zieke. Maar als gewoon zijn moeder die Ɣlles doet wat binnen haar macht ligt om er bij te zijn!!
En je zult erbij zijn š«¶š¼
Maar nu even jezelf toestaan de verwennerij (en de emotionele voedingā£ļø) van de aanwezigheid van Els aan te nemen. In je op te nemen š
Dikke dikke knuf lieve Simoon, šRāmarie š
Lieve Simone,
Wat een klap en onzekerheid. š¢
Hopelijk merk je snel de effecten van de bloedtransfusie en voel je je weer wat beter. En dan dan van dag tot dag bekijken wat er mogelijk is. En dat nog vele maanden lang.
Dikke knuffels! Ik denk aan je! ā„ļøš«
Liefs Saskia
Wat een slag is het om te horen dat het plankje leeg is en wat een verdriet. En natuurlijk, wij als palliatieven weten dat dit er aan zit te komen maar toch.. En de onzekerheid over hoe alles zal gaan verlopen enzovoort, niemand die het weet want bij iedereen weer anders. Hoop zo dat de bloedtransfusie je goed gedaan heeft en dat er nog veel mooie momenten in het vooruitzicht liggen.
Liefs, Ingrid
Wat een mokerslag om te horen dat de behandelingen niets hebben gedaan en de plank verder leeg is.
Toch hoop ik van harte dat je prettiger gaat voelen na de transfusie.
En dan dag bij dag bekijken hoe het gaat.
Veel liefs en sterkte
Marieke
Lieve Simone,
Ik zou willen dat ik iets kon schrijven waar je echt wat aan hebt, iets wat de onrust weg zou kunnen nemen.
Het enige wat je kunt doen, is doorgaan met leven, zolang je het kunt, en ik wens je toe, dat dt nog lang genoeg mag zijn, om je wensen in vervulling te zien gaan.
Het trekt even het kleed onder je voeten vandaan, ik heb het met mijn vrouw meegemaakt, maar doorgaan is de enige optie.
Liefs, en dikke knuffels š»š»š»š»šš«š«Peter
š§”š§”š§” Ik denk aan je. Geen woorden voor, maar gun je een zomer vol zonnestralen. Liefs!
Lieve Simone,
Heeft de bloedtransfusie ondertussen zijn werk gedaan? Ik hoop het van harte
Veel moed en sterkte,
Liefs,
Monique
Lieve lieverd,
Ik hoop dat de bloedtransfusie je weer wat energie heeft gegeven. Vooral hoop ik dat het allemaal niet zo snel achteruit zal gaan en je bij het afstuderen van je zoon kan zijn en de zussenvakantie door kan gaan.
Hele dikke knuffel,
Monique
Hoi Simone, nog een late reactie van mij. Ik heb geen woorden hiervoor..Het is niet te bevatten lijkt mij. Wel een vraagje. Heb je er misschien over nagedacht om een second opinion aan te vragen bij bijvoorbeeld het Anthonie van Leeuwen ziekenhuis in Amsterdam? Ik ben daar zelf ook voor een deel behandeld bij mijn 1e diagnose borstkanker. Zij kijken soms net even anders tegen een situatie aan. Doen bepaalde behandelingen ook anders. Het kan misschien ook wel telefonisch, via jouw eigen oncoloog. Mijn oncoloog heeft altijd hele "korte lijntjes"met hun. Veel sterkte en groetjes
Lieve Simone,
Hoe gaat het ondertussen met je?
Ik denk aan je...
Liefs,
Monique