Angstwekkend

Moe.
Angstwekkend moe.
Van niks.

Of …

Ja, het zal wel ergens van zijn.
Van van alles net te veel. Of te vaak.

Of van te weinig en te vroeg.
Door Pluk en Juul. Vooral Pluk.

Ergens van.
Maar dat verandert voor nu niks.

Dus moe.
Angstwekkend moe.

Ontbijten, beetje lezen.
Moe.

Drie kwartier liggen.
Niks beter. Moe.

Intussen: elke passerende auto
klinkt als een F1-bolide.

Elke verbouwingsklap – vier deuren verderop –
voelt als een mokerslag.

Stukje ‘Leven & Lot’ dan maar?
Wil niet.

Ander boek?
Ietsje beter. Ietsje-je.

Stukje schrijven.
Voelt even fijn, maar scherp wordt het niet.

Boodschappen helpen uitpakken?
Drama. Elke kraak, elk woord, alles wat even glipt of hapert is te veel.

Prikkels, prikkels, prikkels.
Moe, moe, moe.

Dichte mist in mijn hoofd.
Ogen stellen moeilijk scherp.

Tuitende tinnitus-oren.
Jeukend-pijnlijke neuropathievoeten.
Jukbeenderen gevoelig.

Dan maar koffie zetten?
Ach, laat ook maar.

Wandelen? Even een duik?
Het regent nog.

En dan nog: moe.
Geen kant op willen of weten.

Kat op schoot.
Wezenloos zitten.

Ik weet: intens moe zijn
hoort er soms bij.

Bij kanker. Bij chemoschade.
Bij hormoontherapie. Bij inmiddels 64 zijn.

Bij het leven; soms een off day.
Bij matige nachten.

Bij mij; altijd kijken wat nog nét kan.
Ik weet het, maar toch …

Zó machteloos moe zijn.
Niet Erik.

Dat maakt kwetsbaar en verdrietig.
Angstwekkend.