De dagen

Duren lang.

De gespreksstof als maar korter.

Tevredenheid groter.

Dankbaarheid stabiel.

Innerlijke en hopelijk uiterlijke (glim)lach zichtbaar. 

Pijntjes te overzien maar structureler.

Pijnstilling structureler

Kijk uit naar t plannen morgen van een euthanasiedatum.

As donderdag voelt vroeg maar oke ook voor mijn geliefden en naasten.

Volgende week voelt spannender vanwege dagelijks verdere fysieke aftakeling.

Sinds 2 weken mezelf weer willen zien in de spiegel. Wetend en toch confronterend moest ik er even voor gaan zitten en het beeld verwerken met dat wat zich de afgelopen 2 weken in mijn hoofd had genesteld.

Maw "het kan altijd nog confronterender"...

Toch gaf het direct opluchting, lucht voor "meer" acceptatie. Of noem het "zen".

Dan de afgelopen week op afstand de zoektocht van een medeblogger (af en toe via blog of bericht contact mee gehad) gevolgd die nog langer aan het leven wenste/wilde vasthouden.

Bijna geen woord voor te vinden. Houdt het nu maar even op "bijzonder indrukwekkend".

Gisteren overleden.

Het raakt, het roert en voel me bescheiden.