Countdown is begonnen...

Je hebt zeker iets betekend! Nog steeds. Jij bent een van mijn eerste reageerders geweest en daarmee, voor mij, een van de gezichten van deze hele site. 

Ik geef je digitaal een hele dikke knuffel en wil je bedanken voor de afgelopen maanden. Ik vind het fijn dat ik je digitaal heb leren kennen. 

Heel veel liefs en een dikke digitale knuffel,

Ditta

Lieve Martin 

Dat heb je zeker iets betekend ,ik heb nog veel van je geleerd en opgestoken .

Dank je en een mooie laatste reis 

Liefs hes 💜

Ik wens je nog een paar mooie liefdevolle dagen lieve Martin. 

Fijn dat je het zo voelt, opluchting en bevrijding, dan is het ook goed, gun je van harte  nog wat pijnloze dagen.

Goede reis❣️🤗

Ik wens dat je vindt, dat je een mooi leven hebt gehad.
Heb een mooie reis, en ga met een gerust gemoed.

Liefs Peter🫂🫂🫂😘

Dank je wel voor het delen. Rust en verlichting. 🤍

Dag Martin. Mooi dat je de regie van leven en dood zelf in handen hebt kunnen houden.

Dank voor je (soms meedogenloos, vooral over jezelf) eerlijke en persoonlijke blogs. Ik zal ze (en dus jou) missen.

Jet

Lieve Martin,

Euthanasie. Je kondigde het al al een hele tijd aan.
Maar nu het er staat, zwart op wit, is het toch nog even slikken.

Nou, geen hoop, geloof of wensen. Zoals je het zelf zegt: die horen bij leven, niet bij sterven.

Dus ik blijf bij wat wél past: dat je je weg gekozen hebt. Zelf. Bewust. Doordacht. Zoals je alles deed.
Je maakte van het ongrijpbare iets hanteerbaars. Van chaos een plan. Van angst een gesprek. Van afscheid iets waarin anderen mee konden ademen. En daar had/heb  ik enorme bewondering voor. Voor de helderheid waarmee je keek. De moed waarmee je besliste. De eerlijkheid waarmee je ons meenam.

Je hoofd werkte in korte flitsen. Zinnetjes. Gedachtesprongen. Wijsheidstegels. Links naar filmpjes, podcasts, wetenschappelijke inzichten. Soms moest ik als kankerlijer met een chemobrein even diep ademhalen om bij te blijven. Maar dat was precies wie jij was: nooit in een rechte lijn, altijd onderweg, altijd denkend terwijl je schreef.

Ik heb je leren kennen via die woorden. Je blogs waren geen verslagen, geen dagboeken, geen roep om medelijden, maar open ramen waardoor je ons liet meekijken in wat meestal achter gesloten deuren gebeurt. De diagnose. De schrik. De gesprekken met artsen. De kaarten aan de muur. De pillendoosjes. De plannen voor Parijs, Noorwegen, Frankrijk. 
Maar ook je humor, je zelfspot, je koppigheid, je verwondering over hoe het lichaam langzaam andere wetten oplegt dan het hoofd.

Je schreef niet om indruk te maken. Je schreef omdat je onderweg was, en anderen wilde meenemen, zodat niemand alleen hoefde te lopen in dat vreemde landschap van ziekte en afscheid. Je liet zien hoe angst en liefde naast elkaar kunnen bestaan, hoe kracht soms gewoon betekent dat je zegt: tot hier en niet verder.

Wat mij misschien nog het meest is bijgebleven, zijn onze gesprekken. Jouw enorme empathie. Je oprechte interesse in ons, in de andere kankerlijers. Dat je, zelfs met je eigen einde in zicht, nog ruimte bleef maken voor het verhaal van een ander. Daarvoor kan ik je niet genoeg bedanken. En ondanks alles ben je je zin voor humor nooit kwijtgeraakt. Die lichte knipoog tussen de zware zinnen door hield je menselijk, en hield ons mee overeind.

Ik zag hoe je probeerde te dragen wat eigenlijk niet te dragen valt. Voor je partner. Voor je zonen. Voor je moeder. Voor je vrienden. Alsof jij, zelfs nu, degene wilde zijn die de boel ordent, voorbereidt, gladstrijkt. Alsof je nog één keer wilde zeggen: kijk, zo kan het ook, zo kunnen we dit doen, met open ogen.

En nu sta je op dat punt waar woorden ophouden en keuzes geen theorie meer zijn, maar daad. Je hebt beslist om niet te wachten tot het leven je uit elkaar trekt, maar zelf het moment te bepalen waarop je loslaat. Niet uit wanhoop, maar uit trouw aan wie je bent. Dat vraagt geen grote woorden. Alleen respect.

Je zegt: het is goed.
Dan neem ik dat van je aan. Zonder discussie. Zonder tegengewicht.

Straks is er geen nieuw blog meer. Geen nachtelijk bericht. Geen nieuwe tegelwijsheid, geen nieuwe plannen. Maar wat je geschreven hebt blijft. Voor je partner. Je zonen. Je moeder. Je vrienden. Voor wie je nooit ontmoette, maar toch meenam in jouw reis. Je hebt sporen achtergelaten, Martin. Zichtbaar. Menselijk. Echt.

Ik zal je missen.

Willy

Ik schreef je onlangs nog dat ik egoïstisch genoeg ben om je graag nog een hele tijd hier tegen te komen. En daar blijf ik bij. Maar als jij zelf voelt:  het is klaar en het is goed zo, dan heeft een ander daarin niet te moeien. Ieder zal zijn gevoelens hebben bij dit afscheid en dat mag. Maar de keuze is van jou.

Door je manier van denken, spreken en naar de dingen kijken ben ik je gaandeweg steeds meer gaan waarderen, keek ik uit naar elke reactie en blog en las ik die meermaals. Je hebt geholpen mijn blik en denken te veranderen tegenover dingen waarmee ik vast zat. Ik heb gelachen met je ironische humor en gelaagde wijsheden. 

Wees dus maar zeker dat je van betekenis bent, dat je dingen en mensen hebt veranderd ten goede. Mag je geen seconde aan twijfelen! En nou wil ik je efkes goed knuffelen, ok?

Vanuit ons communitymanagers een bericht van dank aan jou, voor het delen, meeleven en verbinden hier in de community van kanker.nl!
De vele reacties op je bericht geven aan dat dat je ook voor anderen het verschil hebt kunnen maken daarmee. Dankjewel!
Judith, communitymanager kanker.nl
 

Hoi Martin, strijder....

Meestal heb ik wel genoeg tekst, nu ff niet.

Kan je alleen maar vertellen dat ik veel respect voor je heb en dat ik je hopelijk see in the future see on the order side...

Op dit moment lopen wij 10 uren voor… en besluit bij slapeloze nacht hier wat te struinen.

Hier word ik stil van

Respect voor je keuze! 

"When all is said and done , what remains is the work".

Het sterven zelf.

T

Mijn kaars brandt en ik zal aan je denken. Ik heb feest omdat mijn zus jarig is en neem jou een stukje mijn dag in.

Tot ooit!
Lieve groetjes Hebe