Alles op de rails.

29 september ben ik om 9.45 u geopereerd. Tijdens een borstbesparende operatie en een ingreep in de lymfeklier in de oksel zijn beide tumoren met schone snijranden verwijderd.  Nu rustig aan doen met de wonden die wat gevoelig zijn, maar ik vond het heel erg meevallen. Geen pijn, niet misselijk geweest en om 13.00 uur was ik weer thuis. Inmiddels hebben de gesprekken met de chirurg en de oncoloog plaatsgevonden. De chirurg liep uit en had zelfs geen tijd om naar de niet zo netjes gehechte wond aan de borst te kijken, dat kon de mamma verpleegkundige wel doen. De verpleegkundige zat iets te veel op de praatstoel en en sprak haar collega tegen die me bezworen had dat ik 5 of 15 bestralingen zou krijgen. Volgens deze dame konden het er ook wel 25 zijn. Geen idee wat iemand bezielt om zoiets te roepen.  Het gesprek met de oncoloog was een verademing. Mijn vraag was wat ik te winnen had met 5 jaar hormoontherapie. Heel duidelijk: in mijn geval, met mijn type kanker is 80 % van de patienten over 10 jaar nog in leven. De hormoontherapie voegt daar 3% aan toe. Dat vind ik veel te weinig in verhouding met de kwaliteit van leven met die medicijnen. Ik ben per direct gestopt. Ze raadde me aan om de komende jaren nog wel door te gaan met de Zolenodrinezuur infusen. Die dragen bij tot steviger botten en zijn ook licht ondersteunend in kankeercel regressie: 1,2 %. Dat ga ik doen. Op mijn vraag of ze iets over de komende radio therapie kon zeggen was ze ook duidelijk. "Daar ga ik niets over zeggen dat is niet mijn expertise". Zo hoort het volgens mij ook.  23 oktober is de intake op de afdeling Radiologie en dat laat ik gewoon over me heenkomen. Daarna: The only way is up!