De laatste chemo

Dan denk je dat je inmiddels wel geroutineerd bent en dan loopt t toch weer anders.

Vandaag dachten mijn aderen, wij zijn klaar. Het lukte drie verschillende verpleegkundigen niet om een ader te prikken die ook via t infuus bloed teruggaf.  Het was echt een hel. Ik ging door de grond. Zo’n pijn deed t. Dat was op m’n pols. Nog steeds is het daar heel gevoelig. Ik heb n crème gekregen die dat verzacht.. 

Al n paar weken laat ik t aan de verpleegkundige over welke kant ze een ader willen prikken, want t werd steeds een beetje moeilijker om een goed vat t vinden. Toch was t vorige week in een keer raak.

Vandaag gaven ze t na zes keer op en moesten we richting de anesthesie om mbv een echo het infuus te prikken. Een verpleegkundige reed me ernaar toe. Het was daar ontzettend koud, dus kreeg ik n heerlijke voorverwarmde deken. Een anesthesist stelde me gerust en het prikken van t infuus ging gelukkig pijnloos. Dus konden we uiteindelijk na een uur starten met de laatste chemo. Om 13.25 zat hij erin, de laatste. Nog 10 minuutjes spoelen en toen konden we naar huis.

Mijn mannetje was de hele tijd bij mij, omdat t de laatste keer was. Wat heel fijn was. Hij smeerde mn broodje en samen aten we ook nog n stukje van mijn zelfgemaakte appeltaart die ik ter afscheid van de dagbehandeling oncologie gebakken had. 

Om 13.45 verlieten we de afdeling. Ik door n erehaag van verpleegkundigen. De laatste chemo is nu echt n feit.