5 jaar geleden

Vandaag vijf jaar geleden, vrijdag 26 oktober 2018, kreeg ik te horen dat ik eierstokkanker heb, mijn wereld stortte in. Nog maar drie jaar daarvoor had ik mijn lieve Leffert verloren aan kanker. En nu had ik ook kanker. Hoe lang heb ik nog te gaan. Ik kwam er al snel achter dat de 5-jaarsoverleving niet groot is. Maar 30%. De kans op genezing is laag, omdat het meestal, en dat was bij mij ook het geval, al is uitgezaaid als het wordt ontdekt.

De behandeling begon al snel. Eerst drie chemokuren, daarna de operatie met de hipec. De hipec, die maakte dat mijn overlevingskansen omhoog ging naar 40%. Alles juichte ik toe. Daarna nog drie chemokuren. Het leven ging verder, de angst bleef, het werken lukte nauwelijks meer door de vermoeidheid. Langzamerhand ben ik gaan zoeken naar wat wel kon. Ik kreeg nu tijd om tekenlessen te gaan volgen (en dat doe ik nog steeds, met veel plezier. Ben naar het inloophuis gegaan en heb daar aan diverse activiteiten meegedaan die me hielpen bij het verwerken van dit alles. Ik ben vrijwilliger geworden, hier bij kanker.nl, en bij Stichting Olijf.

Helaas kwam het wel een aantal keren terug. De eerste keer ƩƩn  klein plekje, maar omdat deze op een plek zat waar het pijn gaf kreeg ik weer chemokuren, en later nog bestralingen omdat het niet helemaal wegging en weer ging groeien. En daarna aan de PARP-remmers, ook weer een nieuwe behandeling die er de afgelopen jaren is bijgekomen. Maar weer kwam het terug na anderhalf jaar. Drie kleine plekjes, ook deze gaven probemen, dus weer aan de chemokuren. En nu dan al weer een jaar aan de hormoontherapie.

Dit had ik vijf jaar geleden niet kunnen bedenken. Ik zag te veel verhalen waarbij het niet goedging. Gelukkig kwam ik later ook vrouwen tegen die net als ik al jaren blijven doorleven, met wie het naar omstandigheden gewoon goed gaat. Daar heb ik me altijd aan opgetrokken

Ondanks de onzekerheid en het verdriet, heb ik altijd geprobeerd positief te blijven. Geprobeerd, waar mogelijk om in het leven te blijven staan, met werken met het sociale leven. Gelukkig heb ik een fijne achterban, die altijd voor me klaarstaat als ik het nodig heb.

Binnenkort ga ik beginnen als gastvrouw in het inloophuis Huis aan het Water in Katwoude. Ik hoop dit nog vele jaren te kunnen blijven doen. Op naar de volgende vijf jaar

37 reacties

Hee Karin, dat moet gevierd worden!

Gefeliciteerd, en wat heb je die jaren fantastisch benut. Al die behandelingen doorstaan en ook nog vrijwilliger zijn voor anderen bij wie jij de pijn, angst en onzekerheid zo goed herkent.

Zo ben jij weer het voorbeeld waar anderen zich aan optrekken. Zet m op! De volgende 5 jaar liggen in het verschiet.

Liefs en tot gauw weer!

Laatst bewerkt: 28/10/2023 - 09:21

Hs Karin,

5 jaar is idd een magische grens. In het voorjaar (?) Ook indringend weergegeven in het Olijf- filmpje over eierstokkanker.  Dus zeker bijzonder om te bereiken. En ook om je vreugde daarover met ons te delen  via een blog

Zeker als je daarbij ook nog een redelijk goede kwaliteit van leven hebt herwonnen. En je doet idd mooi vrijwilligerswerk. Ben blij voor je! Hopelijk kan je daar nog flinke tijd van genieten!

 

Groetjes,

Christa

ps

Zelf hoop ik dat medio maart 2024 ook te kunnen melden. Nu eerst nog chemo 2 tm 6 van kuur 3 doorstaan. spannend allemaal weer.

Laatst bewerkt: 28/10/2023 - 15:13

Lieve Chrissy,

Hij hebt ook heel wat te doorstaan, waarbij je ook nog veel last hebt van de kuren. Bewondering voor jou hoe je ermee omgaat. 

En ook de goede momenten wil ik hier graag delen. In de hoop dat anderen daar weer kracht uithalen, en zien dat het ook best goed kan gaan. (naar omstandigheden). Ik hoop het zo nog heel lang vol te houden.

Heel veel sterkte met de kuren die nog gaan komen en op naar maart 2024. FIjn dat je ook al zover bent gekomen!

:Liefs, Karin šŸ˜˜

Laatst bewerkt: 08/11/2023 - 17:45

Wauw, wat goed om te horen dat jij al aan de 10 jaar zit volgend jaar. 

Het doet me goed om wat terug te kunnen doen voor alle zorg die ik zelf krijg. En ook het gevoel om nog een beetje te kunnen meedraaien. Maar vooral ook de zelfvoldoening is erg prettig.
En voor jou geldt hetzelfde. Ook jij bent zo actief om je voor lotgenoten in te zetten. Heel mooi!

Liefs, Karin šŸ˜˜

Laatst bewerkt: 08/11/2023 - 17:48

Lieve lieverd, 

Wat een mooie mijlpaal! Heerlijk dat je dit mag en kunt vieren! 

Je hebt veel moeten doorstaan. Je hebt zelf vast wel in de gaten hoe een bikkel en topper je bent. Je doet het toch maar allemaal, zonder je over te geven aan de momenten waarop je de moed wilt verliezen. Ik heb bewondering voor je! 

Ben super blij voor je!
Dikke knuffels van ons allebei xxxxx HR

Laatst bewerkt: 29/10/2023 - 21:07

Heel veel respect en bewondering voor je, Karin! Die mijlpaal van 5 jaar, maar toch ook de schok van terugkerende kanker - je dealt er zo dapper mee. En hebt fijne bezigheden gevonden en je geliefden om je heen en je helpt lotgenoten en je probeert zoveel mogelijk positief te zijn, zo knap! Nogmaals, respect en bewondering.

Op naar de volgende mijlpaal, dat je maar heel oud mag worden! Veel liefs XXX

Laatst bewerkt: 03/11/2023 - 19:04

Ja, gelukkig komen er af en toe nog nieuwe behandelingen bij. Die Hipec en de Parpremmers hebben mij denk ik ook vooruitgeholpen. 

Wat vervelend dat je nog steed niet bent hersteld bent van je Operatie met Hipec. Het is ook wel een grote operatie. en dat kost echt wel tijd. Hopelijk gaat het wel met stapjes vooruit. 
En nu maar hopen dat het nog heel lang wegblijft.

Liefs, Karin 

Laatst bewerkt: 08/11/2023 - 18:03

Hallo Karin , wat fijn die 5 jaar! Zelf heb ik uitgezaaide baarmoederkanker en ook chemokuren gehad. Nu ook hormoontherapie, 2 maanden nu. Mag  ik vragen welk hormoon jij krijgt en wat jou ervaringen ermee zijn? Ikzelf heb nu wat last van hoge hartslag en rare tintelingen in mijn gezicht. Geen idee of het van de provera komt. 

Groetjes Jacqueline 

Laatst bewerkt: 06/02/2024 - 17:04