Wereldkanker dag

Vier keer was het mis,vier keer bleef ik staan.                                                                          Mijn lichaam draagt de littekens, maar toch blijf ik doorgaan …

Kanker….koud en meedogenloos,       maar ik ga door….Al ben ik broos.        Mijn lichaam moe,…vol tegenzin,        maar wat mij breekt, is mijn gezin.             Zij geven mij juist moed en kracht..                   en daarom word er vandaag ook         even aan hun gedacht.                          Altijd staan ze klaar, zonder te vragen, Ook tijdens de moeilijke dagen..

Ik zie de pijn ook in hun ogen staan,       de onzekerheid die met ons mee blijft gaan.                                                           Dat doet mij meer verdriet dan mijn eigen pijn,                                                   het spijt mij dat ik er niet voor hun kan zijn.                                                           Want ik zeg wel heel stoer “het gaat wel oke”,                                                            Toch valt het allemaal niet mee.

Niemand weet hoe dit eindigt, en ook niet wanneer                                            Toch fluister ik zacht.                             “Het komt wel goed, ook deze keer”