Naar het AVL voor een second opinion.....

Goedemorgen lezers, vrienden,

Het is één groot avontuur geweest, ook door de weersomstandigheden, wil het ff kwijt, niet alleen het gesprek met de oncoloog, lees vooral verder! 

Het was me het dagje wel. Een onrustige nacht gehad maar wel voldoende geslapen, inmiddels al bijna 3 weken met Zoplicon, lekker slapen, een zegen!

Omdat ik die Zoplicon slik mag ik tot 16 uur na inname niet autorijden. Ik merk als afgestudeerde cum laude ADHD-er wel dat ik er wat duf van ben maar niet noemenswaardig. Ben sowieso altijd wel moe door die k*t K....Toch maar niet autorijden Jilles! Zelfs ik word nog wel eens wijs....Mijn lief dus achter het stuur, ik weet dat ze er een bloedhekel aan heeft. Ze rijdt echter wel goed! En daarbij dat vreselijke weer en de verwachtingen voor die dag. Tot aan bijna Eindhoven ging het goed, wegen waren zo goed als droog met wat lichte sneeuwresten soms, maar net voor Eindhoven begon de ellende....(natte) sneeuw en véél, heel veel! Leek soms wel of we in een sneeuwstorm op de Noordkaap terecht waren gekomen. De meest rechter rijstrook was te doen, af en toe wel wat van die ijsplaten waar je banden over schuurden maar al met al te doen met een hartslag van 180. En dan zijn er van die idioten, ik hou het netjes, die je met een vaart van dik 100 passeren. Wij reden iets van 80, maximaal 90, vonden wij al spannend genoeg! Maar toen.....

Tussen Eindhoven en Zaltbommel, dacht echt dat mijn laatste uur eraan zat te komen. Echt niet normaal wat een beestenweer....En mijn lieverd hield zich zo kranig, de blik op oneindig, de rust zelve maar ik weet dat zij van binnen ook een vulkaan moest zijn. En ikke......ach ach, kreeg medelijden met mezelf, wilde gaan gillen, janken maar dat maakt het alleen maar erger dus ik hield me voor zover mogelijk rustig. Eén keer zei ik "ik trek dit niet meer". Ik herpakte me. 

Er was dus NIET gestrooid uit voorzorg..... althans, daar merkten wij niets van.

Na de Martinus Nijhof brug bij Zaltbommel was het ineens een stuk minder, mogelijk door invloed van De Waal? Maar die "feestvreugde" duurde niet lang. Hele stukken die waren te doen maar dan plots weer sneeuwval en weer gevaarlijke situaties. Tot aan Amsterdam bleef het stressvol maar om 9.45 waren we er. Inschrijvingsprocedure verliep soepeltjes en wat een vreselijk leuk mens die ons daarbij assisteerde. Bloeddruk gemeten, ach ach... 195/100!!!! Ik heb meestal een echt goede bloeddruk van rond de 120/80, eigenlijk ideaal maar nu......

Hoofdzakelijk door die vreselijke stressvolle heenreis maar natuurlijk ook vanwege het naderende gesprek. Daarna wachten in de wachtruimte waar we tegenover een jong stel zaten van een jaar of 35 met een klein kind van een jaar of 4. Hij had een shawl om net als zijn vader..... AJAX!!!! We zijn immers in Amsterdam! Ik zei tegen hem "vriendje, wat heb jij een mooie shawl om". Die blik....."de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft" (Willy Alberti red.). Wel heel verlegen maar zo leuk. Ik smolt. Ikke Jilles..... die vroeger absoluut niet met kinderen kon omgaan. En dat ventje..... hoe heet jij? Frenkie! Whaaaaa! Naar Frenkie de Jong. Leuk gesprek verder met de ouders gehad, boel lol over Ajax en voor mij heerlijk om weer eens ouderwets en snel half Amsterdams / Noordhollands te praten zonder dat ik telkens "watblief' moet horen omdat velen van mijn Limburgse vrienden en kennissen de snelheid van mijn Hollands niet aan kunnen. Ach, ik begrijp zelden iets van dat geweldige Limburgs in allerlei dialecten dat zij spreken, in elk dorp weer anders, ben er gek op, echt! Kunt waal Jod!

Om 11.20 binnen geroepen door de internist/oncoloog. Mijn verhaal gedaan in mijn eigen woorden, tuurlijk had hij zich ingelezen in de situatie samen met andere collegae. In het kort kwam het erop neer dat mijn oncologe in Zuyderland de juiste behandeling voorschrijft. Had ik ook eigenlijk wel verwacht. Echter de vriendelijke oncoloog kon het echter wel veel beter uitleggen hoe de vork in de steel zit in mijn lichaam. En nu helemaal sinds ik weer dat testosteron in mijn lijf heb waar veel mannen zo blij van worden..... Nou, met mijn opvliegende karakter is hormoontherapie in mijn geval natuurlijk ook een vloek maar er is één dingetje waar ik wel blij mee ben en dat is dat ik rustiger word, een zegen! Tot 10 kan tellen en niet meer zo snel geïrriteerd raak. Wel blijft het latent aanwezig dus ik kan nog altijd wel eens uit mijn slof schieten maar véél minder. Dat woord latent....Mooi hè.

Ik heb nu eenmaal een agressieve prostaatkanker met gleasonscore 4+4 en daarom is het gewoon een must om die hormoontherapie levenslang voort te zetten. En daarbij komt.... AL HELEMAAL als je zoals ik, ook weer een herintreding hebt van testosteron! Een gevolg van het stoppen met Zoladex, de laatste injectie heb ik gehad in juni 2024. In maart/april dit jaar kreeg ik weer ineens testosteron en dat merkte ik....alle kenmerken weer terug, (veel) meer libido, kort lontje, borsthaar terug, opvliegers die langzaam verdwenen. 

Mijn PSA loopt als een gek op, heb er veel uitzaaiingen bij gekregen die nu nog klein zijn. Er is volgens de oncoloog zeker nog wel het een en ander aan te doen.
Hij adviseerde mij om zowel Cabazitaxel (3e lijns chemo) als ook weer door te starten met of Zoladex of Relugolix. Ik kies voor Zoladex, hiep hiep rahoe!Mijn testosteron zal dalen, word weer een "half wijf", moet maar hè. 

Nee! Niet blij mee maar wel blij met zijn advies en uitleg dus ik ga ervoor! Wel adviseerde hij me vanwege die slapeloosheid en mijn onrust die hopelijk wat minder gaat worden door de hormoontherapie, om eens te praten met een psycholoog of psychiater met eventueel medicijnen erbij vanwege mijn ADHD. Inmiddels weet ik dat ook deze medicijnen tegen ADHD veel bijwerkingen genereren, ga ik dus niet doen! Ik vertelde hem van de Zoplicon voor het slapen en dat ik al ruim 5 jaar lang wietolie gebruik waar ik veel baat bij heb, nog steeds. Vertelde hem ook dat ik tijdelijk was gestopt, inmiddels bijna 3 weken, omdat ik te tolerant was geworden en dan moet je 2 tot 3 weken stoppen en daarna werkt het weer als vanouds. Ik gebruik het voor slapen en om me minder depri te voelen als ik eens zo'n dag heb. Maar ik slaap beter met Zoplicon en hopelijk blijft het nog lang werken. THC olie, dus géén CBD olie, velen scheren wietolie over één kam, kan goed samen gaan met Zoplicon, dat wist hij. Denk dat hij zelf ook wel eens wat gebruikt? Cabazitaxel, Zoladex, Zoplicon en THC olie, daar gaan we mee aan de slag. 

Natuurlijk hoop ik dat de Zoladex weer geen spelbreker gaat worden voor mijn slaapproblemen. Ik gebruik dan wel Zoplicon maar toch hè.... Afwachten druiloor, maak je toch eens niet zo druk bij voorbaat. Zeg ik een keer of 100 per dag tegen mezelf. Gelukkig heb ik een hele hoop zelfkennis......

Op de terugweg ging gelukkig alles vlotjes, er was veel gestrooid en waren op tijd, 15.40 thuis. Wat hebben we een mazzel gehad! Want rond 17 uur begon het hier te sneeuwen als een gek en inmiddels ligt er al een aardige laag echte sneeuw.
Onderweg gestopt bij de McDrek, een quarterpounder in mijn mik gegooid met lekkere frietjes en echte cola, Karin een Cheeseburger en een McChicken. Wij zijn echte Bourgondiërs en inmiddels import Koempels en houden van lekker en exclusief eten maar ff langs bij de Mc vinden wij op zijn tijd ook heerlijk!

Aanstaande maandag bel ik mijn eigen ziekenhuis, hadden ze ook naar gevraagd. Ik wacht dus op de eerste injectie Zoladex en de 1e chemo behandeling....

Hoop, is er nog hóóóóóóóóp!

Adië wa!