From this moment.......

Over de Krekel die niet meer kon springen

Er was eens, aan de rand van een grote wei waar het gras in de zomer zo hoog stond dat een krekel er gemakkelijk in kon verdwalen, een oude krekel die zijn hele leven had gesprongen. Niet omdat het moest. Krekels hebben tenslotte geen baas die 's morgens zegt dat ze voor vijf uur nog drie boterbloemen en een molshoop moeten doen.
 Hij sprong omdat hij ervan hield. Over stenen en plassen, tussen de klaver door en soms helemaal tot aan de oude wilg aan de andere kant van de wei. Zijn vrouw riep hem dan na dat hij op zijn leeftijd toch eens verstandig moest worden, maar verstandig worden had hij altijd beschouwd als iets voor dieren die niet meer wisten wat plezier was.

Onder een grote braamstruik hadden ze hun huis. In het voorjaar hingen er witte bloempjes boven het dak en tegen het einde van de zomer glommen de bramen er zwart tussen de bladeren. Als het regende, tikten de druppels op hun dak en als de wind uit het westen kwam, kon je 's avonds de populieren horen fluisteren aan de overkant van de beek. 
De krekel kende er iedere grasspriet. Hij wist waar de eerste madeliefjes verschenen, waar de veldmuizen hun gangen hadden en waar je beter niet kwam omdat daar een grote rode kater woonde die geen onderscheid maakte tussen een krekel en een voorgerecht.

Maar op een ochtend wilde de krekel van een steen naar een boterbloem springen en gebeurde er iets vreemds. Zijn achterpoten deden niet wat hij hun opdroeg. Hij kwam nog geen halve boterbloem ver en verdween met zijn kop midden in een paardenbloem. Toen zijn vrouw hem tussen het geel vandaan had gehaald, zat zijn hele gezicht onder het stuifmeel.
"Wind tegen," zei hij.

De boterbloemen bewogen niet eens.

De dokteruil woonde in een holle eik aan de bosrand. Hij droeg een brilletje dat altijd naar het puntje van zijn snavel zakte en wist bijzonder veel van poten, vleugels en andere onderdelen die het op latere leeftijd plotseling minder goed beginnen te doen. Hij tikte tegen de knieën van de krekel, trok aan zijn tenen, liet hem drie passen vooruit en twee achteruit lopen en keek daarna heel lang naar een vel papier.
"Je zult het wat rustiger aan moeten doen," zei hij.
"Rustiger?"
"Ja, rustiger."
"En wanneer kan ik weer springen?"
De dokteruil schoof zijn brilletje omhoog en keek opnieuw naar zijn papier. Dokters kijken graag naar papieren wanneer ze iets niet willen zeggen.

De krekel begreep het.
Toch probeerde hij het nog. Natuurlijk probeerde hij het nog. Eerst tot aan de klaproos naast hun huis. Daarna tot aan de platte steen bij het pad. En op een ochtend, toen zijn vrouw nog sliep en de dauw als duizenden glazen kralen aan het gras hing, probeerde hij zelfs de oude molshoop nog eens. Hij kwam halverwege. Daarna lag hij op zijn rug naar de hemel te kijken, waar een leeuwerik zong alsof er met de wereld helemaal niets aan de hand was.

Die middag hing hij zijn springpet aan de kapstok.

Daar hing ze dan. Een klein groen petje met een veertje eraan. Ooit had hij ermee door de hele wei gesprongen. Nu hing ze aan een spijker.

Gelukkig bezat de krekel nog iets anders: muziek.
Achter in hun huis, onder de dikste tak van de braamstruik, stond een oude platenspeler. Niemand wist precies hoe een krekel aan een platenspeler was gekomen en al helemaal niet hoe hij platen verwisselde die drie keer groter waren dan hijzelf, maar in sprookjes moet men niet over alles moeilijke vragen stellen. Naast de platenspeler stonden stapels platen. Sommige waren zo oud dat zelfs de schildpad beweerde dat zijn grootvader ze nog gekend had, al beweerde de schildpad wel meer wanneer hij een glaasje gegiste bramensap op had.

Van 's morgens vroeg tot de avond viel, klonk er muziek onder de braamstruik. De merel zong ballades, de specht hield van harde rock en timmerde daarbij zo enthousiast op een beuk dat de boswachter geregeld kwam kijken of iemand zonder vergunning een tuinhuis aan het bouwen was. Een mol uit het achterste deel van de wei luisterde uitsluitend naar heavy metal.
"Past bij mij," zei hij.
"Waarom?"
De mol dacht daar lang over na. "Geen idee. Maar het klinkt beter dan muziek voor een kale blinde vent onder de grond."

En er was een slak die verzot was op symfonische rock. Hoe langer een nummer duurde, hoe mooier hij het vond.
"Twintig minuten!" riep de krekel eens. "Wie maakt er nu een lied van twintig minuten?"
De slak haalde zijn voelsprieten op. "Tegen dat het gedaan is, ben ik nog niet eens bij je andere luidspreker."

Maar het liefst luisterde de krekel 's avonds, wanneer de zon achter de wilgen zakte en het licht goudkleurig tussen de grassprieten bleef hangen. Dan kwamen de geuren van klaver en natte aarde onder de braamstruik gekropen en ergens ver weg begon een kikkerkoor zijn avondconcert. De krekel zette een plaat op, zijn vrouw kwam naast hem zitten en soms zongen ze mee. Vooral hij.

Zijn vrouw vond dat hij een voortreffelijke muzieksmaak had. Over zijn stem sprak ze nooit.
En dan waren er de bijzondere platen. Platen die je niet zomaar draaide terwijl je ondertussen een bladluis van tafel joeg of een kopje brandnetelthee zette. 

Op een daarvan stond hun lied.

Wanneer dat begon, werd het stil onder de braamstruik.

De krekel keek dan naar zijn vrouw. Zij keek naar hem. Buiten gleed de avond langzaam over de wei en ergens tussen de eerste en de laatste noot schoof hij wat dichter tegen haar aan.

Meer hoefde liefde soms niet te doen.

Er waren ook slechte dagen. Dan zat de krekel voor zijn huis en zag hij de jonge krekels door het gras springen. Ze vlogen over molshopen alsof die niet bestonden en verdwenen soms helemaal boven het gras uit, even tegen de blauwe lucht, om een ogenblik later ergens verderop weer neer te komen. Ze dachten dat poten eeuwig meegingen.

Dat had hij vroeger ook gedacht.

Op zulke dagen kwamen er weleens dieren langs die hem wilden opbeuren. Vooral konijnen waren daar goed in.
"Je moet genieten van de kleine dingen," zei een jong konijn op een middag.
De krekel keek hem een tijdje aan. "Spring eens tegen die boom."
Het konijn keek verbaasd. "Waarom?"
"Dan kan ik genieten van iets kleins."
Het konijn kwam daarna nooit meer op bezoek.

Want natuurlijk wist de krekel dat er nog mooie dingen waren. Zijn vrouw. De braamstruik. De geur van de wei na regen. Zijn vrienden. Zijn platen. Hij wist het allemaal. Maar hij wist óók dat iets wat mooi geweest was verschrikkelijk gemist kon worden wanneer het er niet meer was. Zelfs in sprookjes kon je twee dingen tegelijk voelen.

Op een avond, toen de zomer bijna voorbij was, werd de lucht boven de wei rood en goud. Spinnendraden glinsterden tussen de distels en de eerste nevel kroop al uit de sloot. De krekel zat alleen voor zijn huis. Zijn poten hadden die dag bijzonder veel pijn gedaan en de wei leek groter dan anders. Veel groter.

Hij ging naar binnen en zocht tussen zijn platen. Toen vond hij er eentje die hij lang niet had gedraaid. Hij legde hem op de oude platenspeler en voorzichtig liet hij de naald zakken.
Eerst was er alleen wat gekraak. Toen kwam de muziek.
De krekel sloot zijn ogen. En daar was de wei weer. Niet de wei van nu, maar die van vroeger. Het gras stond hoog en warm in de zon. De klaprozen wiegden langs het pad en boven hem zong de leeuwerik. Hij sprong over de steen, langs de beek, over de molshoop en verder, steeds verder. Zijn achterpoten waren sterk. Hij voelde de wind langs zijn lijf en ergens achter hem riep zijn vrouw dat hij niet zo idioot moest doen.

Hij sprong nog hoger. Heel even vloog hij. Toen was het lied afgelopen.
De naald tikte zacht aan het einde van de plaat.

De krekel opende zijn ogen. Buiten was het donker geworden. De maan hing boven de wilgen en op ieder grassprietje lag al een druppel dauw. Zijn achterpoten deden nog altijd pijn. De grote wei lag nog altijd buiten zijn bereik en aan de kapstok hing nog altijd dat kleine groene springpetje met het veertje.

Zijn vrouw kwam naast hem zitten. "Mooi lied," zei ze.
De krekel knikte.
Een leven kon blijkbaar kleiner worden. Eerst verdween de verre wilg. Daarna de molshoop. Daarna het hoge gras. En op een dag kon zelfs een sprong naar een boterbloem te ver zijn.

Dat was klote.

Het woord stond niet in sprookjesboeken, maar de krekel vond dat sprookjesboeken daar dan maar eens wat aan moesten doen.

Hij stond moeizaam op, liep naar de platenspeler en zette de naald opnieuw aan het begin.

Buiten sliep de grote wei onder het maanlicht.
De muziek begon.

En ergens, heel ver daarbinnen, sprong een krekel over het hoge gras.

Mooi Willy, ouwe reus! Kon weer iets van een glimlach op mijn gezicht toveren. hoe moeilijk ook these days. Werd trouwens een uur geleden gebeld...een MRI vandaag nog om 17.45 in Sittard, er kwam een plaatsje vrij. Dus naar Sittard, weer een scan. Op 30 juni een PSMA PET scan gehad, op 19 aigustus een CT scan en dan nu op 27 augustus een MRI.

Hoop, is er nog hóóóóóóóp.....

Jawadde, onze Willy heeft weer een geweldig sprookje geschreven.

Pff, Jilles, man, ik mag dan ook al klagen dat ik me moe of depri voel maar die pijn die jij meemaakt...neen man, echt triest is dit.

En ik kan nog een eind fietsen. Ik ben er trots op, al raak ik ook niet zo ver meer. Ik rijd vrijwel altijd alleen, dat weet je.

En muziek, da's ook altijd mijn ding geweest. Met de paplepel ingegeven door mijn vader toen ik een joch was van amper zes jaar oud. Pa viel dan vooral voor James Last en mama destijds voor Tom Jones. En ik heb ook best een ruim scala aan muziek dat ik kan appreciëren. Vooral ook de rock en soms zelfs alternatieve muziek. Ik ben zes keer naar Status Quo gaan kijken en ook twee keer naar mijn neefje die zanger/gitarist is bij The Haunted Youth. Zij brengen zogenaamde indie-rock.

Ja, Jilles, ik leef met je mee, dat weet je. Helaas kunnen we alleen naar je luisteren en begrip tonen. Ik vind het dan ook zo jammer dat we niet meer samen kunnen fietsen zoals vorig jaar, tijdens onze geslaagde tocht.

Hou je sterk, man, en laat je zoveel mogelijk meevoeren op de golven van de muziek. Want muziek heelt ook op haar manier.

Veel goeie moed ! ❤️

Marc. 🙏🙏

Lieve Jilles,

Wat heb je dit toch prachtig geschreven!

En wat een enorme weg moet je gaan!

We leven van harte met jou en je vrouw mee!

Liefs

Marjoleine💜💜💜💜