Het einde was in zicht

Op 14 april om 04.05 is Rob overleden. Ik lag bij hem hand in hand. Ik schrok wakker, hij ademde niet meer. We hebben bij hem gezeten en afscheid genomen voordat ik de schouwarts heb gebeld. Dan komt het circus op gang. Van doodverklaring, lichte balseming en alles regelen voor de uitvaart: waar, wanneer, rouwkaart enzovoorts. 

Donderdag 10 april de huisarts gebeld. Hij was zo ziek en had zoveel pijn, de oxycodon hielp onvoldoende. Zij heeft meteen geregeld dat hij een morfinepomp kreeg (wacht even: gaat dat niet wat snel?). Meneer, u bent heel erg ziek, 41 graden koorts en waarschijnlijk longontsteking. Kiezen om nog antibiotica te geven? Ja, misschien helpt het en is hij nog even bij  ons. En het hielp! De huisarts trof een andere man aan aan het einde van de dag, opgewekt en van plan om nog even te blijven. Want het eerste weekend van mei zouden we met de kinderen en kleinkinderen naar Duitsland gaan. En daar had hi zin in.

Hij heeft afscheid van ons allemaal kunnen nemen, we hebben nog samen gedoucht, hij wilde zelf de trap af om beneden in de huiskamer op bed te liggen, totdat ondanks de morfine en shotjes de pijn en de longontsteking het overnamen. Met zijn toestemming is hij in slaap gebracht om niet meer wakker te worden. 

Het eerste weekend van mei zijn we naar Duitsland gegaan met Rob in ons hart. Het was een ontroerend mooie ontmoeting met elkaar, vol liefde.

Groet José